Στις δημοσκοπήσεις, το 86,3% πιστεύει στις… «χειρότερες μέρες», ενώ το 70,9% μιλά για «ξεπούλημα της χώρας». Οι οικονομικές στατιστικές σκορπούν τον τρόμο: έχει καταντήσει να χάνουμε από εκροές καταθέσεων, όσα παίρνουμε από τους κερδοσκόπους για να τους πληρώνουμε πίσω τους τόκους τους! Από το 1975 μέχρι σήμερα, πληρώσαμε 198 δις. ευρώ για τόκους, δηλαδή το 60% του ποσού που «οφείλουμε»! Η κυβέρνηση αυτή είναι, όπως σας διαβεβαιώναμε από την πρώτη στιγμή, ένας αληθινός εφιάλτης!
Φωτισμένες εξαιρέσεις
Σ’ αυτό το μαύρο φόντο, ο χαμένος λαός ψάχνει για κάποιο φως. Όχι το συνηθισμένο «φως στο τούνελ», που συνοδεύει μεταπολιτευτικά κάθε πολιτική «λιτότητας» και οδηγεί πάντα σε αφαίμαξη των πιο φτωχών, αλλά το αληθινό φως της ελπίδας, που θα οδηγήσει σε μια αντίστροφη πορεία. Οι μεγαλοσχήμονες (και «κονομημένοι»!) «άνθρωποι του πνεύματος» έχουν εξαφανιστεί ή και τολμούν ακόμη να υπερασπίζονται τα Μνημόνια, με εγκύκλιες «λίστες» ντροπής. Καθηγητάδες, συγγραφείς, δημοσιογράφοι και λοιποί, τάσσονται αναφανδόν με το μέρος «των άλλων» και ζητούν απ’ το ραγιά να ξανασκύψει το κεφάλι.
Ελάχιστες οι εξαιρέσεις, που βρίσκουν απέναντί τους τη χλεύη των «νομιμοφρόνων». Κάποιος «καθηγητής Καλύβας του Yale» αποκαλεί τον Θεοδωράκη… «τσαρλατάνο»! Το νεοφιλελεύθερο φίδι νιώθει ότι πλησιάζει το τέλος του και γίνεται πιο επιθετικό.
Κι όμως, κάποιοι επιμένουν. Στο συγκρότημα του Αλαφούζου, άντρο των Μνημονίων, επιβιώνουν άνθρωποι όπως ο Νίκος Γ. Ξυδάκης και ο Παντελής Μπουκάλας. Ο πρώτος έχει το χάρισμα της ουσιαστικής περιγραφής των καταστάσεων, με αιχμηρές εκφράσεις, αλλά και πλήρη αντικειμενικότητα. Αυτή την αντικειμενικότητα που διαθέτουν όσοι ονειρεύονται μιαν άλλη Ελλάδα:
«Η Ελλάδα συγκροτήθηκε ως κράτος μετά πολυετή, αιματηρή εθνική επανάσταση. Η τρομερή όψη της ελευθερίας είναι η ιδρυτική συνθήκη της νεότερης Ελλάδας. Όλα τα ελαττώματα, όλες οι αδυναμίες αυτού του κράτους, όλες οι ασθένειες και οι προδοσίες των ελίτ, δεν μπορούν να σβήσουν τα προικιά της γέννησης: την ελευθερία, την ανεξαρτησία, την υπερηφάνεια. Εξ ου και ανά διαστήματα ο μαραζιάρης λαός τα υπερασπίζεται με αίμα. Την ευημερία, την άνεση, τη ΔΕΗ, τα λιμάνια, κι αν τα χάσουμε, μπορούμε να τα ξαναποκτήσουμε σχετικά εύκολα σε προβλεπτό χρόνο.΄Εχει συμβεί στο παρελθόν. Αλλά η ελευθερία, η αξιοπρέπεια, η υπερηφάνεια, η αυτοδιάθεση, δεν αγοράζονται. Όχι αναίμακτα».
Χρήστος Φωτιάδης
