«Πιστεύω ότι ο Ούγκο Τσάβες είναι μια εξαιρετικά δυναμική και χαρισματική φιγούρα. Είναι ανοιχτός και ζεστός, με έναν μεγαλοπρεπή, συναρπαστικό χαρακτήρα. Αλλά όταν επιστρέφω πίσω στις ΗΠΑ, ακούω συνέχεια αυτές τις απαίσιες ιστορίες ότι είναι «δικτάτορας», «κακός», «απειλή για την αμερικανική κοινωνία».
Νομίζω ότι αυτή η ταινία ξεκίνησε ως ένα ντοκιμαντέρ για το πώς τα αμερικανικά media δαιμονοποιούν Λατίνους ηγέτες. Και τελικά έγινε κάτι πολύ μεγαλύτερο από αυτό, όσο πιο πολύ ασχολούμασταν. Ο Τύπος στην Αμερική, νομίζω ξέρετε, έχει χωρίσει τη λατινική ήπειρο σε «καλή Αριστερά» και «κακή Αριστερά». Τώρα έχουν κατατάξει τον Κορέα στην «κακή Αριστερά», μαζί με τον Μοράλες και τον Τσάβες. Και αποκαλούν τον Λούλα, «καλή Αριστερά». Δεν ξέρω πού θα κατατάξουν την Κίρτσνερ, γιατί όλο αλλάζουν γνώμη, αλλά νομίζω ότι στρέφονται εναντίον της όλο και περισσότερο. Κάνουν λοιπόν μια διάκριση και νομίζω ότι είναι μια εσφαλμένη διάκριση».
Αυτά αναφέρει ο Όλιβερ Στόουν, ο οποίος με αφορμή την τελευταία του ταινία «South of the border» ταξιδεύει στη Λατινική Αμερική και παίρνει συνέντευξη από τον πρόεδρο της Βενεζουέλας Ούγκο Τσάβες. Πλησιάζοντας τον πολιτικό όσο και τον άνθρωπο, ο Στόουν προσπαθεί να αποδείξει πόσο παραπληροφορημένοι για τον Τσάβες είναι οι Αμερικανοί από τα μεγάλα αμερικανικά κανάλια, όπως Fox News και CNN, τα οποία έχουν κηρύξει ανελέητο τηλεοπτικό πόλεμο εναντίον του ίδιου και της πολιτικής κατάστασης στη χώρα του.
Η πραγματικότητα είναι διαφορετική
Ο Στόουν στη Βενεζουέλα βλέπει μια πραγματικότητα πολύ διαφορετική, πολύ καλύτερη, και για να πειστεί, με παραίνεση του ίδιου του Τσάβες, ξεκινά ένα οδοιπορικό σε πέντε χώρες της Νότιας Αμερικής, για να ακούσει και τη γνώμη άλλων προέδρων για αυτόν αλλά και για να μάθει περισσότερα για την κατάσταση στις δικές τους χώρες.
Έτσι, συναντά τον πρόεδρο της Βολιβίας, Έβο Μοράλες, τον τότε πρόεδρο της Βραζιλίας, Λούλα Ντα Σίλβα, την πρόεδρο της Αργεντινής, Κριστίνα Κίρτσνερ -όπως και τον πρώην πρόεδρο και σύζυγό της, Νέστορ Κίρτσνερ- τον πρόεδρο του Εκουαδόρ, Ραφαέλ Κορέα, και τον πρόεδρο της Κούβας, Ραούλ Κάστρο.
Μετά από αυτό, το ντοκιμαντέρ, με ένα μικρό συνεργείο, με λίγο εξοπλισμό αλλά πολύ κέφι, εξελίσσεται σε ένα αποκαλυπτικό ταξίδι – πορτρέτο της σύγχρονης Λατινικής Αμερικής, όπου συμβαίνουν πολλές και ενδιαφέρουσες κοινωνικές και πολιτικές αλλαγές, καθώς, για πρώτη φορά, οι χώρες αυτές ενώνονται δυναμικά σε έναν κοινό αγώνα: να ξεφύγουν από την αμερικανική πολιτική επιρροή που τους καταδυναστεύει και να διεκδικήσουν το δικαίωμα να διαχειρίζονται οι ίδιες τους φυσικούς τους πόρους, χωρίς να παρεμβαίνουν αμερικανικά συμφέροντα και πολυεθνικές εταιρείες. Και όλα αυτά, πολεμώντας ταυτόχρονα ενάντια στη «λάσπη» που δέχεται ο αγώνας τους από τα αμερικανικά ΜΜΕ.
Πώς κατέληξε στην ταινία
Για περισσότερο από τρεις δεκαετίες, ο Όλιβερ Στόουν δημιουργεί ταινίες που προκαλούν το κοινό να προβληματιστεί και να αμφισβητήσει αυτά που ξέρει για πολλά ιστορικά και πολιτικά γεγονότα. Αφού ασχολήθηκε με το θέμα του ασύμφορου πολέμου στο Βιετνάμ, τον αδίστακτο κόσμο της Γουόλ Στριτ και την πιθανή συνωμοσία πίσω από τη δολοφονία του Κένεντι, ο -τρεις φορές βραβευμένος με Όσκαρ- σκηνοθέτης ρίχνει τώρα το βλέμμα του στην ήπειρο της Νότιας Αμερικής και το ρόλο που έχουν παίξει τα ΜΜΕ στη διαμόρφωση αρνητικών αντιλήψεων και παραπλανημένων πολιτικών απόψεων.
Η ιδέα λοιπόν για την ταινία προέκυψε ύστερα από μια συνάντηση ανάμεσα στον Στόουν και τον πρόεδρο της Βενεζουέλας Ούγκο Τσάβες το 2007. Ο Στόουν είχε ταξιδέψει στην Κολομβία, για να παρακολουθήσει την ανθρωπιστική αποστολή του προέδρου της Βενεζουέλας στην υπόθεση των πολιτικών ομήρων των Επαναστατικών Ενόπλων Δυνάμεων της Κολομβίας (FARC). Ο Στόουν γνώρισε τον Τσάβες μέσω του παραγωγού Φερνάντο Σαλίσιν, ο οποίος έγραψε το σενάριο του South of the border, και είχε κάνει παραγωγή στα ντοκιμαντέρ του Στόουν, Comandante (2003), Persona Non Grata (2003) και Looking for Fidel (2004). Η γνωριμία του Στόουν με τον πρόεδρο ήταν καταλυτική για την εικόνα που είχε στο νου του. Ο σκηνοθέτης ένιωσε έκπληκτος από τη διαφορά που είχε ο Τσάβες στην πραγματικότητα, από την καρικατούρα που παρουσιάζουν τα media.
«Δεν κάνω βιογραφία του Τσάβες»
Ο Τσάβες θεωρείται ήρωας στη Λατινική Αμερική, για την προθυμία του να ορθώσει το ανάστημά του ενάντια στις ΗΠΑ και την επιθυμία του να χρησιμοποιήσει το πετρέλαιο της χώρας του σαν ένα εργαλείο για να βελτιώσει τη ζωή των εργατικών τάξεων. Αλλά, όπως είναι λογικό, η πολιτική του αυτή, έχει προκαλέσει οργή στις ΗΠΑ και τα αμερικανικά δίκτυα ενημέρωσης, κυρίως τα συντηρητικά, τον κακολογούν σε σταθερή βάση, εξαιτίας της απόρριψης της αμερικανικής πολιτικής, τη θέση του υπέρ του σοσιαλισμού και την ανοιχτά μαχητική στάση του.
