Όχι ότι περιμέναμε κάτι σπουδαίο απ’ τους Εγγλέζους. Το πολύ να αντέγραφαν τους Αμερικάνους της «χρυσής Ολυμπιάδας», και να το γύριζαν στο… μιούζικαλ.
Όμως τέτοια χάλια, ούτε οι μεγαλύτεροι εχθροί τους δεν θα μπορούσαν να φανταστούν! Το πανηγυράκι με τον βαρύγδουπο τίτλο «τελετή έναρξης» θα ερχόταν… τρίτο, σε ενδεχόμενο διαγωνισμό με τη… «Γιουροβίζιον» και το… «Δελφινάριο»!!! Τέτοιο… βλαχομπαρόκ, ούτε σε επαρχιακό σκυλάδικο δεν βρίσκεις πια!
Αν αυτό το άθλιο θέαμα είχε σκηνοθετηθεί από… εχθρούς της Αγγλίας, με στόχο τη… δυσφήμισή της, τότε ο βαθμός θα ήταν άριστα. Τα πρόσωπα-κλειδιά του ψευτο-show ήσαν ο… Τζέιμς Μποντ, ο… Μίστερ Μπιν και η… βασίλισσα των έξι δεκαετιών, που θα μείνει στην Ιστορία ως… αφανής!
Κατά τα άλλα, ο σκηνοθέτης (του Όσκαρ…) υπενθύμισε στο κοινό όλη την υπέροχη διαδρομή αυτού του λαμπρού έθνους, που εκμεταλλεύτηκε για μερικούς αιώνες όλη την υδρόγειο, για να καρπωθεί τα οφέλη μια μικρή μερίδα του εγγλέζικου λαού.
Μ’ άλλα λόγια, μια γλαφυρή εξιστόρηση της γέννησης και άνθησης του… καπιταλισμού, με αγγλικά χαρακτηριστικά…
Ακόμη κι αν δεν υπήρχαν οι πρόσφατες αναμνήσεις από τις αντίστοιχες εκδηλώσεις στο Πεκίνο, την Αθήνα και τη Σεούλ (που ξεχείλιζαν από Πολιτισμό χιλιετιών…), το Λονδίνο πάλι θα κέρδιζε τον τίτλο του… χείριστου! Μεταξύ μας, η χαρά μας δεν κρυβόταν: ήταν οι Άγγλοι δημοσιογράφοι και «ειδικοί» παντός τύπου, που είχαν λυσσάξει κατά της Αθήνας 2004 και του Πεκίνου 2008, για διαφορετικούς λόγους στην κάθε περίπτωση. Σειρά μας τώρα να το γλεντήσουμε…
Χρήστος Α. Φωτιάδης
