Έξω από τη «γυάλα»
Ένας ακόμη στόχος του Οικοτροφείου είναι το «άνοιγμα» προς την κοινωνία.
Σκοπός των υπευθύνων είναι ο χώρος τους να είναι ανοιχτός και φιλόξενος προς κάθε έναν που επιθυμεί να τον επισκεφτεί και να μάθει περισσότερα για το έργο που γίνεται.
Σύμφωνα με την κ. Λέκκα, στο Οικοτροφείο μπορεί να βοηθήσει εθελοντικά, όποιος το επιθυμεί και με όποιον τρόπο θέλει.
Όπως υποστηρίζει, ακόμη και ένας καφές με έναν ένοικο, κατά τη διάρκεια του οποίου θα γίνουν καθημερινές συζητήσεις είναι πολύ σημαντικός και ουσιαστικός για την ψυχολογία και την κοινωνικοποίησή του.
Όπως διαπιστώνουμε και εμείς οι ίδιοι, οι συζητήσεις με ορισμένους ενοίκους κυλούν εντυπωσιακά ομαλά, αφού στη συζήτησή μας μπαίνουν θέματα της επικαιρότητας.
Πριν προλάβουμε να εκφράσουμε την απορία μας, η κ. Λέκκα επισημαίνει ότι «ορισμένοι ένοικοι είναι τόσο καλά, που αν τους συναντούσες έξω δεν θα καταλάβαινες ότι έχουν ψυχική νόσο. Μάλιστα, αν κάποιοι είχαν οικογένειες για να τους στηρίξουν, δεν θα βρίσκονταν σήμερα εδώ».
Επίσης, όσοι θέλουν, μπορούν να προσφέρουν στους οικότροφους υπηρεσίες.
Για παράδειγμα, το Πανεπιστήμιο Μουσικών Σπουδών προσφέρθηκε να κάνει δωρεάν ορισμένα μαθήματα μουσικής στους ενοίκους.
Επίσης, λίγες μέρες αφότου εγκαταστάθηκε το Οικοτροφείο στη Λυκόβρυση, μία κομμώτρια της περιοχής προσφέρθηκε να κουρεύει δωρεάν τους ενοίκους μία φορά το μήνα.
«Η πρόταση αυτή ήταν ιδιαίτερα συγκινητική. Μας έδωσε μια αίσθηση φιλοξενίας και αποδοχής, την οποία είχαμε εκείνη την περίοδο ιδιαίτερα ανάγκη, καθώς ορισμένοι γείτονες είχαν αντιδράσει στην έλευσή μας», αναφέρει η κ. Λέκκα και η συζήτηση μας οδηγεί σε διευκρινιστικές ερωτήσεις για το τι συνέβη.
Σύμφωνα με την ίδια, όταν εγκαταστάθηκαν στο νέο χώρο, υπήρξαν ορισμένοι γείτονες, οι οποίοι αντέδρασαν, φοβούμενοι ότι έρχονται στη γειτονιά τους κάποιοι επικίνδυνοι.
Άλλοι πάλι ενοχλήθηκαν επειδή το βράδυ ακούγονται ορισμένες φορές φωνές και έτσι έτρεξαν στο Δήμο για να κάνουν παράπονα.
«Οι φωνές δεν είναι τόσο έντονες ούτε τόσο συχνές. Άλλωστε, σε όλους μας έχει τύχει να περνάμε από μια γειτονιά και να ακούμε μια οικογένεια να τσακώνεται ή μια γιαγιά να φωνάζει», υποστηρίζει η κ. Λέκκα και συνεχίζει: «Το πρόβλημα είναι ότι υπάρχει ακόμη προκατάληψη».
Πάντως, θετικό εκτιμούν το γεγονός ότι οι αντιδράσεις έχουν αρχίσει να καταλαγιάζουν και πως μεταξύ των γειτόνων υπάρχουν και ορισμένοι που είδαν με «θετικό μάτι» την έλευση του Οικοτροφείου.
Στην υπηρεσία των ενοίκων
Όσον αφορά στο προσωπικό, είναι ιδαίτερα θετικό να ακούμε σε τέτοιους δύσκολους και\ρούς, ότι είναι επαρκές και πως καλύπτει τις ανάγκες των ενοίκων.
Συγκεκριμένα, σε αυτό εργάζονται 12 άτομα γενικών καθηκόντων, 7 νοσηλευτές, 1 ψυχολόγος, 1 εργοθεραπεύτρια, 1 παθολόγος, 1 ψυχίατρος, 1 διοικητικός, 1 υπεύθυνη του οικοτροφείου (συνήθως ψυχολόγος).
Εντύπωση μας κάνει τι πόσο συνειδητοποιημένοι είναι στη δουλειά που κάνουν.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα, αποτελεί η Νικολέττα Κόκλα, που εκείνη την ημέρα μαγειρεύει για τους ενοίκους.
Όπως αναφέρει, προσπαθεί να φτιάχνει φαγητά σύμφωνα με τις προτιμήσεις τους, ενώ ανάλογα με τις παρατηρήσεις τους, το μενού προσαρμόζεται:
«Σκοπός μας δεν είναι να τους επιβάλλουμε εμείς τι θέλουμε. Είναι το δικό τους σπίτι και όπως στο σπίτι μας, θέλουμε να φάμε αυτό που μας αρέσει, έτσι προσπαθούμε να κάνουμε και εδώ» τονίζει. Επίσης, αναφέρει ότι ορισμένες φορές μαγειρεύει δύο ή και τρία φαγητά, αφού οι υποδείξεις του γιατρού και των νοδηλευτών, διαφοροποιούν το διαιτολόγιο ορισμένων οικοτρόφων.
