Γράφει ο Τάσος Μεργιάννης – Από την έντυπη έκδοση της Καθημερινής Αμαρυσίας – φύλλο Πεντέλης – Μελισσίων – Βριλησσίων 08/10/2026
Υπάρχουν στιγµές που ένας γονιός δεν ξέρει τι να πει στο παιδί του. Όχι γιατί δεν έχει λόγια, αλλά γιατί φοβάται πως ό,τι κι αν πει, θα πονέσει. «Πέρασες στο Πανεπιστήµιο» ήταν κάποτε µια φράση που σήµαινε χαρά, περηφάνια, δικαίωση. Σήµερα, για πολλές οικογένειες, µπορεί να σηµαίνει και κάτι ακόµη: «Πώς θα τα καταφέρουµε;».
Τα στοιχεία που παρέθεσε πρόσφατα ο πρύτανης του Πανεπιστηµίου Πατρών, Χρήστος Μπούρας στο EΡTnews κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου για το µέλλον της τριτοβάθµιας εκπαίδευσης στην Ελλάδα, δεν είναι µόνο αποκαλυπτικά αλλά και σοκαριστικά.
Σύµφωνα µε τα στοιχεία του πρύτανη, 400 έως 600 επιτυχόντες των Πανελλαδικών εξετάσεων που πέτυχαν την εισαγωγή τους στο Πανεπιστήµιο Πατρών δεν ολοκλήρωσαν καν την εγγραφή τους – ανάµεσά τους και 9 φοιτητές της Ιατρικής Σχολής!
Ο πρύτανης προειδοποίησε ότι λόγω της δηµογραφικής συρρίκνωσης, οι νέοι φοιτητές ενδέχεται να µειωθούν στις 30.000 – 32.000 για τις ίδιες 70.000 διαθέσιµες θέσεις που υπάρχουν σήµερα, συνδέοντας άµεσα το θλιβερό αυτό φαινόµενο των ηµερών µε τις οικονοµικές δυσκολίες καθώς και το υψηλό κόστος στέγασης και µετακίνησης και ζητώντας την άµεση ανάγκη αναδιάρθρωσης του φοιτητικού χάρτη.
Πίσω όµως από τους αριθµούς υπάρχει µια ιστορία ζωής και δυο γονείς που αγωνιούν βλέποντας το παιδί τους από τη µια να ανοίγει µια καινούργια σελίδα στη ζωή του και από την άλλη να ανοίγει… έναν λογαριασµό που δεν µπορεί να πληρώσει.
Έναν λογαριασµό που περιλαµβάνει ενοίκιο (η «λυπητερή» ξεκινάει από 400 ευρώ για µια γκαρσοσνιέρα µε δυο µισθώµατα «µπροστά»), διατροφή, µετακινήσεις, βιβλία, καθηµερινά έξοδα… Και δεν είναι µόνο το ποσό. Είναι η αίσθηση ότι κάθε µήνα πρέπει να επιτευχθεί ένας µικρός οικονοµικός άθλος από τους γονείς που πιθανόν να ανήκουν στους εργαζόµενους µε ετήσιο ακαθάριστο µισθό γύρω στις 18.000 ευρώ, όπως αποκαλύπτει σχετική έρευνα που κατατάσσει την Ελλάδα προτελευταία στη σχετική λίστα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Και κάπου εκεί έρχεται η απόγνωση των γονιών που αναρωτιούνται: «Να του πω να πάει στη Σχολή που πέρασε ή να του πω ότι δεν µπορούµε;». Τι δυσοίωνο δίληµµα σε µια χώρα που λόγω ακρίβειας και συρρίκνωσης πληθυσµού καταρρέει κάθε µέρα και περισσότερο…
Πριν η οικονοµική αδυναµία µετατραπεί σε παραίτηση από τις σπουδές, χρειάζεται ένα γενναίο σχέδιο για την αντιµετώπιση της φοιτητικής διαρροής και των «αιώνιων» ή µη ενεργών φοιτητών.
Ένα σχέδιο που θα πρέπει να περιλαµβάνει όχι απλώς τη διεύρυνση του στεγαστικού επιδόµατος και την καταβολή ενός µηνιαίου φοιτητικού επιδόµατος µε εισοδηµατικά και ακαδηµαϊκά κριτήρια, αλλά την κατασκευή νέων, σύγχρονων φοιτητικών εστιών και την αξιοποίηση ανενεργών δηµόσιων κτιρίων προς αξιοποίηση των αναγκών των φοιτητών.
Η πρόσβαση στο Πανεπιστήµιο δεν µπορεί να εξαρτάται από το πορτοφόλι του γονιού.
Το παιδί που πέτυχε στη Νοµική της Θράκης ή το Παιδαγωγικό του Βόλου δεν ζητά πολυτέλεια. Ζητά την ευκαιρία που κέρδισε µε το σπαθί του!
Και µια κοινωνία που θέλει να λέγεται δίκαιη οφείλει να του την εξασφαλίσει.
