«Ακόμα το πάμφτωχο, φέτος, καλοκαιράκι δεν έφυγε και άρχισαν τα όργανα και μάλιστα με πρώτα βιολιά τους άρχοντες της Τοπικής Αυτοδιοίκησης Α΄ και Β΄ βαθμού.
Πριν συνεχίσουμε αυτό το αρθράκι – επιστολή, θα θέλαμε να αναφερθούμε σε ένα κομμάτι μιας άλλης επιστολής που είχε στείλει μέλος της ομάδας μας στο Δήμαρχο στις αρχές αυτού του χρόνου που διανύουμε:
‘‘Έχω την αίσθηση, Δήμαρχε, ότι η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο και πρέπει γι’ αυτό να κάνουμε κάτι. Δεν είναι δυνατόν ακόμη και σήμερα ο καθένας από μας να κάθεται στη γωνίτσα του περιμένοντας το τίποτα απ’ το πουθενά. Είσαι ένας άνθρωπος που καλώς ή κακώς είσαι Δήμαρχος αυτής της πόλης, άρα και κομμάτι του λαού, και έχεις τη δύναμη που απορρέει απ’ αυτή τη θέση. Σε καλώ, λοιπόν, να αναλάβεις τις απαραίτητες πρωτοβουλίες που χρειάζεται, για να ξεκινήσουμε τον διάλογο που μπορεί να αποτελέσει το εφαλτήριο για την αντιμετώπιση όλων αυτών των δεινών που ζούμε. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε επιτέλους ότι, όσο καλά κι αν πηγαίνει το σπίτι μας, σε καιρό πολέμου θα έρθει η ώρα που θα ανατιναχθεί κι αυτό. Πρέπει οι Δήμαρχοι όλης της χώρας να αναλάβουν τις ευθύνες τους απέναντι σε όλα αυτά που γίνονται όχι μόνο προσαρμοζόμενοι αλλά και αντιτιθέμενοι. Δεν φτάνουν μόνο τα ψηφίσματα που εκ του ‘‘ασφαλούς’’ ψηφίζετε και είναι κενά γράμματα. Πρέπει να μιλήσετε με το κουαρτέτο της ντροπής και να απαιτήσετε ζωή για τους πολίτες σας.
Πρέπει αν δεν ακουστείτε να δράσετε, γιατί οι πολίτες σας δεν είναι αριθμοί είναι ψυχές. Πρέπει σ’ αυτή τη δράση σας να είμαστε όλοι μαζί και για να μας έχετε μαζί πρέπει να μας μιλήσετε και να μας ακούσετε, πρέπει μαζί μας να μοιραστείτε τις αγωνίες μας για τις ζωές μας και τα παιδιά μας, πρέπει να μοιραστείτε τα οράματά σας και να μας δώσετε ελπίδα. Τίποτα δεν έχει τελειώσει, απλά δεν θέλουμε να ανήκουμε στους απόντες του ιστορικού του μέλλοντος.
Δήμαρχε, τελειώνοντας σε καλώ να επικοινωνήσεις με τους ομότιτλούς σου σε όλη την Ελλάδα είτε μέσα από τα όργανα που έχετε είτε προσωπικά και όλοι μαζί να απαιτήσετε τα αυτονόητα. Κάλεσε όλους τους φορείς της πόλης σου και τους πολίτες σου σε ανοιχτές συζητήσεις, για να γίνει το εγώ εμείς, εφαρμόζοντας στην πράξη την άμεση δημοκρατία που τόσο ανάγκη έχουμε. Μην ξεχνάμε ότι οι αποσκευές μας είναι γεμάτες με βαριές μνήμες από τους δύο τελευταίους παγκοσμίους πολέμους, από εμφυλίους, από χούντες, από τείχη που έπεσαν, από ιδεολογίες που χρεοκόπησαν, από πανύψηλους πύργους που γκρεμίστηκαν σε δευτερόλεπτα, από βομβαρδισμένες πόλεις, από αναταραχές, από άδικους θανάτους, από την καταστροφή του πλανήτη, από χρεοκοπημένες χώρες που ξαναστάθηκαν και μάλιστα πολύ γρήγορα στα πόδια τους, από τους λίγους που πάντα κινούσαν τους πολλούς. Ας είναι η εμπειρία αυτή οδηγός μας, όταν θα συζητάμε, και ας κάνουμε επιτέλους τον Δήμο οίκο μας επί της ουσίας».
Ο περιφερειάρχης, οι δήμαρχοι κι ο κάθε πικραμένος επιτέλους κατάλαβαν ότι κάτι πρέπει να κάνουν. Κατάλαβαν τα αυτονόητα που ως εργαζόμενοι φωνάζαμε από πέρσι τον Σεπτέμβρη και τον Οκτώβρη στις Γενικές μας Συνελεύσεις, όταν καλούσαμε τους Δημάρχους και τα δημοτικά τους συμβούλια να στηρίξουν τους δίκαιους αγώνες μας απέναντι στις καταστρεπτικές για τη ζωή μας μειώσεις των μισθών μας, στην κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, στις καθημερινές αυτοκτονίες συμπολιτών μας, στην εφεδρεία που επανέρχεται βαφτισμένη, για να πειστεί ο μπαρμπαφωτάκος να πει το ναι, που θα διατηρήσει την ισορροπία στην καταστροφή, στην τρόικα και το δντ και άλλα πολλά να μη τα λέμε πάλι τώρα. Στις 14 του Οκτώβρη του 2011 όταν κάναμε την πρώτη μας εκδήλωση ως ΔΕΣΕΠ δείχνοντας στον κόσμο τη ‘‘χρεωκρατία’’ τα ματ έμπαιναν στη χωματερή με τις ευλογίες όλων αυτών που σήμερα κόπτονται για τα δικαιώματα των πολιτών τους.
Τέλος πάντων. Τελεία. Νερό κι αλάτι που λέει και ο σοφός λαός μας, όχι γιατί ξεχνάμε, όπως είδατε, αλλά γιατί θέλουμε να περπατήσουμε μαζί σας μπροστά, όπως άλλωστε το θέλαμε πάντα. Εμείς απ’ την πλευρά μας είμαστε ξεκάθαροι και θέλουμε δίπλα σας να συνταχθούμε και μαζί να παλέψουμε για τα δίκαια αιτήματά σας που ως Δήμοι για το καλό του τόπου σας διεκδικείτε.
Εσείς όμως, αγαπητοί ‘‘σύντροφοι’’ Δήμαρχοι των παρατάξεων της κυβερνώσας τριάδας, μέχρι πού είσαστε διατεθειμένοι να φτάσετε; Ποια είναι τα αιτήματά σας; Ποια είναι η αντζέντα που θα έχετε στη συζήτησή σας με τον αρμόδιο υπουργό; Από που ξεκινάνε και που σταματάνε οι διεκδικήσεις για τα δίκαια αιτήματά σας απέναντι στους πολίτες που βιώνουν την απόλυτη ξεφτίλα της χρεωκοπίας ενός συστήματος, γρανάζι του οποίου και μάλιστα, εκ των μετρήσιμων στοιχείων, καλολαδομένου, ήσασταν εσείς; Πόσο δίκαιες είναι οι διεκδικήσεις σας για τους Παιδικούς Σταθμούς και πόσο άδικες για την κατάργηση ακόμα και της όποιας συζήτησης για την εφεδρεία; Πόσο δίκαιες είναι οι διεκδικήσεις σας για τα χρήματα που σας έκοψαν και δεν μπορείτε να λειτουργήσετε για τους πολίτες σας και πόσο άδικες οι διεκδικήσεις για τους μισθούς μας που μας οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην εξαθλίωση και είμαστε οι πολίτες σας; Αν σας πει ο υπουργός με τον οποίο θα μιλήσετε πάρτε (λέμε τώρα) δυο ψίχουλα απ’ αυτά που ζητάτε, τι θα κάνετε; Ποιο θα είναι το επόμενο βήμα σας;
Αλήθεια, εσάς μπορεί να σας επιτάξει η κυβέρνηση; Φανταζόσαστε να στείλει η κυβέρνηση χαρτιά επίταξής σας στους εργαζόμενους κι εμείς να ψάχνουμε να σας βρούμε, για να σας τα επιδώσουμε; Αλήθεια, αν, ό μη γένοιτο, συνεχιστούν οι κινητοποιήσεις, τι θα κάνετε με τα σκουπίδια που θα απειλούν τη δημόσια υγεία; Τι θα κάνετε όταν ο Σγουρός και άλλοι συνάδελφοί σας βάλουν ιδιώτες να τα μαζέψουν; Ή μήπως τώρα είμαστε όλοι μαζί και κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να συμβεί; Τι θα κάνετε, αν κάποιοι εργαζόμενοι ασκώντας το πολύτιμο δικαίωμά τους στην εργασία θελήσουν να δουλέψουν; Πώς θα διαφυλάξετε τον δίκαιο αγώνα σας από τους απεργοσπάστες συντρόφους σας που θα θέλουν να είναι τα καλά παιδιά και από ανάγκη δεν θα συμμετέχουν στους αγώνες σας, για να μη χάσουν τα χρήματα της αποζημίωσης που παίρνετε και στην εποχή μας είναι υπερπολύτιμα; Ή μήπως δεν τα έχετε και τόση ανάγκη, όση τουλάχιστον οι εργαζόμενοι;
Εμείς, κ.κ. Σαράντη, Ασκουνή, Σγουρέ, Φωκιανέ, δήμαρχοι όλης της χώρας, ως ΔΕΣΕΠ, όλα αυτά τα ‘‘ξεχνάμε’’. Και τα ξεχνάμε όχι γιατί δεν θέλουμε να τα θυμόμαστε, αλλά γιατί είμαστε άνθρωποι και ως τέτοιοι θέλουμε να ζήσουμε. Θέλουμε να πηγαίνουμε στις δουλειές μας με το γέλιο στο πρόσωπο και όχι με κεφάλια σκυμμένα, θέλουμε να πηγαίνουμε στα νοσοκομεία και να γινόμαστε καλά και όχι να πεθαίνουμε, θέλουμε τα παιδιά μας μέσα από την παιδεία να αποχτούν συνδυαστική σκέψη και όχι να γίνονται μονάδες παραγωγής, θέλουμε τα παιδιά μας να έχουν όνειρα και να αγαπήσουν αυτή την πανέμορφη χώρα και όχι να γίνονται μετανάστες όπως οι παππούδες τους, θέλουμε η έρευνα και οι ανακαλύψεις της να υπηρετούν τον άνθρωπο και όχι να τον εκμεταλλεύονται, για να πλουτίσουν, θέλουμε αυτή η κρυστάλλινη γυάλινη μπάλα που είναι κρεμασμένη στο χάος απ’ το πουθενά να εξακολουθήσει να λάμπει μέχρι να καταφέρει η μεγαλοσύνη του ανθρώπινου πνεύματος να ταξιδέψει παντού ανακαλύπτοντας και υπηρετώντας άλλους κόσμους, θέλουμε εν κατακλείδι το σύντομο ταξίδι μας σε τούτη τη ζωή να είναι όμορφο και όχι έτσι όπως το καταντήσανε οι ηλίθιοι που μαζεύουν χρήμα στις κασέλες τους χωρίς να αναρωτιούνται το γιατί.
Για όλα αυτά που θέλουμε κι ακόμα περισσότερα είμαστε (τελικά) μαζί σας».
Δράση Εναλλακτικής Σκέψης Ενεργών Πολιτών (ΔΕΣΕΠ)
