Πολύ θα το ήθελαν –οι ΗΠΑ, οι Ευρωπαίοι σύμμαχοί τους και το Ισραήλ– να ήταν εύκολη υπόθεση ένα στρατιωτικό πλήγμα κατά του Ιράν.
Το όνειρό τους να ελέγξουν ολόκληρη τη Μέση Ανατολή για πρώτη φορά μετά το 1952, θα έφτανε τότε σχεδόν στην ολοκλήρωσή του. Η προσωρινή τους «επιτυχία» στη Λιβύη και η αποσταθεροποίηση της Συρίας, ανοίγει την όρεξη για «ολική λύση» σε όλη την περιοχή. Σαφής στόχος ο απόλυτος στρατηγικός και οικονομικός έλεγχος του πετρελαίου και του αερίου…
Ευτυχώς τα αμερικανοευρωπαϊκά σχέδια θυμίζουν περισσότερο τη γνωστή σκηνή της ταινίας του Τσάπλιν, όπου «ο δικτάτορας»… ορέγεται την υδρόγειο!
Όσο εξελίσσονται τα νέα σκηνικά στις χώρες όπου έδρασε η περίφημη «αραβική άνοιξη», τόσο πιο ανήσυχοι είναι οι επιτελείς της Ουάσιγκτον και του Τελ Αβίβ. Στη θέση των παγιωμένων καθεστώτων, τα οποία δεν έκρυβαν δυσάρεστες εκπλήξεις, τώρα έχουν να αντιμετωπίσουν αγνώστων προθέσεων μουσουλμανικά κινήματα. Η υπόθεση εργασίας –ότι «πρόκειται για μετριοπαθή κόμματα, με πρότυπο το ΑΚΡ» του Ερντογάν– κάθε άλλο παρά σίγουρη είναι.
Σιγή ασυρμάτου!
Θα μοιραστούμε μαζί σας άλλο ένα μυστικό: όταν παρατηρείτε ότι μια χώρα, που μέχρι πρότινος μονοπωλούσε το ενδιαφέρον των δυτικών ΜΜΕ, εξαφανίζεται εντελώς από την ειδησεογραφία τους, να είστε σίγουροι ότι κάτι «δυσάρεστο» συμβαίνει εκεί!
Οι λαλίστατοι επί ένα χρόνο «πολεμικοί ανταποκριτές» των πρακτορείων της Δύσης (βεβαίως και οι Έλληνες, κυρία Καρχιλάκη!), στον καταστροφικό δρόμο της… «απελευθέρωσης της Λιβύης απ’ τον δικτάτορα», έχασαν ξαφνικά (;) κάθε ενδιαφέρον για την… «απελευθερωμένη» πλέον χώρα. Γιατί, άραγε; Για ποιο λόγο δεν μοιράζονται με εμάς τους κοινούς θνητούς τις… φοβερές επιτυχίες του… «εκδημοκρατισμού» της Λιβύης, μετά το λυντσάρισμα του «δικτάτορα»;
Δεν θα αναλύσουμε τώρα το γιατί, παρά μόνο με μια πρόταση: Μετά τις μαζικές σφαγές, το τοπίο είναι τόσο συγκεχυμένο, που κανείς σοβαρός ρεπόρτερ δεν θα διακινδύνευε προβλέψεις!
Αλλά, μήπως μαθαίνουμε τίποτε για την πορεία του «εκδημοκρατισμού» στην Τυνησία ή το Μαρόκο; Αναγκαστικά γινόμαστε κοινωνοί της θλιβερής κατάληξης μιας «πολλά υποσχόμενης επανάστασης» στην Αίγυπτο, λόγω του μεγέθους των συνεχιζόμενων ταραχών, του διαρκώς αυξανόμενου αριθμού των νεκρών και του διαφαινόμενου θριάμβου των «Αδελφών Μουσουλμάνων» στις εκλογές.
Τρίζουν οι παραδοσιακές συμμαχίες
Μπορεί ο ενίοτε «ενοχλητικός» Καντάφι να δολοφονήθηκε και το πετρέλαιο της Λιβύης να έγινε προσβάσιμο στις δυτικές εταιρείες, όμως τα κάστρα της αμερικανοκρατίας τρίζουν όσο ποτέ, υπό τη… νεκρική σιγή των δυτικών δημοσιογράφων!
Σαουδική Αραβία, Μπαχρέιν, Κουβέιτ, Εμιράτα συνολικά, αλλά και το Πακιστάν, γνωρίζουν πολύ δύσκολες μέρες και η αντοχή των μέχρι πρότινος «αδελφικών» σχέσεών τους με τις ΗΠΑ μπαίνουν σε έντονη αμφισβήτηση.
Με τέτοιες αρνητικές προδιαγραφές, μια ενδεχόμενη επίθεση (έστω και υπό τη μορφή αεροπορικών χτυπημάτων) κατά του Ιράν, θα είχε πολλαπλές αρνητικές συνέπειες για τους εμπνευστές και εκτελεστές της:
1. Το Ιράν έχει από χρόνια δημοσιοποιήσει την πρόθεσή του να κλείσει αμέσως τα Στενά του Ορμόζ, απ’ όπου διέρχεται το 90% του πετρελαίου και το σύνολο του υγροποιημένου αερίου του Περσικού Κόλπου! Σε μια περίοδο τεράστιας αβεβαιότητας για τις δυτικές οικονομίες, το μόνο που έλειπε θα ήταν μια νέα ενεργειακή κρίση!
2. Το Ιράν θα κέρδιζε ακόμη μεγαλύτερη επιρροή, όχι μόνο μεταξύ των Σιιτών Αράβων, αλλά στο σύνολό τους. Αντίστοιχη μείωση θα είχε η τουρκική επιχειρούμενη διείσδυση.
Για τους παραπάνω, αλλά και για πολλούς ακόμη λόγους, μια στρατιωτική επιχείρηση κατά του Ιράν παραμένει όνειρο απατηλό. Τα δε διαδοχικά «εμπάργκο» έχουν ως μοναδικό αποτέλεσμα τον απόλυτο περιορισμό των εισαγωγών από τη Δύση και τη στενότερη συνεργασία με Ρωσία και Κίνα.
Χρήστος Φωτιάδης
