Ο πρίγκιπας Μιχαήλ μιλά στην ΑΜΑΡΥΣΙΑ για το σωματείο ΕΛΙΖΑ και τον ξενώνα κατά της κακοποίησης παιδιών που δημιουργήθηκε στο Μαρούσι, αλλά και τα χρόνια που έζησε στην πόλη μας.
Είναι ένας άνθρωπος ιδιαίτερα σημαντικός. Ο πρίγκιπας Μιχαήλ είναι γιός του πρίγκιπα Χριστόφορου και εγγονός του βασιλιά Γεωργίου του Α’ της Ελλάδος. Γεννημένος το 1939, και μετά το θάνατο του πατέρα του, το 1940, μεγαλώνει στο ισπανικό Μαρόκο και τη Γαλλία, καθώς η μητέρα του ήταν η πριγκίπισσα Φρανσουάζ της Γαλλίας. Μετά το θάνατο της μητέρας του, το 1953, έρχεται στην Ελλάδα, όπου ουσιαστικά ζει στο πλευρό της ελληνικής βασιλικής οικογένειας. Το 1965 ο πρίγκιπας Μιχαήλ αποφασίζει να κάνει κάτι που δύσκολα έκανε την εποχή εκείνη, μέλος βασιλικής οικογένειας: παντρεύεται σε μοργανατικό γάμο την Μαρίνα Καρέλλα, εγνωσμένης φήμης ζωγράφο και γλύπτρια, παραιτείται των δικαιωμάτων του στον Θρόνο, κι έρχεται να ζήσει στο Μαρούσι, στην περιοχή του ομωνύμου κτήματος. Ζει εκεί αδιαλείπτως καθ’ όλη τη διάρκεια της δικτατορίας, ενώ εκεί γεννήθηκαν και οι δύο του κόρες, η πριγκίπισσα Αλεξάνδρα το 1969 και η πριγκίπισσα Όλγα το 1971.
Συνέντευξη στον Μάρκο Τσάκα
Ο Μιχαήλ γίνεται ένας θαυμάσιος συγγραφέας ιστορικών βιογραφιών και μυθιστορημάτων, με το όνομα Michel De Grèce, έχοντας μέχρι στιγμής γράψει πάνω από 20 βιβλία, τα περισσότερα από τα οποία έχουν γίνει best seller στη Γαλλία.
Κατά μια ευτυχή συγκυρία, η μοίρα έφερε τον πρίγκιπα Μιχαήλ και τη σύζυγό του Μαρίνα και πάλι στο Μαρούσι, όταν αποφάσισαν πριν 2 χρόνια να ιδρύσουν το σωματείο ΕΛΙΖΑ, που είναι εταιρεία κατά της κακοποίησης του παιδιού. Πρόεδρος του Δ.Σ. είναι η Μαρίνα Καρέλλα και σε αυτή την προσπάθεια συμμετέχουν δεκάδες προσωπικότητες από όλους τους χώρους. Τα γραφεία βρίσκονται στην οδό Χριστοπούλου 2 & Ερμού, στο κέντρο της Αθήνας.
Ο ξενώνας του ΕΛΙΖΑ είναι στο Μαρούσι, σε σπίτι που δώρισε η μαρουσιώτισσα Ελένη Παπακωνσταντίνου, στον Άγιο Θωμά. Η μακρόχρονη γνωριμία μας με τον πρίγκιπα, έδωσε την ευκαιρία και την τιμή στην ΑΜΑΡΥΣΙΑ, να συζητήσουμε για το ΕΛΙΖΑ αλλά και για τα χρόνια που έζησε στο Μαρούσι.
Πώς αποφασίσατε να δημιουργήσετε το σωματείο ΕΛΙΖΑ;
Από πάρα πολύ καιρό θέλαμε η γυναίκα μου κι εγώ να κάνουμε κάτι. Δεν ξέραμε όμως το τι και το που. Το που βέβαια, πάντα ήταν στο μυαλό μας να το κάνουμε στην Ελλάδα. Το τι θα κάναμε, είχε να κάνει πάντα με τα παιδιά. Όσο ζούσαμε στην Αμερική, μας έτυχε να βιώσουμε από κοντά το δράμα ενός 4χρονου παιδιού, αφροαμερικανικής καταγωγής, της Ελίζας. Είχαμε αναλάβει τις σπουδές της, γιατί η μητέρα της ήταν εθισμένη στα ναρκωτικά και ζούσε με τον πατέρα της. Πέθανε όμως ο πατέρας της και τότε τα δικαστήρια αποφάσισαν να δώσουν την επιμέλεια του παιδιού στη μητέρα της, θεωρώντας ότι έχει πια γιατρευτεί. Κάναμε τα πάντα, ευαισθητοποιώντας μέχρι και την αφροαμερικανική κοινότητα της Νέας Υόρκης, αλλά ο Νόμος ήταν τέτοιος που δεν μας επέτρεψε να κάνουμε κάτι. Ένα χρόνο μετά, η Ελίζα βρέθηκε δολοφονημένη από την ίδια της τη μητέρα και τον εραστή της κατά τρόπο που μου είναι αδύνατον να περιγράψω. Από εκείνη τη μέρα η Ελίζα είναι πάντα στο μυαλό μας και έτσι αποφασίσαμε να κάνουμε κάτι γι’ αυτό. Πρέπει να σας πω ότι νομίζω πως είμαστε το πρώτο ίδρυμα με αυτό τον προσανατολισμό, δηλαδή κατά της παιδικής κακοποίησης. Για το λόγο αυτό αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε με μικρά βήματα κι όχι μεγαλεπήβολα σχέδια και μετά να μην συνεχίσουμε. Μας βοήθησε πάρα πολύ και η δωρεά του καταπληκτικού σπιτιού στο Μαρούσι, και έτσι ξεκινήσαμε.
Αυτό που θέλω να επισημάνω είναι ότι, δεν είναι μόνο ο ξενώνας που υπάρχει, δεν αρκεί το γεγονός ότι φιλοξενούμε σήμερα περίπου 10 με 12 παιδιά. Αυτό που είναι σημαντικό είναι ότι αντιμετωπίζουμε για πρώτη φορά το πρόβλημα των κακοποιημένων παιδιών. Οι άνθρωποι που δουλεύουν εκεί, ανοίγουν καθημερινά δρόμους σε όλες τις κατευθύνσεις, με τη Δικαιοσύνη, με την Κοινωνία, με τα πάντα, γιατί δεν μπορείτε να φανταστείτε τι προβλήματα υπάρχουν. Ο κόσμος πιστεύει ότι παίρνεις ένα κακοποιημένο παιδί από τους γονείς του, το βάζεις σε ένα σπίτι, κι όλα τελειώνουν εκεί. Δεν είναι διόλου έτσι. Από παντού υπάρχουν δυσκολίες. Κι επειδή μέχρι σήμερα δεν είχαμε αντιμετωπίσει σοβαρά το θέμα της παιδικής κακοποίησης, έχουμε προβλήματα και με τη Νομοθεσία, γιατί εκεί κολλάνε όλα. Οι άνθρωποι που δουλεύουν στον ξενώνα προσπαθούν να ανοίξουν δρόμους επικοινωνίας με όλους τους παράγοντες που εμπλέκονται σε αυτό.







































































































