Υπάρχει μέχρι στιγμής η ανταπόκριση και η ευαισθησία που περιμένατε από τον κόσμο;
Η ανταπόκριση που έχουμε είναι πολύ καλή. Δεν είχε γίνει ποτέ ακριβώς τέτοιο εγχείρημα στη χώρα μας, όπως αυτό που κάνουμε εμείς. Έχουν γίνει κατά καιρούς πολλά και καταπληκτικά πράγματα για τα παιδιά, αλλά όχι κάτι συγκεκριμένο για την παιδική κακοποίηση. Βρήκαμε έτσι μεγάλη ανταπόκριση και δωρητές, οι οποίοι μας βοηθούν πάρα πολύ, κυρίως στο να εξηγήσουμε το πρόβλημα που υπάρχει. Αυτό μας ενδιαφέρει να κάνουμε πιο πολύ, να εξηγήσουμε στον κόσμο το πρόβλημα της παιδικής κακοποίησης. Να «ξυπνήσουμε» την κοινή γνώμη γι’ αυτό. Είναι πολύπλοκο θέμα, διότι για παράδειγμα, ακούς στο διπλανό διαμέρισμα ένα παιδί να κλαίει, να κλαίει και οι γονείς του να φωνάζουν και δεν ξέρεις τι να κάνεις. Να πας στην Αστυνομία, να εμπλακείς; Είναι πολλά προβλήματα, και γι’ αυτό προσπαθούμε να ανοίξουμε τα μυαλά του κόσμου κυρίως στο πώς πρέπει να αντιδράσει σε τέτοιες περιπτώσεις.
Εθελοντική βοήθεια έχετε από τον κόσμο;
Υπάρχει μεγάλη ανταπόκριση και πολύς κόσμος θέλει να μας βοηθήσει, αλλά το θέμα είναι λεπτό για όσους θέλουν να εμπλακούν. Υπάρχει δε και το πρόβλημα με τη Νομοθεσία και ιδιαίτερα στις μέρες μας, και με την οικονομία, καθώς δύσκολα πια βρίσκονται δωρητές για να βοηθήσουν όχι εμάς μόνο, αλλά όλα τα ιδρύματα. Τα ιδρύματα που ασχολούνται με τα παιδιά δεν είναι σαν τις άλλες επιχειρήσεις, που μπορούν να κόψουν δαπάνες. Εμείς δεν μπορούμε να κόψουμε δαπάνες, είναι όλοι οι συνεργάτες απαραίτητοι, δεν μπορούμε να διώξουμε κόσμο. Τέτοια ιδρύματα σχεδόν δεν μπορούν να κάνουν οικονομίες.
Το κτήριο του ξενώνα σάς έφερε μετά από χρόνια, και πάλι πίσω στην πόλη που ζήσατε τα πρώτα χρόνια του γάμου σας και που γεννήθηκαν οι δύο σας κόρες.
Εκεί έζησα τα καλύτερα μου χρόνια. Το κτήμα Καρέλλα ανήκε στους γονείς της συζύγου μου και θυμάμαι ότι όταν πήγαμε να μείνουμε εκεί, το Μαρούσι ήταν εξοχή. Μας έλεγαν όλοι «μα θα πάτε να μείνετε στην εξοχή», και το έλεγαν λες και θα πηγαίναμε στα…σύνορα! Αλλά ξέρετε, έχει αλλάξει τόσο πολύ το Μαρούσι πια, κάποτε προσπάθησα μετά από πολλά χρόνια να βρω την είσοδο του κτήματος και δεν μπόρεσα!
Το κτήριο του ξενώνα ήταν τυχαίο ότι βρέθηκε κι αυτό στο Μαρούσι;
Ήταν δωρεά και ήταν εντελώς τυχαίο, αλλά χάρηκα πάρα πολύ, γιατί κι εγώ και η γυναίκα μου περάσαμε τα καλύτερα μας χρόνια στο Μαρούσι.
Υπάρχει κάποια έντονη εικόνα που θυμάστε από τα χρόνια εκείνα, κάτι χαρακτηριστικό που σας έχει μείνει;
Θυμάμαι έντονα το χιόνι τον χειμώνα, αλλά και τη θέα της Αθήνας από εκείνο το σημείο. Η σιωπή και η ησυχία που επικρατούσε, η φύση και τα δέντρα. Ήταν τελείως άλλος κόσμος, τόσο κοντά στην Αθήνα. Είχες την εντύπωση ότι είσαι κάπου πολύ μακριά.
Αποφασίσατε στα 26 σας να κάνετε κάτι που λίγοι έκαναν τα χρόνια εκείνα σε αντίστοιχες οικογένειες, να παραιτηθείτε των δικαιωμάτων σας στον θρόνο και να παντρευτείτε. Ήταν μια συνειδητή απόφαση ή μια..νεανική τρέλα;
Διόλου νεανική τρέλα. Κοιτάξτε, έχω δύο πράγματα μέσα μου που φαίνονται αντίθετα αλλά δεν είναι αντίθετα. Έχω το συναίσθημα της παράδοσης, προσπαθώ να μην προδώσω αυτή την παράδοση με τη στάση μου. Συγχρόνως, από μικρός ήθελα να διαλέξω το δρόμο μου και να κάνω αυτό που με ενδιέφερε να κάνω. Και τα δύο μπορούν να συνδυαστούν, για το λόγο αυτό αποφάσισα να παντρευτώ τη γυναίκα που αγαπούσα και να ακολουθήσω μια καριέρα που μου ταίριαζε περισσότερο και που δεν ήταν η καριέρα ενός μέλους της βασιλικής οικογένειας.
Ζείτε μεταξύ Αθηνών, Παρισίων και Πάτμου…
Α, η αγάπη μου είναι η Πάτμος. Ξέρετε είναι ένα μέρος όλο θάλασσα, αέρα, βράχος, κι εκεί έχω την ησυχία μου και την γαλήνη για να γράψω.
Κι έτσι απαντήσατε μόνος σας στην επόμενη ερώτηση που ήταν που εμπνέεστε περισσότερο για να γράψετε!
Ούτε συζήτηση, στην Πάτμο! Στην Αθήνα δεν μέναμε κυρίως, αλλά λόγω του «Ελίζα», αποφασίσαμε να μένουμε πάλι εδώ. Ήταν μια ευκαιρία γιατί μέσω του σωματείου, γνωρίσαμε πολύ κόσμο που δεν ξέραμε, που έχει μεγάλο φιλανθρωπικό ενδιαφέρον και που δεν θα είχαμε γνωρίσει, αν δεν αποφασίζαμε να κάνουμε το «Ελίζα». Και γι’ αυτό ερχόμαστε περισσότερο στην Αθήνα πια.
Πως βλέπετε την οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα; Υπάρχει προοπτική & ελπίδα;
Είμαι και αισιόδοξος και απαισιόδοξος. Τα πράγματα είναι δύσκολα, δεν είναι σε όλες τις χώρες η ίδια κατάσταση, αλλά πιστεύω ότι υπάρχει ελπίδα. Όχι γιατί απλά το λέμε εμείς ή θέλουμε να υπάρχει, αλλά γιατί πιστεύω ότι πραγματικά υπάρχει. Αλλά η ελπίδα έρχεται μετά από πολλές δυσκολίες. Είναι πολύ δύσκολο να ξέρει κάποιος την πραγματική κατάσταση, το παρασκήνιο, ζούμε βέβαια την καθημερινότητα, βιώνουμε την οικονομική κρίση καθημερινά, αλλά τι συμβαίνει πραγματικά είναι πολύ δύσκολο να το ξέρουμε. Αλλά δεν είναι παράλογο να έχουμε ελπίδα, όσο δύσκολη κι αν είναι η καθημερινότητα για τον κόσμο.







































































































