Για το ελληνικό ντόπινγκ, χρωστάμε εδώ και καιρό δυο λόγια. Όταν οι «αρμόδιοι» μάζευαν όλους τους «ορφανούς» αθλητές των πρώην σοσιαλιστικών χωρών, τους βάφτιζαν Έλληνες και τους παρείχαν γη και ύδωρ για κάθε έπαρση της ελληνικής σημαίας σε διεθνείς αγώνες, όλα ήταν μέλι γάλα. Οι πρωταγωνιστές -αθλητές (στην πορεία, και κάποιοι «αυθεντικοί» Έλληνες…) και προπονητές- ήσαν περιζήτητοι και κάτι σαν «εθνικοί ήρωες». Στην επιστροφή τους «έπεφταν τα τείχη», αλλά και αρκετή μονέδα, με διάφορες μορφές. Κάποιοι είδαν τα ονόματά τους σε… καράβια, γυμναστήρια και… οδούς, ενώ τα «Σώματα Ασφαλείας» ενισχύθηκαν με εκατοντάδες αργόσχολους αλλά έμμισθους βαθμοφόρους.






































































































