Παρουσιάζει και σχολιάζει ο Άγγελος Πολύδωρος
June and John
Μια τρυφερή, γοητευτική ιστορία και ταυτόχρονα μια αγωνιώδης περιπέτεια, από τον σκηνοθέτη του «Πέμπτου στοιχείου», του «Leon» και της «Lucy». Ένα παραμύθι από αυτά που μόνο το Χόλιγουντ ξέρει να ζωντανεύει (όπως αναφέρει και ο αφηγητής στο φινάλε της ταινίας «Pretty woman»).
Η ιστορία ακολουθεί τον Τζον (Λουκ Στάντον Έντι), έναν νεαρό λογιστή παγιδευμένο σε μια μονότονη ρουτίνα σε μια εταιρεία, στην οποία όλα δουλεύουν ρολόι μη αφήνοντας περιθώρια όχι για πρωτοβουλίες, αλλά ούτε για προσωπική ζωή.
Η ζωή του αλλάζει ριζικά όταν γνωρίζει την Τζουν (Ματίλντα Πράις), μια όμορφη, γεμάτη ζωντάνια και ατρόμητη κοπέλα, πλασμένη ειδικά για το δικό του χαρακτήρα. Η Τζουν, διαθέτει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που του λείπουν, με κυριότερο την αγάπη και έτσι τον παρασύρει σε μια ξέφρενη περιπέτεια γεμάτη πάθος, ρίσκο και αυτογνωσία.
Ο Λικ Μπεσόν, αν και έχει γυρίσει όλη την ταινία με κινητό τηλέφωνο, κάνει cinema-all-in-one με ένα σενάριο του ιδίου που σε καθηλώνει περιέχοντας love story, heist/buddy/road movie, crime, comedy, drama με βασικούς πρωταγωνιστές, που έχουν εξαιρετική χημεία μεταξύ τους και είναι απολαυστικοί. Το δε μοντάζ, δεν σου αφήνει χρόνο να σχολιάσεις τα απίθανα που συμβαίνουν στην ταινία, ενώ και η φωτογραφία του Τομπίας Ντεμλ έχει τα πιο φωτεινά και ζεστά χρώματα που έχω δει, από την «Barbie» της Γκρέτα Γκέργουικ μέχρι σήμερα.
Συνολικά, η ταινία αγγίζει με ευαισθησία διαχρονικά θέματα, όπως η αγάπη, η υπέρβαση του φόβου, η απόλαυση της κάθε στιγμής, η περιπέτεια, η αποτελμάτωση και ταυτόχρονα στέλνει μηνύματα για το περιβάλλον και τη ζωοφιλία. Τελικά, δεν θυμάμαι κάποια προηγούμενη ταινία του 66χρονου Μπεσόν να έχει τη φρεσκάδα αυτής της ταινίας.
INFO
Προβάλλεται από 29/5/2025
Είδος: Κομεντί, Ρομαντική, Περιπέτεια, 92′
Χώρα: Γαλλία, 2025
Σκηνοθεσία: Λικ Μπεσόν
Παίζουν: Ματίλντα Πράις, Λουκ Στάντον Έντι, Ντον Σράιμπερ, Ντιν Τέστερμαν, Σέρι Μάτσον
Το Φοινικικό Σχέδιο – The Phoenician Scheme
Ονειρική ταινία του Γουές Άντερσον, που μας έχει συνηθίσει σε πιο μεγαλόπνοες δημιουργίες του, η οποία εξιστορεί τη ζωή μιας οικογένειας και μιας οικογενειακής επιχείρησης.
Είμαστε στο 1950. Ο Ζα-ζα Κόρντα (Μπενίσιο ντελ Τόρο), αινιγματικός βιομήχανος και ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους στην Ευρώπη, επιβιώνει από άλλη μία απόπειρα δολοφονίας (το έκτο του αεροπορικό δυστύχημα). Οι περίπλοκες και αδίστακτες επιχειρηματικές του πρακτικές τον έχουν μετατρέψει σε εχθρό όχι μόνο στα μάτια των ανταγωνιστών του, αλλά και ξένων κυβερνήσεων κάθε ιδεολογίας που μπορεί να διαφωνούν σε πολλά, συμφωνούν όμως στην εξόντωσή του με κάθε θυσία.
Εκείνος, βρίσκεται στο τελικό στάδιο ενός 10ετούς πλάνου που θα καθορίσει την υστεροφημία του: το Φοινικικό Σχέδιο Υποδομής Κόρντα, με σκοπό την εκμετάλλευση μιας εγκαταλειμμένης περιοχής και εν δυνάμει πλούσιας. Το προσωπικό οικονομικό ρίσκο είναι ανυπολόγιστο και οι απειλές κατά της ζωής του συνεχείς. Εντούτοις εκείνος επιλέγει τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή για να ορίσει και να προετοιμάσει τη διάδοχο του: την αποξενωμένη, 20χρονη κόρη του Λίζελ (Μία Θρίπλετον), η οποία όμως είναι δόκιμη καλόγρια και υπακούει σε άλλα κελεύσματα ερευνώντας παράλληλα τη μυστηριώδη δολοφονία της μητέρας της και πρώτης συζύγου του Ζα-ζα, που παραμένει αξεδιάλυτη εδώ και μία δεκαετία..
Μετά το πρώτο 20λεπτο της ταινίας που μας προδιαθέτει ότι θα δούμε μια έξυπνη σάτιρα της σύγχρονης καπιταλιστικής κοινωνίας, η ταινία κάνει κοιλιά και εξαντλούμεθα σε διαλόγους χωρίς νεύρο και κάποια ευρηματικότητα. Το χαμόγελο φεύγει από τα χείλη μας και προσπαθούμε να δούμε τι θα καταφέρει ο «επτάψυχος» Ζα-ζα Κόρντα, τον οποίο ενσαρκώνει ένας καταπληκτικός Μπενίσιο Ντελ Τόρο. Όπως όμως έχω ξαναγράψει στο παρελθόν: ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη. Εδώ μάλιστα, δεν έχουμε έναν κούκο, αλλά πολλούς σε ένα cast ensemble, αποτελούμενο από ηχηρά ονόματα και το μόνο ενδιαφέρον που μένει, είναι κάτω από τα πλούσια μακιγιάζ να ανακαλύψεις το who’ s who.
Η κοφτή σκηνοθεσία, οι υπαινιγμοί ότι κάποιες κινήσεις εκτελούνται αυθόρμητα (και εκτός σεναρίου των Γουές Άντερσον και Ρομάν Κόπολα) μέσα στο κάδρο καθώς και τα παστέλ χρώματα της φωτογραφίας του Μπρούνο Ντελμπονέλ, εκφράζουν -όπως πάντα- το ύφος της ταινίας του auteur, αλλά τελικά δεν προσφέρουν τίποτα καινούργιο στο γνωστό σύμπαν του Άντερσον, εκτός ίσως από τον συναρπαστικό και κοσμοπολίτικο χαρακτήρα του κυνικού και αριβίστα Ζα-ζα Κόρντα.
INFO
Είδος: Κομεντί, Περιπέτεια, 101΄
Χώρες: ΗΠΑ, Γερμανία, 2025
Σκηνοθεσία : Γουές Άντερσον
Πρωταγωνιστούν : Μπενίσιο Ντελ Τόρο, Μία Θρίπλετον, Μάικλ Σέρα, Ριζ Άχμεντ, Γουίλεμ Ντεφόε, Τρούμαν Χανκς, Μπράιαν Κράνστον, Ματιέ Αμαλρίκ, Ρίτσαρντ Αγιοάντε, Τζέφρι Ράιτ, Σκάρλετ Γιόχανσον, Μπένεντικτ Κάμπερμπατς, Ρούπερτ Φρεντ, Χόουπ Ντέιβις
Killerwood
Για το Killerwood διαβάζω στο ΔΤ της Διανομής ότι πρόκειται «για ταινία μάλλον αταξινόμητη, σίγουρα διασκεδαστική, μια ιστορία μυστηρίου σε μορφή mockumentary, ένα σαρκαστικό meta-αφήγημα για το backstage των ελληνικών ταινιών, ένα θρίλερ για μια σειρά ανεξιχνίαστων φόνων στη σύγχρονη Αθήνα, όπου σενάριο, πραγματικότητα και ψευδαισθήσεις μπλέκονται αξεδιάλυτα» και ως υπόθεσή της, συνοπτικά αναφέρεται ότι: «Ο Τίτος, ένας νεαρός σκηνοθέτης, ετοιμάζει την καινούργια του ταινία -ένα θρίλερ για μια σειρά ανεξιχνίαστων φόνων στη σύγχρονη Αθήνα. Έχουν όλοι αυτοί οι φόνοι εκτελεστεί από τον ίδιο κατά συρροή δολοφόνο; Είναι όλα στη σφαίρα της μυθοπλασίας;»
Μπερδεύτηκα πάνω στο ποιος θέτει τα ερωτήματα της υπόθεσης: η αστυνομία στην πραγματικότητα ή το crew του σκηνοθέτη Τίτου κατά την υπόθεση του έργου που γυρίζεται; Όμως αν λάβω υπόψη το «αταξινόμητο» της ταινίας, η απορία μου δεν παίζει ρόλο, οπότε παρακολουθώ την ταινία περιμένοντας να «διασκεδάσω» για 97΄ με ένα mockumentary και σαρκαστικό meta-αφήγημα γύρω από τα παρασκήνια των γυρισμάτων της ταινίας του Τίτου. Ειλικρινά δεν γέλασα, ούτε καν χαμογέλασα. Ίσως επειδή, η ιστορία της προετοιμασίας ενός ελληνικού θρίλερ (audition, meetings, τσακωμοί, πρόβες, fittings, αντιζηλείες και twists που συνθέτουν την πλοκή), βγαίνει στη φόρα με αγνό θράσος, τόσο αφιλτράριστα, που λες ότι η ζωή ενός σκηνοθέτη είναι κόλαση. Τόσο άνω-κάτω όλα.
Συνεχίζω να πιστεύω λοιπόν αυτό που είχα γράψει το 2022 για το «Broadway» του, ότι ο Χρήστος Μασσαλάς έχει τα φόντα για ακόμα καλύτερες μέρες (και γυρίσματα). Δυστυχώς, η δημοσιογραφική προβολή του «Killerwood», ακολουθήθηκε από την προβολή της αριστουργηματικής ταινίας του Λικ Μπεσόν «June and John» (βλ. κριτική μου ΕΔΩ), που συμπτωματικά κυκλοφορεί στις αίθουσες την ίδια μέρα με το «Killerwood». Φυσικά δεν μπορείς να συγκρίνεις ανόμοια πράγματα, αλλά η ταινία του Μπεσόν ήρθε «καπάκι» -τη δεύτερη ώρα- για να μας χαρίσει μια φρεσκάδα και να μας διδάξει, πώς κάνεις σινεμά αποκλειστικά με ένα κινητό τηλέφωνο, αρκεί να υπάρχει σενάριο (τουλάχιστον).
INFO
Είδος: Θρίλερ, 84′
Χώρα: Ελλάδα, 2024
Σκηνοθεσία: Χρήστος Μασσαλάς
Παίζουν: Βαγγέλης Δαούσης, Έλσα Λεκάκου, Τζόις Ευείδη, Φοίβος Παπαδόπουλος, Μιχάλης Πιτίδης
Η σπουδαία κυρία Χολ – The great Lillian Hall
Η Λίλιαν Χολ, ηθοποιός του Μπρόντγουεϊ, δεν έχει χάσει ποτέ μια παράσταση, σε όλη τη μακρά, λαμπρή καριέρα της. Ωστόσο, ξαφνικά, στις πρόβες αμφισβητείται η αυτοπεποίθησή της. Άνθρωποι και γεγονότα συνωμοτούν, ώστε να αφαιρέσουν την ικανότητά της, να κάνει αυτό που αγαπά περισσότερο…
INFO
Είδος: Βιογραφία, 110′
Χώρα: ΗΠΑ, 2025
Σκηνοθεσία: Μάικλ Κρίστοφερ
Παίζουν: Τζέσικα Λανγκ, Κάθι Μπέιτς, Πιρς Μπρόσναν, Λϊλι Ρέιμπ, Τζέσε Γουίλιαμς
Piglet
Η Κέιτ και η παρέα της επιστρέφουν, δέκα χρόνια μετά, σε μια απομονωμένη καμπίνα στο δάσος για να γιορτάσουν τα γενέθλιά της. Αυτό που ξεκινά ως ένα ήσυχο σαββατοκύριακο, σύντομα μετατρέπεται σε εφιάλτη, όταν συναντούν τον Piglet, ένα φρικτό πλάσμα με δολοφονικά ένστικτα. Καθώς οι επιθέσεις γίνονται όλο και πιο βίαιες, η σκοτεινή προέλευση του Piglet αποκαλύπτεται. Για να επιβιώσει, η Κέιτ θα πρέπει να αντιμετωπίσει το παρελθόν της και να παλέψει ενάντια στον ίδιο της τον φόβο.
INFO
Είδος: Τρόμου, Φρίκης, 85΄
Χώρα: Ηνωμένο Βασίλειο, 2025
Σκηνοθεσία: Αντρέα Μ. Κατινέλλα
Παίζουν: Αλίνα Ντέσμοντ, Άλεξ Μπάτλερ, Λόρεν Σταρκ, Βάλερι Ντάνκο
Αργός θάνατος – Odishon – Audition
Ψυχολογικό θρίλερ με στοιχεία σωματικού πόνου, το οποίο αρχικά προβληματίζει και στη συνέχεια σοκάρει. Αποτελεί μια από τις πρώτες ταινίες body horror, που κατέφθασαν στην κινηματογραφική Δύση από την Άπω Ανατολή (βλ. σχετικό άρθρο μου ΕΔΩ).
Ένας μεσήλικας χήρος και τηλεοπτικός παραγωγός, ενθαρρύνεται από το γιο του να ξαναπαντρευτεί. Με τη βοήθεια ενός φίλου του, οργανώνει μια ψεύτικη οντισιόν για μια ανύπαρκτη ταινία, με σκοπό να βρει μια νέα σύζυγο. Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, γοητεύεται από μια νεαρή και μυστηριώδη γυναίκα με παρελθόν ως μπαλαρίνα. Όμως, καθώς η σχέση τους εξελίσσεται, σκοτεινά μυστικά έρχονται στην επιφάνεια.
INFO
Είδος: Τρόμου, Φρίκης, 115′
Χώρες: Ιαπωνία, Νότια Κορέα, 1999
Σκηνοθεσία: Τακάσι Μίικε
Παίζουν: Ρίο Ισιμπάσι, Εϊχί Σιίνα, Τετσού Σαβάκι, Τζουν Κουνιμούρα, Ρέντζι Ισιμπάσι
Καταραμένη ψυχή – Rosario
Η Ροσάριο Φουέντες, μια επιτυχημένη χρηματίστρια της Wall Street, επιστρέφει στο διαμέρισμα της αποξενωμένης γιαγιάς της, Γκριζέλντα, μετά τον αιφνίδιο θάνατό της. Καθώς περιμένει το ασθενοφόρο και τον πατέρα της, μια σφοδρή χιονοθύελλα την παγιδεύει στο διαμέρισμα. Κατά τη διάρκεια της νύχτας, ανακαλύπτει ένα κρυφό δωμάτιο γεμάτο αποκρυφιστικά αντικείμενα, αποκαλύπτοντας σκοτεινά οικογενειακά μυστικά και τελετουργίες…
INFO
Είδος: Θρίλερ, Τρόμου, 88′
Χώρες: Κολομβία, ΗΠΑ, 2025
Σκηνοθεσία: Φελίπε Βάργκας
Παίζουν: Έμεροντ Τουμπία, Ντέιβιντ Νταστμάλτσιαν, Εμίλια Φάουσερ , Πολ Μπεν-Βίκτορ, Χοσέ Ζουνίγκα
Ο δολοφόνος με το αγγελικό πρόσωπο – Le Samourai (Επαν.)
Εμβληματικό film noir, το πρώτο της «τριλογίας του υποκόσμου» από τον Ζαν Πιέρ Μελβίλ (τα επόμενα: «Ο κόκκινος κύκλος» του 1970 και «Ο Αστυνόμος» του 1972 με πρωταγωνιστή τον Αλέν Ντελόν, το οποίο θεωρείται και ως η καλύτερη δουλειά του Μελβίλ.
Πρόκειται για μια ταινία, η οποία επηρέασε τους μεταγενέστερους σκηνοθέτες όσον αφορά στην αποτύπωση της μοναξιάς του ατόμου στη μεγαλούπολη, πολύ δε περισσότερο όταν ο άνθρωπος αυτός είναι εσωστρεφής και μυστικοπαθής, όπως κάθε γνήσιος επαγγελματίας φονιάς.
Ο Αλέν Ντελόν γοητευτικός και σιωπηλός, ανταποκρινόμενος απόλυτα στο ρόλο του Ζεφ Κοστελό, του δολοφόνου μα το αγγελικό πρόσωπο, είναι ένας επαγγελματίας εκτελεστής που διεκπεραιώνει τα συμβόλαια του με απόλυτη ψυχρότητα και φροντίζοντας πάντα να έχει ακλόνητα άλλοθι. Στην τελευταία του δουλειά όμως, κάνει το μοιραίο λάθος και μετά τη δολοφονία του ιδιοκτήτη ενός νυχτερινού κλαμπ, αφήνει πίσω του μάρτυρες. Ο κλοιός στενεύει καθώς αστυνομία και εντολείς τον αναζητούν μανιασμένα, αλλά εκείνος είναι πάντα έτοιμος να δεχθεί και το θάνατο, όπως τον σκόρπιζε μια ζωή. Ουσιαστικά, ακολουθεί ευλαβικά τον κώδικα των Σαμουράι (όπως τον θέλει και ο Γαλλικός τίτλος).
Ο Ζαν Πιέρ Μελβίλ παίζει με τα μουντά χρώματα και τις παραδοσιακές για film noir φωτοσκιάσεις και κινείται γύρω από τον άξονα ότι «δεν υπάρχει μεγαλύτερη μοναξιά από αυτήν του Σαμουράι, εκτός ίσως από αυτήν της τίγρης στη ζούγκλα».
Προτείνεται ανεπιφύλακτα.
INFO
Είδος: Αστυνομική, Δράμα, 105′
Χώρες: Γαλλία, Ιαπωνία, 1967
Σκηνοθεσία :Ζαν-Πιέρ Μελβίλ
Παίζουν: Αλέν Ντελόν, Φρανσουά Περιέ, Ναταλί Ντελόν, Ζακ Λερουά, Κάτι Ρουαζιέ
Ντροπή – Skammen (Επαν.)
Μία από τις πιο σκοτεινές και πολιτικά φορτισμένες δημιουργίες του Σουηδού σκηνοθέτη, που αποτελεί ταυτόχρονα και μια σπουδή της ανθρώπινης συμπεριφοράς σε περίοδο πολέμου.
Η Εύα και ο Γιαν Ρόζενμπεργκ, δύο μουσικοί, δραπετεύουν από έναν αδιευκρίνιστο πόλεμο και εγκαθίστανται σε ένα μακρινό νησί, όπου προσπαθούν να επιβιώσουν καλλιεργώντας λαχανικά. Έχουν παντρευτεί εδώ και επτά χρόνια, χωρίς να αποκτήσουν παιδιά. Στο χωριό, συναντούν έναν ψαρά, τον Φίλιπ και τον δήμαρχο, τον Συνταγματάρχη Τζάκομπι. Ο Φίλιπ μαθαίνει ότι έχουν αποβιβαστεί ένοπλες δυνάμεις και ότι οργανώνεται αντίσταση στο νησί. Η επιθυμία του ζευγαριού να διατηρήσει μια ουδέτερη, ειρηνική ζωή σύντομα συγκρούεται με την ωμή βία του πολέμου, όταν οι εχθροπραξίες φτάνουν στην πόρτα του.
Ο Μπέργκμαν με αυτή την ταινία διερευνά τη συνείδηση του ανθρώπου απέναντι στη βία και την απάθεια. Οι χαρακτήρες του, αρχικά εμφανίζονται απομονωμένοι, σχεδόν απολιτικοί, όμως όταν η βία τούς αγγίζει, έχουν ένα πρόβλημα: μπορούν να είναι ουδέτεροι σε έναν ανήθικο κόσμο; Οπότε η «ντροπή» του τίτλου μάλλον αφορά στη ντροπή της απάθειας, της αδράνειας. Ο πόλεμος που είναι αόριστος στην ταινία, αποτελεί μια αλληγορία της ψυχολογικής αποσύνθεσης. Ο Μπέργκμαν τον χρησιμοποιεί «ηχητικά» (βομβαρδισμούς, ουρλιαχτά, πυροβολισμούς) με ψυχολογική ένταση, περισσότερο για να μεταδώσει ψυχολογικό πανικό, παρά «ρεαλιστικά» για να μας προσφέρει ένα πολεμικό δράμα.
Οι πρωταγωνιστές του, αν και -ως μουσικοί- αποτελούν σύμβολα πολιτισμού και πνευματικότητας, εδώ χάνουν την αξία τους, ενώ η ψυχρή φωτογραφία του Σβεν Νίκβιστ, ενισχύει την αίσθηση ψυχρότητας και συναισθηματικής αποσύνθεσης. Η δε Λιβ Ούλμαν, δίνει μία από τις πιο δυνατές και σπαρακτικές της ερμηνείες.
Συνολικά, η ταινία αποτελεί ένα case study για τη φύση της ανθρώπινης κακίας, τη σύγκρουση ανάμεσα στον ιδεαλισμό και τον πραγματισμό και την αδυναμία διατήρησης της αθωότητας στον σύγχρονο κόσμο. Είναι μια καταγγελία της ηθικής αδράνειας, μια απεικόνιση του ψυχικού πολέμου του ανθρώπου με τους εσωτερικούς του δαίμονες.
INFO
Είδος: Δραματική, 103′
Χώρα: Σουηδία, 1968
Σκηνοθεσία: Ίνγκμαρ Μπέργκμαν
Παίζουν: Μαξ φον Σίντοφ, Λιβ Ούλμαν, Γκούναρ Μπιόρνστραντ, Μπιργκίτα Βάλμπεργκ
Οδός Μαλχόλαντ – Mulholland Drive (Επαν.)
Η πιο σκοτεινή και ταυτόχρονα γοητευτική ταινία του Λιντς. Μια ταινία που, με φόντο την απατηλή λάμψη της ματαιοδοξίας, βυθίζεται βασανιστικά αργά και υποβλητικά στο σκοτάδι του υποσυνείδητου για να φέρει στο φως έναν κόσμο ονείρων, ενοχών και απωθημένων.
Αναφέρεται ως η καλύτερη του σκηνοθέτη («The 21st Century’s 100 greatest films» – www.bbc.com.), ο οποίος είναι γνωστός για την αντιπαράθεση σουρεαλιστικών ή απειλητικών στοιχείων με στοιχεία της καθημερινότητας, καθώς και για τη χρήση συναρπαστικών οπτικών εικόνων, ώστε να δημιουργεί μια ονειρική ποιότητα μυστηρίου, ή μια απειλητική ατμόσφαιρα (έστω και εάν τελικά δεν είναι).
Εδώ, η Ρίτα (Λόρα Χάρινγκ), νέα κοπέλα και η μόνη επιζήσασα ενός αυτοκινητικού δυστυχήματος, έχοντας χάσει τη μνήμη της εισβάλλει στο σπίτι της Μπέτι (Ναόμι Γουότς) μιας νεαρής κοπέλας, η οποία προσπαθεί να ξεκινήσει καριέρα στο Χόλιγουντ. Το όνομα Ρίτα το έχει δώσει στον εαυτό της, από μια αφίσα της «Τζίλντα» που παίζει η Ρίτα Χέιγουορθ. Η σχέση που θα αναπτυχθεί μεταξύ των κοριτσιών (αρκετά στενή), θα τους αποδείξει ότι τα φαινόμενα πολλές φορές απατούν.
Το θέμα είναι ότι για να βγάλετε άκρη τι είναι όνειρο και τι πραγματικότητα, η ταινία απαιτεί στενή παρακολούθηση. Αυτή άλλωστε είναι και η γοητεία της.
Για να σας βοηθήσω, θα σας πω ότι «λέγεται πως το Mulholland Drive είχε συναρμολογηθεί από σκηνές που τράβηξε για έναν τηλεοπτικό πιλότο του ABC το 1999, αλλά κανένα δίκτυο δεν θα μπορούσε να μεταδώσει (ή να καταλάβει) αυτό το υλικό και ο Λιντς το γνώριζε». (Πηγή: https://www.rogerebert.com/reviews/mulholland-drive-2001)
Πάντως, η ταινία πήρε Βραβείο Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ των Καννών και υποψηφιότητα για Όσκαρ Σκηνοθεσίας.
INFO
Είδος: Θρίλερ, Μυστηρίου, Δράμα, 137′
Χώρες: Γαλλία, ΗΠΑ, 2001
Σκηνοθεσία: Ντέιβιντ Λιντς
Παίζουν: Ναόμι Γουότς, Λάουρα Χάρινγκ, Τζάστιν Θερού, Ρόμπερτ Φόρστερ
