Αλλιώς οι τράπεζες, αλλιώς τα ασφαλιστικά ταμεία
Έκτο: Με τη ρύθμιση αυτή τα ασφαλιστικά ταμεία αφήνονται «στον αέρα» σε συνθήκες πλήρους αβεβαιότητας και ανεπάρκειας πόρων μετά την υποβάθμιση των περιουσιακών τους στοιχείων, με αναμενόμενες σοβαρές αρνητικές επιπτώσεις για το μέλλον των πενιχρών ήδη συντάξεων και άλλων παροχών.
Απεναντίας για τις ελληνικές τράπεζες προβλέπεται ήδη ενίσχυση από τον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης με 30 δισ. που τελικά θα επιβαρύνει τον φορολογούμενο. Η συζητούμενη «κρατικοποίηση» ορισμένων ελληνικών τραπεζών δεν είναι τίποτε περισσότερο από το μοντέλο που χρησιμοποιήθηκε στην πρώτη φάση της διεθνούς κρίσης μετά την Lehman Brothers το 2008 και 2009 από τις κυβερνήσεις των καπιταλιστικών χωρών, δηλαδή «κρατικοποίηση όσο οι τράπεζες έχουν ζημιές» και «επαναϊδιωτικοποίηση μόλις αποκτήσουν κέρδη».
Κυβέρνηση Κατοχής της Τρόικα στην Αθήνα
Έβδομο: Η κατάργηση της λαϊκής κυριαρχίας στη χώρα μας θεσμοποιείται, διατυμπανίζεται διεθνώς προς παραδειγματισμό , συνταγματοποιείται, και βαθαίνει με την «Ενισχυμένη Εποπτεία» και με την μόνιμη εγκατάσταση της «κυβέρνησης κατοχής» της τρόικα στην Αθήνα η οποία θα καθοδηγεί τις εγχώριες μαριονέτες που θα βρίσκονται στο Μαξίμου, τα Υπουργεία, το Κοινοβούλιο.
Εκποίηση δημόσιας περιουσίας
Όγδοο: Σημαντικό στοιχείο κατάλυσης της λαϊκής κυριαρχίας είναι η εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, όπου ήδη στις δεσμεύσεις των 50 δισ. ευρώ προστίθενται άλλα 15 δισ. ευρώ για την ενίσχυση του Ευρωπαϊκού Μέσου Οικονομικής Διευκόλυνσης.
Ζούμε μια μεταμοντέρνα έκδοση της «διπλωματίας των κανονιοφόρων», που είχε χρησιμοποιήσει η Μεγάλη Βρετανία στην Τουρκία και την Αίγυπτο, οι ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και την Αϊτή με την στρατιωτική κατάληψη περιουσιακών τους στοιχείων για την εξυπηρέτηση των τοκογλύφων. Ανάλογο αποτέλεσμα επιτυγχάνεται τώρα με τον οικονομικό εκβιασμό, τον πολιτικό καταναγκασμό, τη χρήση κυβερνήσεων ανδρεικέλων όπως η κυβέρνηση Παπανδρέου.
Στον πυρήνα της κρίσης χρέους η ίδια η Ευρωζώνη
Ένατο: Η διαιώνιση και επιδείνωση του προβλήματος χρέους της Ελλάδας μετά τις χθεσινές αποφάσεις θα συνυπάρξει με την αναμενόμενη μεγέθυνση κα γενίκευση της αστάθειας, της ανασφάλειας και της κρίσης σε ολόκληρο τον χώρο της ευρωζώνης. Η άρνηση της Γερμανίας και των άλλων χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης να αυξήσουν μέσω κρατικών συνδρομών ή της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, το μέγεθος των ποσών στη διάθεση του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού και η προσφυγή σε δανειστές- η λεγόμενη «μόχλευση», συμπεριλαμβανομένων ιδιωτών χωρών όπως η Κίνα ή η Ιαπωνία, φέρει πια την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση ως οικονομική οντότητα, κι όχι μόνο κάποιες χώρες – μέλη της, στο επίκεντρο της κρίσης χρέους και επιθετικών δράσεων των διεθνών αγορών κεφαλαίου.
Παύση πληρωμών κατεπειγόντως
Δέκατο: Από τις χθεσινές εξελίξεις αποδεικνύεται όμως ότι το «χρέος» δεν είναι ταμπού, συζητείται, μειώνεται, μπορεί να καταργηθεί πλήρως. Αν στις αρχές του 2010 γινόταν έλεγχος – αναδιαπραγμάτευση – αναδιάρθρωση του χρέους χωρίς προσφυγή στον δανεισμό και τους όρους της τρόικα, όπως σταθερά υποστήριζε από τη στιγμή της ίδρυσής του το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής, θα μπορούσε να συμβάλλει στην αποτροπή της σημερινής οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής.
Στις σημερινές συνθήκες η παύση πληρωμών προς τους δανειστές -σε συνδυασμό με την απελευθέρωση από τις δεσμεύσεις από την ευρωζώνη και την πραγματική εθνικοποίηση των τραπεζών- είναι ο αναγκαίος δρόμος. Όχι μόνο αναγκαίος. Κατεπείγων δρόμος. Όσο λιγότερα ποσά χρησιμοποιήσει η Ελλάδα από τον ευρωπαϊκό μηχανισμό, τις χώρες – μέλη, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο -χρέη που ανήκουν σε εξωτερική δικαιοδοσία- τόσο μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων θα έχει.
Η παύση πληρωμών προς τους δανειστές δεν είναι μόνο οικονομικό εργαλείο, είναι ευρύτερη επιλογή που παίρνει υπόψη την κοινωνική και πολιτική διάσταση. Είναι μια στρατηγική επιλογή, η μοναδική με γνώμονα τα συμφέροντα της κοινωνικής πλειοψηφίας, του κόσμου της εργασίας, της νεολαίας και γενικότερα του λαού που μπορεί να οδηγήσει παρά τις ενδεχόμενες αρχικές δυσκολίες σε εναλλακτική πορεία οικονομικής και κοινωνικής άνθησης, με αναδιανομή πλούτου, κοινωνική δικαιοσύνη και πραγματική δημοκρατία αλλά και σε επανάκαμψη του ηθικού της κοινωνίας, σε πνεύμα αγώνα, σε συστράτευση των εργαζομένων με μια αριστερή, μετωπική κυβέρνηση των λαϊκών συμφερόντων.
