Η σαφής τοποθέτηση Παπαχελά, που απλά συμβαδίζει με όλα αυτά που βλέπουν και ακούν όσοι έχουν μάτια και αυτιά, δεν πτοεί ένα άλλο μεγάλο αστέρι, τον Πάσχοντα Μανδραβέλη:
«Η ρωσική προπαγάνδα που θέλει όλους –μα όλους!– τους αντιπολιτευόμενους του απελθέντος προέδρου Γιανουκόβιτς ναζί, οργιάζει μόνο στην Ελλάδα. Όπως γλαφυρά έγραψε ο κ. Μιχάλης Μητσός (“Τα Νέα”, 28.2.2014) στα ελληνικά Μέσα διακινούνται πολλά, τα οποία ξεκίνησαν από τον ιστότοπο iskra του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Παναγιώτη Λαφαζάνη: “Οι ναζί ανέλαβαν την εξουσία στο Κίεβο και ψήφισαν μια σειρά από νόμους που απαγορεύουν το Κομμουνιστικό Κόμμα, αποποινικοποιούν τη ναζιστική προπαγάνδα, απαγορεύουν τις γλώσσες των μειονοτήτων, αναθέτουν τη φύλαξη της χώρας στους παραστρατιωτικούς”. “ Έγιναν τέτοια πράγματα;”, αναρωτιέται ο αρχισυντάκτης των διεθνών θεμάτων. “Και δεν πήραμε χαμπάρι τίποτα; Και δεν έγραψε τίποτα ο ξένος Τύπος; Και δεν είπε λέξη η Ευρώπη;”»!!!
«Μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια»! Εδώ ο Πάσχων κάνει χρήση της σοφίας ενός φανατικού ομόπιστού του, του επίσης γνωστού Μιχάλη Μητσού!
Άραγε, τον χρησιμοποιεί ως… «έγκυρο» ή μήπως ως… «αμερόληπτο»; Ο Μητσός είναι ίδιας κοπής με τον Μανδραβέλη, γι’ αυτό και η προπαγάνδα τους ταυτίζεται. Ας αφήσουμε τον Παπαχελά να τους απαντήσει και πάλι:
«Η Δύση απεδείχθη ανεπαρκέστατη στον χειρισμό της κρίσης στην Ουκρανία. Κινήθηκε άγαρμπα, ακολουθώντας τις παροτρύνσεις των νεοφώτιστων της “νέας Ευρώπης”, όπως την αποκαλούσε ο αλήστου μνήμης υπουργός Αμυνας των ΗΠΑ, Ντόναλντ Ράμσφελντ. Υποστήριξε ανθρώπους και δυνάμεις που δεν είχαν τίποτα να κάνουν με τις αρχές και αξίες της Ε.Ε. και όταν η Μόσχα κινήθηκε αποφασιστικά οι ευρωαμερικανικοί σχεδιασμοί βρέθηκαν μετέωροι. Οι παλιοί και έμπειροι ειδικοί είχαν προειδοποιήσει ότι επρόκειτο για καταστροφικό λάθος. Δεν εισακούσθηκαν γιατί υποτιμήθηκε ο ρόλος της Ρωσίας, επικράτησε η επιπολαιότητα και ο φανατισμός και όχι ηρεαλπολιτίκ»!
Μια φωνή απ’ τα παλιά
Ώστε ο κ. Μητσός δεν είδε παραστρατιωτικούς ούτε ναζί ούτε έμαθε για τις απαγορεύσεις γλωσσών και κομμάτων, τα λυντσαρίσματα πολιτικών αντιπάλων, το γκρέμισμα αντιφασιστικών μνημείων και την αποθέωση των χιτλερικών «ηρώων» της Ουκρανίας! Και αν ακόμη δεχτούμε ότι αυτά που γράφει οφείλονται απλά σε… ανεπάρκεια της δημοσιογραφικής του ικανότητας, ας του δώσουμε την ευκαιρία να μάθει πολλές ακόμη λεπτομέρειες από έναν συνάδελφό του που τιμά το χώρο και το λειτούργημα.
Καιρό είχαμε να διαβάσουμε ένα τόσο αξιόλογο κείμενο του Πέτρου Παπακωνσταντίνου.
Με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Η ελαφρότητα της ρωσοφοβίας», ο έγκυρος δημοσιογράφος πλάθει ένα αριστούργημα που αποκαλύπτει τις γνώσεις και τις αναλυτικές του ικανότητες. Διαβάστε τον και συγκρίνετε αυτό το κείμενο με τις αθλιότητες της προπαγανδιστών του «δυτικού δικαίου»:
Η ελαφρότητα της ρωσοφοβίας
«Ανάμεσασε αυτούς που έχουν μάθει να περιμένουν πάντα το φως εκ της Εσπερίας, δεν ήταν λίγοι όσοι υποδέχθηκαν τα δραματικά γεγονότα της Ουκρανίας υπό το κράτος μιας εμμονικής ρωσοφοβίας. Τα γνωστά στερεότυπα του Ψυχρού Πολέμου ανασύρθηκαν από τη ναφθαλίνη: η Ρωσική Αρκούδα, η σκοτεινή χώρα του τσαρικού ή σταλινικού δεσποτισμού και της μισοασιατικής βαρβαρότητας, η τόσο ξένη με τον Δυτικό πολιτισμό, απειλεί να πνίξει στο αίμα τους δημοκρατικούς πόθους ενός έθνους που σπάει τις αλυσίδες του. Πώς να μην εξεγερθούν οι ευαίσθητες συνειδήσεις ανθρώπων της Τέχνης, όπως η Μιμή Ντενίση, η Βάνα Μπάρμπα, ο Στέλιος Ρόκκος και η Γωγώ Μαστροκώστα, που στάθηκαν θαρραλέα στο πλευρό μιας σύγχρονης Πασιονάριας, όπως η ομότεχνός τους Ρουσλάνα;
Προφανώς, τα κριτήρια των εν λόγω προσωπικοτήτων, όπως και όσων μοιράζονται τις εμμονές τους, είναι εξαιρετικά αυστηρά. Τόσο αυστηρά, που δεν καταδέχονται να συμπεριλάβουν στον ευρωπαϊκό πολιτισμό τα μυθιστορήματα του Ντοστογέφσκι, την ποίηση του Μαγιακόφσκι, το θέατρο του Τσέχοφ, τον κινηματογράφο του Αϊζενστάιν, τους πίνακες του Σαγκάλ, τις συμφωνίες του Τσαϊκόφσκι, τη φιλοσοφία του Τσερνισέφσκι, το πολιτικό δαιμόνιο του Λένιν, τον περιοδικό πίνακα του Μεντελέγεφ, τη φυσιολογία του Παβλόφ, το ταξίδι του Γκαγκάριν και την πυρηνική φυσική του Ζαχάροφ. Αλλά αν η πνευματική ελαφρότητα της ρωσοφοβίας έχει τη διασκεδαστική της πλευρά, δεν συμβαίνει το ίδιο με τα πολιτικά της συνεπακόλουθα (…)
Άλλο τόσο αλήθειαείναι ότι η Ρωσία ουδέποτε απείλησε τις μεγάλες, φιλελεύθερες χώρες της Δύσης, με τις οποίες βρέθηκε στο ίδιο στρατόπεδο τόσο στην υποστήριξη της ελληνικής ανεξαρτησίας, απέναντι στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, όσο και στους δύο παγκοσμίους πολέμους. Αντίθετα, ήταν εκείνη που γνώρισε διαδοχικές εισβολές από τη Δύση – πρώτα από τον Ναπολέοντα, μετά από τον δυτικό συνασπισμό στον Κριμαϊκό Πόλεμο και ύστερα από την Αντάντ, την επαύριο της Οκτωβριανής Επανάστασης. Η θυσία είκοσι εκατομμυρίων Σοβιετικών στον βωμό της αντιφασιστικής νίκης ήταν ένας από τους καθοριστικούς παράγοντες που έσωσαν την αστική δημοκρατία από τη ναζιστική απειλή.
Με τη διάλυση της ΕΣΣΔ και την τροχοδρόμηση της Ρωσίας στον καπιταλιστικό δρόμο θα περίμενε κανείς από τις ηγετικές ελίτ της Δύσης να απαλλαγούν από τα κληροδοτημένα αντιρωσικά αντανακλαστικά τους. Ωστόσο, τίποτα τέτοιο δεν συνέβη. Παραβιάζοντας τις υποσχέσεις που είχε δώσει ο πατήρ Μπους στον Μιχαήλ Γκορμπατσόφ για να εξασφαλίσει τη συναίνεσή του στη γερμανική ενοποίηση, οι Αμερικανοί βάλθηκαν να περικυκλώσουν τη Ρωσία με τη διαβόητη “αντιπυραυλική ασπίδα” και την ένταξη πρώην σοβιετικών δημοκρατιών στο ΝΑΤΟ. Τα δύο πλέον πολύκροτα βιβλία της αμερικανικής γεωπολιτικής σκέψης τη δεκαετία του 1990, η “Μεγάλη σκακιέρα” του ΖμπίγκνιουΜπρεζίνσκι και ο “Πόλεμος των πολιτισμών” του Σάμιουελ Χάντιγκτον, παρά τις μεγάλες διαφορές τους στο επίπεδο της ανάλυσης, συνέπιπταν σε δύο βασικά σημεία: η νέα Ρωσία παραμένει ο υπ’ αριθμόν ένα γεωπολιτικός αντίπαλος της Δύσης και το πιο σημαντικό πεδίο της αντιπαράθεσης θα είναι η Ουκρανία (…)
To μεγαλύτερο τίμημαόμως, που κινδυνεύει να πληρώσει η Δύση είναι στο ηθικό επίπεδο. Η “δημοκρατική επανάσταση” του Κιέβου ανέδειξε μια κυβέρνηση, όπου αφθονούν πολιτικοί–μαριονέτες της κλεπτοκρατίας (Γκρόισμαν, Προντάν, Σιαπάκ κ.ά.). Το κυριότερο, όλα τα κρίσιμα πόστα στον τομέα της ασφάλειας δόθηκαν σε ανθρώπους του αντισημιτικού, ακροδεξιού κόμματος Σβόμποντα (πρώην Εθνικοσοσιαλιστικού) και του ακόμη περισσότερο ακραίου “Δεξιού Τομέα”, που πρωτοστάτησε στην ένοπλη εξέγερση εναντίον της προηγούμενης κυβέρνησης.
Συνιδρυτής του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος ήταν ο σημερινός γραμματέας του Εθνικού Συμβουλίου Αμυνας και Ασφάλειας, ΑντρέιΠαρούμπι, και αρχηγός του “Δεξιού Τομέα” είναι ο αναπληρωτής γραμματέας του ίδιου θεσμού, ΝτιμίτροΓιάρος. Οι άνθρωποι αυτοί, όπως και τα κόμματά τους, θεωρούν εθνικό ήρωα της Ουκρανίας τον διαβόητο ΣτέπανΜπαντέρα, του οποίου η εθνικιστική οργάνωση (OUN) στηρίχθηκε από τους ναζί, κατέσφαξε χιλιάδες Εβραίους και κομμουνιστές στο Λβοφ και επιχείρησε να ιδρύσει ανεξάρτητο ουκρανικό κράτος πίσω από τα γερμανικά πάντσερ, κατά την εισβολή των ναζί στην ΕΣΣΔ, το 1941.
“Είμαστε όλοι Ουκρανοί”, είπατε; Μήπως να το ξανασκεφτούμε;»!
Χρήστος Φωτιάδης
