Γράφει ο Χρίστος Αλεξόπουλος
Οικονομολόγος (Harvard)
Συγγραφέας των βιβλίων
GOODBYΕ GREECE – HELLO HELLAS & ΟΡΑΜΑ HELLAS
(Εκδόσεις Παπαζήση )
Όσοι ασχολούνται με τις επενδύσεις, γνωρίζουν εμπειρικά ότι δεν υφίσταται κέρδος δίχως κίνδυνο. Επιπλέον, ότι κάθε απόφαση εμπεριέχει το λεγόμενο στην οικονομία «κόστος ευκαιρίας» της συγκριτικής εναλλακτικής επιλογής.
Αν και οι ακαδημαϊκοί διαθέτουν λογικά τις περισσότερες γνώσεις, συνήθως είναι οι ριψοκίνδυνοι επιχειρηματίες που συμβάλλουν ουσιαστικά στην ατομική πρόοδο και τη συλλογική ανάπτυξη. Το ίδιο ισχύει και για την πολιτική, όπου διακυβεύεται το μέλλον του Eλληνισμού από τη διορατική βούληση και αποφασιστικότητα, λανθασμένη αντίληψη, ή διστακτική αναβλητικότητα των ηγετών μας.
Η επιτυχής διαχείριση της εξουσίας με την αποτελεσματική προώθηση των ιστορικών εθνικών δικαίων και συμφερόντων, πέραν από εκπαιδευτικές ικανότητες, προϋποθέτει ηθικό, θαρραλέο πατριωτικό και χαρακτήρα. Αρετή και Τόλμη,κατά τον διάσημο Επιτάφιο του Περικλή, καθώς όλοι είμαστε αιχμάλωτοι της υποκειμενικής, ιδεολογικής και αξιακής ψυχοσύνθεσής μας.
Στα κορυφαία πανεπιστήμια του κόσμου,τα οποία ειδικεύονται στη διαμόρφωση διεθνών ηγετών, τονίζουν τόσο το IQ όσο και το EQ. Στο δε μάθημα της Γεωπολιτικής διδάσκουν τρεις κλασικούς διανοητές και τα έργα τους. Τον «Πελοποννησιακό Πόλεμο» του Θουκυδίδη, τον «Ηγεμόνα» του Μακιαβέλι και την «Τέχνη του Πολέμου» του Τσου, ως απαραίτητα προσόντα για την εκτέλεση των καθηκόντων τους.
Στο εν λόγω θέμα, θα περιοριστώ στις συμβουλές του αρχαίου Κινέζου σοφού στρατηγού, ο οποίος, εν όψει μιας πιθανής ελληνοτουρκικής σύγκρουσης για τη δικαιοδοσία των πλούσιων σε ενεργειακούς πόρους θαλασσίων ζωνών της Μεσογείου και του Αιγαίου, μας προειδοποιεί ότι η απειλή πολέμου του εχθρού, όπως το περιβότητο τουρκικό Casus Belli, συνιστά μάλλον μια παραπλανητική προπαγανδιστική εξαπάτηση -μπλόφα- για την εκβιαστική εξασφάλιση παραχωρήσεων άνευ πολέμου. Δυστυχώς, έχουμε υποπέσει σ’ αυτήν την παγίδα. Κι ότι ο γνώστης του αντιπάλου τον αποφεύγει με αποτροπή παρά με κατευνασμό, επιτυγχάνοντας μια προσωρινή ισορροπία στο ανταγωνιστικό εκκρεμές ισχύος και δικαίου.
Δεν χρειάζεται απαραιτήτως ισοτιμία ισχύος.Υπερνικάς πρώτα τον φόβο της αποτυχίας, τον μεγαλύτερο εχθρό του. Έχει αποδειχθεί ιστορικά ότι όποιος φοβάται και υποχωρεί συνεχώς με την ψευδαίσθηση της αποφυγής ενός πολέμου δια μικρών ειρηνικών εκχωρήσεων, στο τέλος τον υφίσταται αναγκαστικά υπό δυσμενέστερες συνθήκες και ηττάται.
Ο Πρόεδρος της Τουρκίας Ερντογάν και ο υπουργός Εξωτερικών Φιντάν αποδεικνύονται άξιοι μαθητές της αναλλοίωτης ανθρώπινης φύσης και του πολιτικού ρεαλισμού όλων των κλασικών δασκάλων.Όχι όμως το φοβικό και κατευναστικό ομόλογο ελληνικό ηγετικό δίδυμο Μητσοτάκη – Γεραπετρίτη της ελληνικής ελίτ, με την παράδοξη πολιτική και αναξιοπρεπή συμπεριφορά τους. Ο πρωθυπουργός μας ξεχωρίζει αναμφισβήτητα ως ικανός μάνατζερ στα εσωτερικά οικονομικά, αλλά υστερεί σε ηγετικά,πατριωτικά χαρίσματα, στα πιο σπουδαία για τον Ελληνισμό γεωπολιτικά και εθνικά θέματα. Δεν μας τιμά η διαπραγμάτευση της ελληνικής κυριαρχίας μέσω ενός σύγχρονου «Δούρειου Ίππου» της γαλλικής εταιρείας και της κυβέρνησης.
Γιατί η αυταρχικός Τούρκος Πρόεδρος ξέρει καλά τον πονηρό Οδυσσέα Έλληνα πρωθυπουργό και θα αποφύγει το προηγούμενο της Άλωσης της Τροίας! Απαιτείται προσοχή, εγρήγορση και αφύπνιση. Με διεκδικητική, διαπραγματευτική διπλωματία προς τον ΟΗΕ, την ΕΕ, το ΝΑΤΟ και τα Διεθνή Δικαστήρια. Όχι απαραιτήτως εναντίον της Τουρκίας, αλλά υπέρ της ελληνικής νομιμότητας. Σωστή και λογική φυσικά η αποκλειστική έγκριση της αδειοδότησης για το καλώδιο από την Ελλάδα και την Κύπρο.
Δεν αρκεί,ωστόσο, αν δεν αποφευχθέι επιπρόσθετα οποιαδήποτε γραπτή ρηματική διακοίνωση της «συμμάχου» διαμεσολαβούσας γαλλικής κυβέρνησης προς την απαιτητική Τουρκία. Δεν δικαιολογείται δηλαδή νομικά ουδεμία ειδική μονομερής ή κοινή πονηρή ανακοίνωση – κοινοποίηση, με ή χωρίς τη σιωπηλή και ασαφή συναίνεση της Ελλάδας. Διότι, ανεξαρτήτως της παράνομης ερμηνείας του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας από την αναθεωρητική Τουρκία, το Τουρκολυβικό Μνημόνιο, που διχοτομεί διαγωνίως τη Μεσόγειο και το Αρχιπέλαγος, είναι εντελώς ανυπόστατο. Υπό την έννοια ότι η Τουρκία δεν είναι ούτε όμορη – παρακείμενη, ούτε αντικείμενη παράκτια χώρα με τη Λιβύη, για να επωφεληθέι των προνομίων του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας.
Διαφορετικά, η οποιαδήποτε επίσημη, διπλωματική, ρηματική διακοίνωση θα εκληφθεί απο την ιμπεριαλιστική γείτονα τετελεσμένο γεγονός αναγνώρισης ελληνικής θαλάσσιας δικαιοδοσίας ως δική της, ανοίγοντας ακολούθως ένα ύποπτο παράθυρο νομιμοποίησης της «Γαλάζιας Πατρίδας» με τη διχοτόμηση, συνεκμετάλλευση και τελικά συνδιαχείριση του Ελληνικού Αιγαίου. Αυτός είναι, άλλωστε, και ο επιδιωκόμενος στόχος της, η πάγια στρατηγική της.
Αν δεν αντισταθούμε δυναμικά σε αυτό το εύκολο και ευρωπαϊκό έργο εν τη γενέσει του, φαντασθείτε τι πρόκειται να συμβεί αργότερα με τα πιο δύσκολα, που διεκδικεί ο επετακτικός μεγαλομανής σουλτάνος. Η Τουρκία αγνοεί κάθε νομιμότητα, βάσει της οποίας εμείς εξαντλούμε αφελώς την επιχειρηματολογία περί του δικαίου μας. Ως κακός και πολεμοχαρής Ασιάτης μουσουλμάνος, υπολογίζει μόνον την ισχύ. Και καταφέρνει, δυστυχώς, με τη διαρκή απειλή να κερδίζει συνεχώς, όσα ενδεχομένως να έχανε με σύγκρουση, εξαιτίας του δικού μας φοβικού συνδρόμου.
Δεν έχει νόημα η ειρήνη και η «ησυχία» μας, αν πρόκειται να χάσουμε αδιαμαρτύρητα πρόσθετα κυριαρχικά δικαιώματα και πιθανόν κυριαρχία. Το απαγορεύει άλλωστε το σύνταγμα και η ένδοξη ιστορία μας. Το πατριωτικό χρέος προς τους προγόνους και απογόνους μας.
Δεν επιτρέπεται άλλη ενδοτική υποχώρηση, μετά το ναυάγιο της Κάσου, ούτε το ηττοπαθές δίλημμα των «ρεαλιστών» περί αναπόδραστου καταστροφικού πολέμου.
Εύχομαι και ελπίζω να διαψευστούν οι Κασσάνδρες για σχεδιαζόμενη από «φίλους» συμμάχους και εταίρους της Δύσης μιας ύπουλης ταπεινωτικής νέας συμφωνίας «Πρεσπών του Αιγαίου», με την εκβιαστική ανοχή της δικής μας κυβέρνησης, για την απώτερη εξυπηρέτηση -ίσως- των ενεργειακών συμφερόντων της Αμερικής.
Μια εξευτελιστική εξέλιξη για τον Ελληνισμό, κατά τη γνώμη μου, χειρότερη από οποιαδήποτε ηρωική, ακόμη και ζημιογόνα, αναμέτρηση. Η οποία, ασφαλώς, θα παρουσιαστεί επικοινωνιακά ως αμοιβαία επιτυχία για την ειρηνική συμβίωση των δύο υποτίθεται «φιλικών» λαών.
Ο Έλληνας δείχνει αδιάφορος στα εθνικά προβλήματα γιατί δεν ξέρει όλη την αλήθεια. Ωστόσο, είναι αρκετά υπερήφανος για να ανεχθεί νέα δορυφοροποίηση από τον παλιό εχθρό δυνάστη του. Ας το προσέξει η πολιτική ηγεσία μας, η οποία ενδιαφέρεται περισσότερο για το βολικό κομματικό όφελος της εξουσίας, παρά για το απαιτητικό καθήκον προς την πατρίδα και τον Ελληνισμό.







































































































