Γράφει ο ∆ρ. Αλέξιος Παναγόπουλος
Καθηγητής και ακαδηµαϊκός Ξένων Ακαδηµιών των Επιστηµών
Η ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ δεν αποτελεί αποκλειστικά και µόνο ένα ενεργειακό έργο. Εντάσσεται σε ένα σύνθετο γεωπολιτικό περιβάλλον, στο οποίο τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώµατα, η τουρκική αναθεωρητική πολιτική και οι στρατηγικές επιδιώξεις τρίτων κρατών διασταυρώνονται και δηµιουργικά και πολύ επικίνδυνα.
Η δηµόσια παραδοχή του Άγγελου Συρίγου περί επιχειρησιακής ανετοιµότητας του Πολεµικού Ναυτικού στην ελληνική υφαλοκρηπίδα ανατολικά της Ρόδου και της Κρήτης γεννά ένα κρίσιµο ερώτηµα. Πώς είναι δυνατόν η χώρα να προωθεί έργα υψηλής γεωπολιτικής έντασης, όταν η αποτρεπτική της ισχύς παρουσιάζει σοβαρές αδυναµίες; Και η ανεκτικότητα µπορεί να είναι µόνο του Πολεµικού Ναυτικού; Αυτό που απουσιάζει από τις διάφορες δηλώσεις είναι το Ηθικόν Ακµαιότατον!!
Ιστορικά, ο ελληνικός θαλασσοπόρος στόλος µας αποτέλεσε θεµελιώδη πυλώνα εθνικής ασφάλειας. Η διαχρονική καθυστέρηση στην ανανέωση των ναυτικών δυνάµεων, οι ακυρώσεις εξοπλιστικών προγραµµάτων και η απώλεια έµπειρων στελεχών, δεν µπορούν να αντιµετωπίζονται ως απλές διοικητικές αστοχίες. Αποτελούν ζητήµατα εθνικής ευθύνης, γεωστρατηγικής συνέπειας των πολιτικών ηγεσιών.
Παράλληλα, οφείλουµε να εξετάσουµε µε νηφαλιότητα εάν η ενεργειακή διασύνδεση εξυπηρετεί ισότιµα και αµοιβαία τα ελληνικά εθνικά συµφέροντα ή εάν η Ελλάδα ωθείται να αναλάβει ως νοσοκόµα ή ως βοηθητικό προσωπικό, ένα δυσανάλογο γεωπολιτικό και στρατιωτικό κίνδυνο, προς όφελος των ευρύτερων ξένων περιφερειακών επιδιώξεων των φίλων Ευρωπαίων αλλά και του Ισραήλ.
Εδώ δεν υποστηρίζουµε ότι υπάρχει αποδεδειγµένη πρόθεση πρόκλησης ελληνοτουρκικής σύρραξης από τρίτους. Υποστηρίζουµε, όµως, ότι κάθε σοβαρή κρατική στρατηγική οφείλει να εξετάζει και τα δυσµενέστερα ενδεχόµενα του απρόβλεπτου ή σπροσδόκητου. Η συµµαχία των φίλων ξένων δυνάµεων δεν συνεπάγεται πάντοτε και ταύτιση των ίδιων συµφερόντων, ούτε η ενεργειακή συνεργασία οφείλει ή πρέπει να µετατρέπεται σε µηχανισµό στρατηγικής και υποτέλειας εξάρτησης.
Το ερώτηµα, εποµένως, είναι γεωπολιτικό και θεσµικό: Έχουν εξασφαλιστεί οι αναγκαίες στρατιωτικές δυνατότητες, οι φίλες ευρωπαϊκές εγγυήσεις και η ισότιµη κατανοµή των κινδύνων; Ή µήπως η Ελλάδα καλείται -ως συνήθως- στην πρώτη γραµµή να υπερασπιστεί ένα έργο διεθνούς σηµασίας, χωρίς την επαρκή επιχειρησιακή ετοιµότητα; Η εθνική κυριαρχία δεν µπορεί πάντα να στηρίζεται σε ευσεβείς πόθους και προσδοκίες, σε θρύλους µαρµαρωµένου βασιλιά, σε βασιλεύουσα και σπαθιά και τηγανισµένα ψάρια, ούτε να υποκαθίσταται από την οποιαδήποτε εµπιστοσύνη, σε ξένες και σε -δήθεν- φίλες συµµαχίες.
Η Ελλάδα οφείλει να διατηρεί στρατηγική αυτονοµία, ισχυρή αποτροπή και ανεξάρτητη επιτελική κρίση. Το εθνικό συµφέρον δεν µπορεί να ταυτίζεται πάντοτε µε το συµφέρον ενός συµµάχου ή ενός φίλου. Και όταν η πολιτική ηγεσία θα µάθει να γνωρίζει τους κινδύνους, η πολιτική ευθύνη της δεν θα εξαντλείται σε µια µεταγενέστερη δήλωση ότι -δήθεν- «είχε προειδοποιήσει».
Η Ελλάδα δεν πρέπει να γίνει ούτε ενεργειακός διάδροµος χωρίς αποτρεπτική ισχύ, ούτε στρατιωτικός προµαχώνας ή ασπίδα ξένων γεωπολιτικών επιδιώξεων. Η ενεργειακή ασφάλεια έχει την αξία της µόνον όταν συνοδεύεται από την εθνική ασφάλεια της πατρίδας, τη στρατηγική αυτονοµία και την ουσιαστική προστασία των κυριαρχικών δικαιωµάτων της χώρας µας. Εδώ µεγάλη ηθική ευθύνη έχει και η διοικούσα Εκκλησία της Ελλάδος που οφείλει να είναι άγρυπνη ως επί-σκοπού της διαπαιδαγώγησης του ελληνικού λαού µας και παρηγορώντας τον και µε κοινωνική συµπαράσταση στήριξης της οικογένειας από το πρώτο παιδί.






































































































