Ο άνθρωπος που βλέπετε με πλάτη στη φωτογραφία, σας θυμίζει κάτι; Τι είπατε; Ότι θα σας μείνει αξέχαστος; Ότι σας προκαλεί αισθήματα… αυτοδικίας; Ότι κατάφερε να σπιλώσει τη μνήμη των δύο πρωθυπουργών – προγόνων του; Ότι ποτέ δεν περιμένατε να έχει (δυστυχώς και η χώρα που κυβερνούσε – επί μόλις μια διετία…) τόσο άδοξο τέλος;
Ότι και να πείτε, δεν έχετε άδικο. Μόνο που εμείς σας το είχαμε πει… πριν ακόμη εκλεγεί! Τότε, δεν μας πιστεύατε, ορισμένοι μας θεωρούσαν… αντιπασόκ! Σας τονίσαμε ότι, στην περίπτωση διαφωνίας, ο χρόνος θα δικαίωνε τη μια ή την άλλη πλευρά. Εσείς, επιμένατε να… «σκοτώσετε τον αγγελιαφόρο, επειδή δεν σας άρεσαν όσα έλεγε»!
Η ετυμηγορία της Ιστορίας, στην περίπτωση του ακατανόμαστου εικονιζόμενου, θα είναι σκληρή και αμείλικτη. Δεν υπάρχουν ελαφρυντικά. Ούτε «πρότερος έντιμος βίος» υπήρξε, ούτε άγνοια κινδύνου, ούτε «διασαλεμένη λογική». Με… σώας τας φρένας και απόλυτη γνώση των πράξεών του οδήγησε τη χώρα στην πιο άγρια μεταπολεμική της περιπέτεια. Κι από πάνω, επιμένει να στρογγυλοκάθεται στις θεσμικές του θέσεις: πρόεδρος του ΠΑ«ΣΟ»Κ και της «Σοσιαλιστικής» Διεθνούς! Και το πιο κωμικοτραγικό: υπάρχουν αρκετοί «προοδευτικοί» κουτόφραγκοι, που πιστεύουν ότι η ιδέα του «δημοψηφίσματος» είχε ως αφετηρία τον… σεβασμό της γνώμης του ελληνικού λαού!!!
Αλλά ας παραχωρήσουμε το λόγο σ’ έναν απ’ τους λίγους άξιους δημοσιογράφους αυτής της δύσκολης περιόδου, τον Ν. Γ. Ξυδάκη, από άρθρο του στην «Καθημερινή» της 11.12.2011. Παρά την διαχρονικά ήπια γραφή του ο Ξυδάκης δεν «κρύβει λόγια» για τον πρωταίτιο και τους υπουργούς του. Πού να το είχατε φανταστεί, μόλις δύο χρόνια πριν, όταν η «νέα διακυβέρνηση» θα μετέτρεπε την Ελλάδα σε… «Δανία του Νότου»!!!
❍ ❍ ❍
Το χειρότερο είναι ότι τη συκοφάντηση και την απαξίωσή μας, αφενός, την προκάλεσαν Έλληνες, με πρώτον τον τέως πρωθυπουργό Γ. Α. Παπανδρέου: στις απαρχές την κρίσης, διέσυρε τον ίδιο του τον λαό που τον εξέλεξε, περιγράφοντάς τον συγκαταβατικά ως διεφθαρμένο, ενώπιον των κατάπληκτων ξένων ηγετών. Προσπαθούσε να αποσείσει από πάνω του την ιστορική ευθύνη για ότι φούσκωνε σαν κύμα; Αισθανόταν περισσότερο μέλος της διεθνούς ηγετικής ελίτ, παρά μέλος του «καθυστερημένου» ελληνικού λαού; Ήταν ασυγχώρητα αφελής; Ήταν ανίκανος να σταθεί και να φερθεί σαν ηγέτης – πατέρας; Πολλές ερμηνείες μπορούν να δοθούν, το γεγονός όμως παραμένει ένα: η συμπεριφορά του τέως πρωθυπουργού έπληξε ανεπανόρθωτα τη χώρα σε μια κρίσιμη στιγμή. Στο μέτρο μάλιστα που αυτή η αυτοσυκοφάντηση χρησιμοποιήθηκε εν συνεχεία από τους Ευρωπαίους συνομιλητές του Γ. Παπανδρέου κατά κόρον, για να μετατραπεί σταδιακά η Ελλάδα σε μαύρο πρόβατο της Ευρώπης, μπορούμε να μιλάμε πλέον για εκ μέρους του προδοσία της λαϊκής εντολής και της εθνικής αξιοπρέπειας.
Η κρίση αποκαλύπτει ανθρώπους και ιδεολογίες. Δεν ήταν μόνο ο Γ. Παπανδρέου που έξω ντρεπόταν για τους συμπατριώτες του και τους λοιδορούσε. Κι άλλοι υπουργοί της μοιραίας κυβέρνησής του, πολλοί εκ των οποίων παραμένουν, είχαν παρόμοια συμπεριφορά: στους έξω έκλειναν το μάτι ότι συμφωνούν για το χάλι της χώρας, αλλά πώς να πείσουν τους ιθαγενείς; Ακολούθως στους ιθαγενείς είτε έκαναν κήρυγμα υπέρ αναγκαστικής προσαρμογής στις απαιτήσεις των έξω, είτε δεν έλεγαν τίποτε για να μην έχουν πολιτικό κόστος. Άλλοτε πάλι διάφορα αιματηρά πλην αδικαιολόγητα μέτρα φορτώνονταν στην τρόικα, ενώ η έμπνευση και εφαρμογή ήταν εγχώριας προέλευσης: αφού το απαιτεί ο ξένος, τι να κάνουμε, να ρισκάρουμε τη δόση για τις συντάξεις;
Σταθερό μοτίβο σε αυτή τη διαδικασία ηθικής ερείπωσης της χώρας ήταν και είναι η πλήρης αποφυγή της ευθύνης, η παραμονή στην εξουσία με κάθε τρόπο, ακόμη κι αν έχει κατεδαφιστεί το κράτος, και τέλος η πνευματική και ψυχική υποτέλεια της κυβερνώσας ελίτ, στο όριο της εθελοδουλίας (…)
Ειδικώς για τη διαφθορά και τη χλιδάτη διαβίωση υπεράνω των δυνάμεών του, ο ελληνικός λαός άκουσε, και εν πολλοίς αποδέχθηκε παρότι επίσης εξοργίστηκε, την παγκάλειο απόφανση «μαζί τα φάγαμε». Μια καθολική εξήγηση για μια σειρά μερικών γεγονότων – άρα μια ισοπεδωτική εξήγηση. Τούτη η απόφανση ήταν ο κορυφαίος χειρισμός για διάχυση της ευθύνης σε όλο το κοινωνικό σώμα, έτσι ώστε διασπειρόμενη να αραιώσει, να διαλυθεί και να σφραγίσει όλους με τη συλλογική ενοχή.
Όλοι ένοχοι, κανείς ένοχος!
Γεια στο στόμα σου, Νίκο Ξυδάκη!
