ΕΠΕΑΠΤΕΡΟΕΝΤΑ
Γράφει ο Άγγελος Πολύδωρος
Βλέποντας κάποτε τους δημοσιογράφους να μεταπηδούν από εφημερίδα σε εφημερίδα ή από κανάλι σε κανάλι και με αυτή τη μεταπήδηση να αλλάζουν και πολιτικές πεποιθήσεις και να γράφουν άλλα αντ’ άλλων (κάτι σαν κι αυτό που συμβαίνει με τον Τσίπρα, δηλαδή, που έχει ξεχάσει τι έλεγε πριν 10 μόλις χρόνια όταν κυβερνούσε μαζί με τους ακροδεξιούς και τώρα μας πουλάει φύκια για μεταξωτές κορδέλες), είχα πιστέψει ότι η δουλειά του δημοσιογράφου είχε πάψει πλέον να είναι λειτούργημα.
Άλλαξα γνώμη όμως την προηγούμενη εβδομάδα, που είχα πάει στην κηδεία ενός πολύ αγαπητού μου φίλου, όπου πείστηκα ότι η δημοσιογραφία, παραμένει στη συνείδηση του κόσμου ως λειτούργημα.
Σ’ αυτό συνέβαλαν κάποιοι από τους παραβρισκόμενους που με πλησίαζαν, όχι για να εκφράσουν τη θλίψη τους για τον αποβιώσαντα, αλλά τα παράπονά τους για να… τα μεταφέρω γραπτώς στον δήμαρχο. Ναι, τότε κατάλαβα ότι κάποιοι συνεχίζουν να θεωρούν τη δημοσιογραφία λειτούργημα.
Με πλησίασαν λοιπόν και προσπαθούσαν να με παρασύρουν σε ένα σημείο του Κοιμητηρίου που αποκαλείται χωνευτήρι, για να μου δείξουν ένα άνοιγμά του που βρίσκεται στη μέση ενός διαδρόμου και το καπάκι δεν κλείνει καλά, με αποτέλεσμα κάποιες φορές να πετάγονται από μέσα «κάτι κατσαρίδες να» που τρομάζουν τους ανύποπτους περαστικούς και θλιμμένους συγγενείς.
Δεν ήθελα να το πιστέψω και φυσικά ούτε πέρασα να το δω, παρόλο που η τελευταία κατοικία του φίλου μου βρισκόταν στο βάθος του Κοιμητηρίου και όταν περάσαμε από εκεί όπου και η «καταπακτή του χωνευτηρίου του τρόμου», δυο-τρεις κοινοί φίλοι μού την έδειξαν από μακριά «να εκεί είναι το απαίσιο καπάκι».
Έστρεψα το βλέμμα μου και είδα το αποτρόπαιο, αλλά επειδή ανατριχιάζω με τις κατσαρίδες, δεν ήθελα να παρατείνω την παρατήρηση. Το απέφυγα. Αλλά εάν από εκείνο το καπάκι ξεπετάγονται κατσαρίδες, αυτό είναι κάτι που με ταράζει. Κάνε κάτι, δήμαρχε, διότι δεν το αντέχω.
Αλλά δεν ήταν μόνον αυτό, κύριε δήμαρχε. Ήταν και το άλλο, το λιγότερο ανατριχιαστικό. Με πληροφόρησαν ότι κάθε Σαββατοκύριακο και κάθε Τρίτη δεν γίνονται κηδείες στο Κοιμητήριο Αμαρουσίου. Εσείς το ξέρατε; Τρεις μέρες αργία; Και καλά το Σαββατοκύριακο. Ας πούμε ότι τηρείται το weekend, όπως και για πολλούς άλλους εργαζόμενους. Αλλά για την Τρίτη; Αυτό που κολλάει; Ρώτησα όλο περιέργεια.
Μου είπαν, ενώ πίναμε τον καφέ της παρηγοριάς, ότι κάθε Τρίτη μπροστά στην είσοδο του Κοιμητηρίου Αμαρουσίου γίνεται «λαϊκή αγορά». Μα λαϊκή αγορά; Μπροστά στην είσοδο του νεκροταφείου; Αυτό δεν το είχα ξανακούσει… Χάθηκαν οι δρόμοι εκεί γύρω; Τι να πω;






































































































