Θέση στο ζήτημα της απόφασης του Δημοτικού Συμβουλίου Χαλανδρίου για την ανέγερση ειδικού σχολείου στην πόλη και τις αντιδράσεις, που εκφράστηκαν από έναν συνδυασμό και μια οργάνωση, πήρε το παράρτημα Βορείων προαστίων του Ενιαίου Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων ΑμεΑ. Η οργάνωση κάνει λόγο, μεταξύ άλλων, για «σωστή, επιβεβλημένη αλλά και πολύ καθυστερημένη» πρωτοβουλία, ζητώντας «να σταματήσει η επιχειρηματική δράση στον τομέα της Ειδικής Αγωγής και Αποκατάστασης που τον πληρώσαμε με δραματικό τρόπο»,
Αναλυτικά:
«Το παράρτημα Βορείων προαστίων του Ενιαίου Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων ΑμεΑ και το ΔΣ αισθάνεται την ανάγκη να τοποθετηθεί με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο, για την αντιπαράθεση που έχει ανοίξει με αφορμή την απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Χαλανδρίου για την ανέγερση ειδικού σχολείου (δημοτικού-νηπιαγωγείου) στον δήμο. Η αναγκαιότητα λειτουργίας ειδικών σχολείων πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, ειδικής, γενικής και επαγγελματικής για συγκεκριμένες κατηγορίες παιδιών με αναπηρία, είναι λυμένη από την επιστήμη εδώ και πάρα πολλά χρόνια.
Τα τελευταία χρόνια μέσα από τα όργανα της ΕΕ και τις διάφορες οδηγίες και ψηφίσματα, προβλήθηκε η έννοια της δήθεν «ένταξης» και της «συμπερίληψης». Επειδή η κίνηση που εμφανίζεται να εκπροσωπεί τους αναπήρους η Κίνηση Χειραφέτησης Αναπήρων «Μηδενική Ανοχή», χρησιμοποιεί ως δεδομένη σύγχρονη επιστημονική «κατάληξη» τη συμπερίληψη και το κλείσιμο των ειδικών σχολείων, θέλουμε να καταθέσουμε τα εξής:
Πρώτον, πέρα από συγκεκριμένες διακηρύξεις της ΕΕ, διαφόρων απολογητών των συμφερόντων που εξυπηρετεί, μονογραφίες διαφόρων «επιστημόνων», περιεχόμενο προγραμμάτων σπουδών σε μια σειρά σχολές ΔΕΝ υπάρχει καμία επιστημονική έρευνα – μελέτη κλίμακας που να λέει ότι σε ένα βάθος χρόνου μελετήθηκαν ομάδες, πληθυσμοί αναπήρων της χ-ψ κατηγορίας (τυφλών, κωφών, παιδιών με νοητική υστέρηση, αυτισμό κ.ά.) που πέρασαν από τα γενικά σχολεία μέσω της διαδικασίας της συμπερίληψης είχαν καλύτερη εξέλιξη στη ζωή τους, ένταξη στην παραγωγή, στην κοινωνία σε σχέση με τα παιδιά που φοίτησαν σε ειδικά σχολεία.
Όπου εμείς ως συνδικαλιστικό κίνημα ζητήσαμε τέτοιες μελέτες, από το Υπουργείου Παιδείας με όλες τις κυβερνήσεις, δεν μας δόθηκε καμία. Ομολόγησαν ότι δεν υπάρχουν! Το ίδιο διάφοροι μεταπτυχιακοί φοιτητές και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό αναζητώντας και στα πανεπιστήμια που φοιτούσαν και προέβαλαν καθέδρας τη συμπερίληψη, πουθενά δεν εμφάνισαν τέτοιες ολοκληρωμένες μελέτες. Γιατί απλά, στελέχη των κυβερνήσεων, των κρατικών υπηρεσιών εκπαίδευσης, των πολιτικών κομμάτων, πανεπιστήμια και συνδικαλιστικές οργανώσεις του ευρω-μονόδρομου, κρίνονται εξελίσσονται, χρηματοδοτούνται με δεδομένη τη δέσμευσή τους να προβάλλουν συγκεκριμένη θέση, κατεύθυνση της ΕΕ, που έχει να κάνει με τις απαιτήσεις του κεφαλαίου, των μεγαλοεπιχειρηματιών, με την αποποίηση του κράτους, της ευθύνης στήριξης εκπαίδευσης, αποκατάστασης και φροντίδας των παιδιών με αναπηρία και μαθησιακές δυσκολίες. Να φορτωθεί το κόστος στην ίδια την οικογένεια και ταυτόχρονα να διευκολυνθεί η μεγέθυνση της επιχειρηματικής δράσης σε αυτούς τους ευαίσθητους κοινωνικούς τομείς.
Γιατί αλήθεια, ένα παιδί με νοητική υστέρηση που μπορεί να εκπαιδευτεί και να δουλέψει στην παραγωγή και να έχει μια ημιαυτόνομη διαβίωση, πώς θα εκπαιδευτεί μέσα στο Γενικό Σχολείο, σε ποια τμήματα και ποιες υποδομές; και από ποιους; Σε ποιες συνθήκες; Στο γενικό σχολείο μαθαίνοντας άλγεβρα και Όμηρο; Και πώς θα ενταχθεί αν δεν υπάρχουν συγκεκριμένα μέτρα και δομές για να μπορέσεις να ενταχθεί όπως δημόσιες Στέγες Υποστηριζόμενης Διαβίωσης, προστατευόμενα εργαστήρια κλπ; Το ίδιο για ένα τυφλό ή κωφό παιδί, η ένταξή του στην κοινωνία, στην παραγωγή προϋποθέτει την ολοκληρωμένη εξειδικευμένη εκπαίδευση με βάση την ιδιαιτερότητα της αναπηρίας του και τα κατάλληλα μέτρα και μέσα στήριξής του στην ημιαυτόνομη ή αυτόνομη διαβίωση και πάνω απ’ όλα στην ένταξή του στην παραγωγή.
Βεβαίως όλα τα παιδιά με αναπηρία ή μαθησιακές δυσκολίες δε χρειάζονται ειδικό σχολείο, όμως χρειάζονται και συγκεκριμένες υποδομές και συγκεκριμένα μέσα και εξειδικευμένα προγράμματα και στελέχωση για να ενταχθούν στη γενική εκπαίδευση. Όμως το σχολείο του κυρίου Γαβρόγλου και της κυρίας Κεραμέως, του ατομικισμού, της ανταποδοτικότητας, του ανταγωνισμού πετάει απ’ έξω επί της ουσίας αυτά τα παιδιά ή αλλιώς το σχολείο για όλους θα συνθλίψει πρώτα απ’ όλα αυτά τα παιδιά μαζί με τα παιδιά των πιο φτωχών λαϊκών στρωμάτων. Το ότι η ανεργία ξεπερνά το 95% στους ανάπηρους, δεν είναι άσχετο με την ουσιαστική ανυπαρξία της Ειδικής Αγωγής και τη συρρίκνωση και υποβάθμιση του Ειδικού Σχολείου; Κοστίζει ο ανάπηρος να εκπαιδευτεί, δεν τους βγάζει τα ανάλογα κέρδη στην παραγωγή. Στον καιάδα της κοινωνίας τους.
Γιατί στη χώρα μας η συντριπτική πλειοψηφία των παιδιών που χρειάζονται ειδική αγωγή, με βάση τους επιστήμονες και τα στάνταρ της ΕΕ, δεν περνάει από τα ειδικά σχολεία. Μόνο το 5% περνάει από αυτά. Βεβαίως η ανεργία που κυριολεκτικά τσακίζει κόκκαλα στον χώρο της αναπηρίας, που γιγαντώθηκε τα τελευταία χρόνια, δε σχετίζεται μόνο με την ανυπαρξία ή συρρίκνωση της Ειδικής Αγωγής. Είναι χαρακτηριστικό του ίδιου του συστήματος αλλά και ενδεικτικό το ότι οι ανάπηροι και οι χρόνιοι πάσχοντες είναι τα πρώτα θύματα της κατακρεούργησης των κοινωνικών και εργασιακών δικαιωμάτων.
Γιατί τα τελευταία 40 χρόνια και στις αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες και ιδιαίτερα μετά τη Συνθήκη του Μάαστριχτ το 1992, προωθείται ένα πλέγμα περικοπών στα εργασιακά δικαιώματα, στις παροχές αλλά και ιδιωτικοποιήσεων στον δημόσιο τομέα αλλά και στην υγεία, την πρόνοια, την ειδική αγωγή και την αποκατάσταση που κυριολεκτικά πετάει στο περιθώριο πρώτα απ’ όλα τους ανάπηρους και τους χρόνιους πάσχοντες. Όλα αυτά ντύνονται με ωραία λόγια, αποιδρυματισμός και αποασυλοποίηση, καταπολέμηση των διακρίσεων και ίσες ευκαιρίες, ένταξη και συμπερίληψη για να συγκαλύψουν τον δρόμο προς τον Μεσαίωνα που θέλουν να μας γυρίσουν.
Διαβάστε επίσης: Δήμος Χαλανδρίου: «Δεν θα αρνηθούμε να στηρίξουμε τη δημόσια εκπαίδευση μαθητών με αναπηρία»
Τώρα, όσον αφορά τη συγκεκριμένη απόφαση του Δήμου Χαλανδρίου, τη θεωρούμε σωστή, επιβεβλημένη αλλά και πολύ καθυστερημένη. Πρώτον, ο Δήμος Χαλανδρίου με 100.000 κατοίκους, δεν έχει κανένα δημόσιο Ειδικό Σχολείο. Με βάση τα διεθνή στάνταρ, που αναγνωρίζει και η ΕΕ πάνω από το 12.5% του μαθητικού πληθυσμού, έχουν ανάγκες των υπηρεσιών της Ειδικής Αγωγής. Στο Χαλάνδρι δηλαδή, πάνω από 1200 παιδιά και από αυτά κάποια ελάχιστα είναι ενταγμένα στα τμήματα ένταξης και στην παράλληλη στήριξη. Την ίδια στιγμή, που για αυτό δεν «στεναχωρούνται», οι άνθρωποι των κυβερνήσεων αλλά και της «Μηδενικής Ανοχής», το Χαλάνδρι έχει εξελιχθεί σε μια μεγάλη «πιάτσα», των Ιδιωτικών Κέντρων Ειδικής Αγωγής με πρωινά και απογευματινά τμήματα. Δεν είναι τυχαίο ότι τα παιδιά που πάνε στα ιδιωτικά κέντρα είναι πολύ περισσότερα από αυτά που πάνε στις δημόσιες δομές στον δήμο Χαλανδρίου αλλά και συνολικά σε ολόκληρη τη χώρα. Όταν το πράγμα βγάζει χρήμα, κάποιοι δεν ενοχλούνται.
Τώρα όσον αφορά το ότι το Ειδικό Σχολείο αναπαράγει τη διάκριση και το ρατσισμό, είναι άλλα λόγια να αγαπιόμαστε. Τα λένε αυτά εκείνοι που έχουν κάνει εμπόριο την ευαισθησία, και δεν βλέπουν τη μεγάλη διάκριση, που διαπερνά κάθετα τη κοινωνία μας, που από την μια πλευρά είναι τα εκατομμύρια αυτών που δουλεύουν και από την άλλη πλευρά οι πολύ λίγοι, τα παράσιτα, αυτοί που ζουν μέσα στη χλιδή από την εκμετάλλευση της δουλειάς των πολλών, της εμπορευματοποίησης των αναγκών μας της ίδιας της αναπηρίας. Άνθρωποι της βιοπάλης, που δεν μπορούν να εξασφαλίσουν ούτε τα στοιχειώδη, που βιώνουν σε δραματικό βαθμό το σήμερα, μες στην πανδημία, με κρίση και με ανάπτυξη και με την ακρίβεια να λεηλατεί ότι έχει απομείνει. Κατάσταση που βιώνουν με ακόμα πιο βάρβαρο τρόπο, οι οικογένειες των αναπήρων, των παιδιών με Ειδικές ανάγκες, αυτήν την περίοδο.
Γι’ αυτήν την διάκριση όμως, που είναι η μήτρα όλων των άλλων διακρίσεων, εις βάρος των αναπήρων, των γυναικών, των ηλικιωμένων, των μεταναστών και των προσφύγων, οι περί πολλού ευαίσθητοι, νυν και πρώην κυβερνώντες και τα συνδικαλιστικά παπαγαλάκια τους, της ΕΣΑμεΑ και της «Μηδενικής Ανοχής», το κάνουν γαργάρα. Γιατί ποιες ίσες ευκαιρίες έχει το παιδί με αναπηρία του εργαζόμενου, του μικροεπαγγελματία με το παιδί του μεγαλέμπορου ή του μεγαλοεπιχειρηματία; Είναι επικίνδυνοι. Απομονώστε τους. Ο αγώνας , η μόνη διέξοδος.
Η πλειοψηφία του Δήμου Χαλανδρίου δεν αθωώνεται που καθυστερημένα πήρε την απόφαση για την ίδρυση του Ειδικού Σχολείου αν δεν πάρει θέση σε αυτόν τον αγώνα. Να σταματήσει να υπάρχει επιχειρηματική δράση, στον τομέα της Υγείας, της Πρόνοιας, της Ειδικής Αγωγής και Αποκατάστασης που τον πληρώσαμε με δραματικό τρόπο με τους χιλιάδες νεκρούς και όχι μόνο, μέσα στην πανδημία και το σμπαράλιασμα του συστήματος υγείας, το νέο ΕΣΥ και το Εθνικό Σχέδιο για την αναπηρία τα επόμενα χρόνια.
Καλούμε τους γονείς του Χαλανδρίου και όλους τους γονείς, να ψάξουν πίσω από τα ωραία λόγια, τη βροχή της ευαισθησίας που τους κατακλύζει με κριτήριο τις ανάγκες των παιδιών τους, των οικογενειών τους, να στρατευθούν στον αγώνα για:
-ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ, ΥΨΗΛΗΣ ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ Υγεία, Πρόνοια, Ειδική
Αγωγή, Αποκατάσταση.
– Για ουσιαστικά μέτρα προστασίας από την πανδημία, αποφασιστική ενίσχυση ΤΩΡΑ του δημόσιου συστήματος υγείας. Επίταξη του Ιδιωτικού τομέα.
-Μέτρα προστασίας από την ακρίβεια.
-Καμία πληρωμή για τις θεραπείες, εξετάσεις, φάρμακα των αναπήρων και των χρονίως πασχόντων. Πρέπει να είναι δωρεάν και να καλύπτονται στο 100% από τον κρατικό προϋπολογισμό.
Για όλα αυτά συναντιόμαστε στο παλλαϊκό συλλαλητήριο το Σάββατο 26 Φλεβάρη στις 12μμ, στο Σύνταγμα. Προσυγκέντρωση στις 11:00πμ στον Πεζόδρομο της Κοραή (σταθμός μετρό Πανεπιστήμιο).
Δυναμώνουμε τον ΕΝΙΑΙΟ, γινόμαστε μέλη, στρατευόμαστε με τη ΣΕΑΑΝ, το αγωνιστικό, αναπηρικό και γονεϊκό κίνημα».
Δείτε επίσης: Ανησυχία για την ασφάλεια του 3ου Γυμνασίου – Οι παρεμβάσεις από τον Δήμο
