Το Μαρούσι πορεύτηκε και αυτό σε αυτήν την συντεταγμένη. Εξέλεξε έναν τηλεοπτικό Δήμαρχο, χαρακτηριστικό εκπρόσωπο αυτής της γενιάς Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Τι ακριβώς επέφερε αυτή η αλλαγή στο Μαρούσι, εκτός του πλήθους των προεκλογικών υποσχέσεων; Φοβούμαι πολύ λίγα, για να μην αδικήσω μεμονωμένες προσπάθειες. Τα μεγάλα ζητήματα του Μαρουσιού δεν μπήκαν σε πορεία υλοποίησης. Διοικητική αναδιάρθρωση του δήμου με δημιουργία ευέλικτου και αποδοτικού σχήματος ουδέποτε υπήρξε. Πολιτική περιβαλλοντικών παρεμβάσεων δεν εφαρμόστηκε ποτέ. Το Μαρούσι πλέον, εκτός της ιδιωτικής εργολαβίας, έχει πέσει στα χέρια και της κρατικής εργολαβίας, με τις μεταφορές σ’ αυτό μεγάλων κρατικών υπηρεσιών. Οι όποιες διευθετήσεις έγιναν, τους μόνους που δεν αφορούσαν ήταν τους πολίτες της πόλης. Το εργασιακό μπήκε σε έναν στρεβλό τρόπο επίλυσης, που κανέναν ουσιωδώς δεν βοήθησε. Αντίθετα δημιούργησε διαιρέσεις και ποτέ δεν έπεισε για την ύπαρξη οιουδήποτε κριτηρίου αξιοκρατίας σε αυτά που αποφασίσθηκαν. Πολιτική οικονομικής εξυγίανσης ουδέποτε εφαρμόστηκε. Τα χρέη διογκώθηκαν, το λειτουργικό κόστος του Δήμου ξεπέρασε κάθε προηγούμενο. Η πολιτική δημοσίων σχέσεων αγγίζει ουσιαστικά ταβάνι. Στα δύο τελευταία θέματα, αν κάποιοι από την διοίκηση έχουν αντίρρηση, θα πρέπει, αντί να απαντούν με την προσφιλή νεοδημοκρατική πολιτική του παρελθόντος να μας πουν: Πόσοι διορίστηκαν στον ευρύτερο δημοτικό τομέα από το 2007 μέχρι σήμερα; Για ποιόν λόγο διορίσθηκαν και τι ακριβώς σκοπιμότητα του Δήμου εξυπηρετείται; Επίσης περιμένω εδώ και μήνες να μάθω, ποιες είναι οι δαπάνες για διαφήμιση τα τελευταία χρόνια; Πόσα έχουν δοθεί για έντυπα ή σε διαφημιστικές υπηρεσίες και με ποιες διαδικασίες; Και δεν έχω πρόβλημα σύγκρισης με το παρελθόν. Δεν με αφορά. Τους δε πολίτες τούς αφορά λιγότερο. Αυτό που τους αφορά είναι το παρόν και το μέλλον. Θα μπορούσα να συνεχίσω με πολλά. Όμως θα καταντήσω κουραστικός.
Αυτό που πλέον επιβάλλεται είναι μία εναλλακτική πρόταση διεξόδου από την κρίση για το Μαρούσι. Μία διευρυμένη συμμαχία πολιτών που θα πετύχει την εκλογή μίας άλλης διοίκησης. Διοίκησης με στόχους πραγματικούς, χωρίς λογική δημόσιας εικόνας. Οι δημοτικές και πολιτικές παρατάξεις της ευρύτερης δημοκρατικής παράταξης, αλλά και όσοι πολίτες ενδιαφέρονται για τις τύχες του Μαρουσιού έχουν θέση σ’ αυτήν.
Πολλοί μου λέγουν, ότι η διοίκηση αυτή δεν παρήγαγε έργο, άρα θα καταψηφισθεί. Δεν είναι πάντα έτσι. Πρώτον γιατί ο τρόπος που οι πολίτες αντιλαμβάνονται το έργο δεν είναι πάντα όμοιος. Δεύτερον διότι οι πολίτες ασχολούνται πολλές φορές με την επιφάνεια, με τις αναπλάσεις πλατειών και τα αγάλματα. Δεν γνωρίζουν την σύνολη εικόνα. Αυτονόητα δεν χάνει κανείς και απατώνται όσοι νομίζουν το αντίθετο. Υπάρχουν πολλές πόλεις που διοικήθηκαν άσχημα επί πολλές τετραετίες από τις ίδιες διοικήσεις. Ο Πολίτης, σε λίγα θέματα μπορεί να κατανοήσει την αποτυχία μία διοίκησης. Δεν διαβάζει ισολογισμούς, δεν κατανοεί την περιβαλλοντική επιβάρυνση σε ένα ήδη επιβαρυμένο περιβάλλον. Άρα τα πράγματα δεν είναι αυτονοήτως εύκολα. Αν δεν υπάρξει πειστική εναλλακτική πρόταση, μεγάλη συμπαράταξη ανθρώπων και κινήσεων, υπάρχει πιθανότητα συνέχισης της σημερινής δημοτικής αρχής. Αν πολλοί πριν θελήσουν να φανταστούν τους εαυτούς ως δημάρχους, δεν κατανοήσουν το μέγεθος του έργου που αναλαμβάνουν, τότε θα έχουμε πολλές συμπαθείς υποψηφιότητες ανεπαρκών. Πολλοί βεβαίως θα πουν ότι και η διοίκηση είναι ανεπαρκέστατη. Όμως πρέπει όλοι να γνωρίζουν ότι ανάμεσα σε πολλούς που είναι ανεπαρκείς, κερδίζει τελικά ο ανεπαρκής που έχει την εξουσία και τα από αυτήν προνόμια. Θα μου πείτε: Δεν χάνει ο Πατούλης; Βεβαίως και χάνει. Αλλά χάνει από όποιον μπορεί και κάτω από δεδομένες προϋποθέσεις συσπείρωσης απέναντί του.
Ούτε επίσης αρκεί -όπως ορισμένοι επιπόλαια υποστηρίζουν- απέναντι σε έναν τηλεοπτικό δήμαρχο, να βάλει υποψηφιότητα ένας περισσότερο τηλεοπτικός. Η Τοπική Αυτοδιοίκηση, και όπως έχει ακόμα καταντήσει, δεν είναι πρωινάδικο. Δεν κρίνεται με τα κριτήρια του πρωινού καφέ. Ούτε υποκύπτει στα ερώτημα αν η Μανωλίδου νικά τη Μενεγάκη. Αφορά σημαντικά ζητήματα τοπικής διακυβέρνησης και πρέπει κάποια στιγμή να κριθεί σε πολιτικό επίπεδο η επάρκεια των ανθρώπων. Κανείς, που πληροί κριτήρια επάρκειας, σε αυτή την προσπάθεια δεν μπορεί να δηλώσει εκ των προτέρων απών, αλλά ούτε και αναγκαστικά παρών. Αν όλοι δεν το αντιληφθούμε έτσι, τότε υπάρχει ένας κίνδυνος. Να ισχύσει άλλη μια φορά στην πολιτική το βασικό αξίωμα. Αήττητα στην πολιτική είναι τρία πράγματα. Ο χρόνος, το χρήμα και η ηλιθιότητα.
