Γράφει ο Κωστής Αϊβαλιώτης
Πρώην βουλευτής Β’ Αθηνών
2.500.000. Τόσους αντέχει η έκταση του Λεκανοπεδίου και οι υποδομές του σε δημόσια μέσα μεταφοράς και δρόμους.
Σήμερα λειτουργούμε επί 11 μήνες τον χρόνο με 5.000.000 ανθρώπους και 2.000.000 αυτοκίνητα στην Αθήνα και μόνο όσοι δεν πάμε διακοπές και καθόμαστε εδώ τον Αύγουστο μπορούμε να ευχαριστηθούμε την πόλη : αράζεις όπου θέλεις, κυκλοφορείς και πας άνετα όπου θέλεις, οι συνθήκες διαβίωσης είναι ανθρώπινες, δεν περνάς 2 και 3 ώρες την ημέρα μέσα στο ΙΧ, δεν ξεροσταλιάζεις σε στάσεις κ.ο.κ. Το ίδιο συμβαίνει και με τη Θεσσαλονίκη η οποία έχει 1,3 εκατ. κόσμο, αλλά τον Αύγουστο μένει με 700.000 και έτσι μπορεί να ανασάνει. Είναι φοβερό: Οι δύο πιο μεγάλες ελληνικές πόλεις έχουν συνολικά 6,3 εκατ. κατοίκους σε συνολικό πληθυσμό 11 εκ. της χώρας.
«Καλά, για καινούργιο μάς το λες;», θα μου πείτε. Όχι, δεν είναι καινούργιο. Από τις αρχές του 1970 που η κατάσταση άρχισε να εκτραχύνεται και η Αθήνα να γίνεται αφόρητη, ζήσαμε νέφος, είδαμε το πράσινο να εξαλείφεται και το τσιμέντο να κάνει σκληρό το κλίμα του Λεκανοπεδίου.
Όμως, ενώ όσα ζούμε σήμερα δεν είναι καινούργια, υπάρχει κάτι καινούργιο το οποίο δεν εκμεταλλευόμαστε όσο πρέπει: τη νέα τεχνολογία, την επανάσταση της πληροφορικής, άρα και την τηλεργασία. Δεν χρειάζεται πλέον όλοι να μετακινούμαστε κάθε μέρα σε γραφεία για να δουλέψουμε. Η πληροφορική έχει διευκολύνει την τηλεργασία και τις πάσης φύσεως διαδικασίες που δεν απαιτούν φυσική παρουσία σε γκισέ, γραφεία, υπηρεσίες κ.ο.κ.
Η Ελλάδα έχει αλλάξει, οι υποδομές έχουν αρχίζει να λειτουργούν -έστω με τόσα προβλήματα- και ακόμη και σε μικρά επαρχιακά μέρη, μπορείς να ζήσεις. Έχω κάνει χρόνια επαρχία λόγω των μεταθέσεων του πατέρα μου που ήταν πολιτικός μηχανικός στο Υπουργείο Δημοσίων Έργων. Έχω ζήσει σε δύσκολα νησιά και σε δύσκολες εποχές όταν αισθανόσουν αποκομμένος. Αυτό τελείωσε -ας είμαστε ειλικρινείς- από τότε που ο μεγάλος Κων/νος Καραμανλής υλοποίησε την ένταξη της χώρας στην τότε ΕΟΚ και σημερινή ΕΕ και άρχισαν να χρηματοδοτούνται έργα υποδομών και εκσυγχρονισμού. Σήμερα είσαι στο χωριό σου π.χ. στα Ζαγοροχώρια και δεν πρέπει να παρίστασαι σώνει και καλά στην οργανική θέση σου σε γραφείο στα Γιάννενα.
Το ίδιο και στην Αθήνα: το βάρος μπορεί και πρέπει να δοθεί στην τηλεργασία και στην ευρύτατη χρήση της πληροφορικής για διαβίβαση και λήψη στοιχείων, εγγράφων, πληροφοριών, τη διενέργεια πράξεων ώστε να εξυπηρετείται ο δημότης ή ο πελάτης μαγαζιών. Όμως εμείς μιλάμε πάλι για νέες γραμμές του ΜΕΤΡΟ, για νέο δρόμο που θα παρακάμπτει τον Κηφισό κ.λπ., δηλαδή για νέα σπατάλη πόρων σε έργα που δεν ανακουφίζουν μια πόλη 5 εκατ. και θα πληγώσουν κι άλλο το περιβάλλον.
Όμως όσοι δρόμοι και αν γίνουν, όσα νέα λεωφορεία και να αγοραστούν, όσο και να σκαφτεί υπογείως η Αθήνα ή η Θεσσαλονίκη, αν δεν γίνει η περίφημη αποκέντρωση, η ποιότητα ζωής μας θα είναι στον πάτο. Απλά τα πράγματα: μόλις άδειασαν οι μεγάλες πόλεις τον Αύγουστο έγιναν πιο προσβάσιμες και ανθρώπινες και πλέον «περπατιώνται». Άρα αποκέντρωση με το μικρότερο δυνατό κόστος, χρήση τηλεργασίας και πληροφορικής και αυτό παράλληλα θα φέρει και την αναζωογόνηση της ελληνικής Περιφέρειας, όπου σήμερα πόλεις και χωριά έχουν όλο και λιγότερα παιδιά. Η διαβίωση του κόσμου στην Περιφέρεια είναι η πραγματική στρατηγική για ισόρροπη ανάπτυξη και ανάσχεση του διαβόητου «υδροκεφαλισμού» των πόλεων. Όλα τα άλλα είναι προφάσεις για πρόσθετες εργολαβίες και πλούσιες ‘κονόμες για όσους κάνουν φαραωνικά έργα…
