Οι δημοτικές-περιφερειακές εκλογές του 2014 πραγματοποιούνται σε μια χρονική περίοδο εξαιρετικά κρίσιμη για το λαό, τους εργαζόμενους και τη νεολαία. Το έγκλημα των τεσσάρων μνημονίων, η κοινωνική βαρβαρότητα, η αυταρχική αντιδημοκρατική και ρατσιστική επίθεση και η εγκληματική δράση των νεοναζί της χρυσής αυγής προδιαγράφουν ένα ακόμη ζοφερότερο μέλλον για τα λαϊκά στρώματα, ενώ παράλληλα η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση εξελίσσεται όλο και περισσότερο φέρνοντας σύννεφα πολέμου και στη γειτονιά μας στη Μέση Ανατολή. Η κοινωνική, πολιτική και οικονομική κρίση βαθαίνει, ενώ το χυδαίο success story της κυβέρνησης καταρρέει σα χάρτινος πύργος με την ανεργία να βρίσκεται στο 27%, την υγεία, παιδεία, ασφάλιση να διαλύονται και το δημόσιο πλούτο να ξεπουλιέται στους απανταχού επενδυτές. Η συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ με τα εκάστοτε δεξιά και «αριστερά» της δεκανίκια συνεχίζει πιστά στο δρόμο της πολιτικής των μνημονίων φέρνοντας νέο πακέτο αντιλαϊκών μέτρων, όπως οι πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας, η ακόμη μεγαλύτερη φοροληστεία, η πλήρης διάλυση του πρωτοβάθμιου συστήματος δημόσιας υγείας κλπ. Ακολουθώντας κατά γράμμα τις επιταγές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΔΝΤ υλοποιούν σχέδιο εξόντωσης του λαού με σκοπό να διατηρήσουν και να αυξήσουν την κερδοφορία του κεφαλαίου και να σώσουν τις τράπεζες, με πρόφαση την αποπληρωμή του χρέους.
Aπέναντι στον αντιλαϊκό μεσαίωνα όλοι εμείς, οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, η νεολαία, οι μετανάστες γράφουμε τη δικιά μας ιστορία αξιοπρέπειας. Μια αξιοπρέπεια που χτίζεται με τις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις των πλατειών, τις ηρωικές απεργίες σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, όπως αυτή των διοικητικών υπαλλήλων των ΑΕΙ, την αλληλεγγύη στους απεργούς της Χαλυβουργίας, της ΒΙΟΜΕ, της ΕΡΤ, τους αγώνες ενάντια στα χαράτσια της ΔΕΗ και την αντιφασιστική-αντιρατσιστική πάλη. Σε αυτή την πορεία συναντήσαμε απογοητεύσεις και δυσκολίες. Οι κυβερνήσεις της ΕΕ και του ΔΝΤ παρά τις κατακτήσεις του κινήματος συνέχισαν την εφαρμογή της βάρβαρης πολιτικής.
Η πολιτική των μνημονίων υλοποιείται σε κάθε πόλη, σε κάθε δήμο, σε κάθε γειτονιά. Κυρίαρχο ρόλο σε αυτό έχουν οι Δήμοι, ειδικά μετά την αντιδραστική μεταρρύθμιση του «Προγράμματος Καλλικράτη». Ο «Καλλικράτης» στα τρία χρόνια εφαρμογής του αποδείχτηκε ότι αποτελεί βασικό μοχλό εφαρμογής των πολιτικών των μνημονίων και μετατροπής των ΟΤΑ σε τοπικό κράτος, έκφραση του κεντρικού κράτους και του σχεδιασμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καταργώντας σχεδόν κάθε έννοια αυτοτέλειας και αυτοδιοίκησης. Εξυπηρετεί τους βασικούς άξονες της κυβερνητικής πολιτικής σε θέματα οικονομίας, εργασίας, εκμετάλλευσης του χώρου και του περιβάλλοντος και αντιδημοκρατικής θωράκισης του αστικού πολιτικού συστήματος. Ο περιορισμός και ο έλεγχος της χρηματοδότησης των ΟΤΑ στο γενικότερο πλαίσιο της «δημοσιονομικής προσαρμογής», με την πολιτική του ισοσκελισμένου προϋπολογισμού και το ανώτατο όριο δαπανών, ακυρώνει κάθε δυνατότητα άσκησης κοινωνικής πολιτικής, καταργεί θεμελιώδεις δομές, εκτινάσσει τη δημοτική φορομπηξία, υποβαθμίζει και ιδιωτικοποιεί κάθε κοινωνική υπηρεσία.
Τα τελευταία χρόνια έγινε πιο καθαρό από ποτέ ότι τίποτα δεν χαρίζεται, όλα καταχτιούνται. Η ελπίδα δεν βρίσκεται σε κανέναν υποψήφιο δήμαρχο ή τοπικό παράγοντα που υπόσχεται ότι θα «καθαρίσει» για μας χωρίς εμάς, σε κανένα κόμμα που υπόσχεται ότι μέσω της κυβερνητικής διαχείρισης, χωρίς συγκρούσεις με την ΕΕ και τα μεγάλα συμφέροντα, μπορεί να πετύχει καλύτερη διαπραγμάτευση. Έχει έρθει η ώρα να πάρουμε την υπόθεση στα χέρια μας. Aυτά δεν είναι μόνο «κεντρικά» πολιτικά ζητήματα που αφορούν λίγο ή καθόλου το πιο «στενό» πεδίο των δημοτικών εκλογών. Μπορεί κάποιος σήμερα να μιλήσει για ένα Δήμο, χωρίς να δει από πίσω τον Καλλικράτη, τη δημοσιονομική πειθαρχία, το μνημόνιο και την τρόικα;
Η εμπειρία έδειξε ότι η τοπική παρέμβαση αποτελεί κρίσιμο πυλώνα του λαϊκού – ταξικού κινήματος.
Στην εποχή λοιπόν του μνημονίου που κάθε τοπική διεκδίκηση, από το να μη κατασχεθεί κανένα λαϊκό σπίτι, να μη μείνει κανείς χωρίς ρεύμα, , βρίσκει μπροστά της το τείχος της τρόικας, γίνεται κατανοητό ότι και στη μάχη των δημοτικών εκλογών τα ερωτήματα αποκτούν κεντρικό χαρακτήρα. Στην εποχή του «Καλλικράτη» και του στενού δημοσιονομικού πλαισίου για τις λειτουργίες των δήμων καμιά πολιτική υπέρ των κατοίκων δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς ρήξη με την κεντρική πολιτική εξουσία και την τρόικα. Σε αυτή την υπόθεση πρέπει να συμβάλλουν ενωτικά και δημοκρατικά όλοι οι αγωνιστές και οι δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής, αντιμπεριαλιστικής, αντιμονοπωλιακής, αντισυστημικής αριστεράς. Να χαράξουν με ενιαίο τρόπο την παρέμβαση τους τοπικά, να συνδέσουν το τοπικό με το κεντρικό, το ειδικό με το γενικό, το συγκεκριμένο κάθε φορά μέτωπο με τη συνολική πάλη του λαού ενάντια στα μνημόνια – ΕΕ – ΟΝΕ – ΔΝΤ. Για να δώσουμε νικηφόρα προοπτική στις σύγχρονες κοινωνικές διεκδικήσεις, για να συμβάλλουμε στην ανάπτυξη ενός αγωνιστικού κινήματος που απαιτεί η εποχή μας, πέρα από τη διαχειριστική λογική του ΣΥΡΙΖΑ που προωθεί την αυταπάτη μιας ομαλής εκλογικής αλλαγής χωρίς ρήξη με την ΕΕ, το ευρώ και το ίδιο το εκμεταλλευτικό σύστημα και απέναντι στην ηττημένη και απομονωτική πολιτική του ΚΚΕ που αρνείται στην πράξη κάθε μαχητική προοπτική για μια νικηφόρα αντεπίθεση των εργαζομένων και της νεολαίας. Ήρθε η ώρα για μια ανατρεπτική αριστερή αντικαπιταλιστική απάντηση και στην γειτονιά μας. Η ώρα για τη συγκρότηση μιας αγωνιστικής κίνησης, και την ανάπτυξη ενός μαχητικού τοπικού λαϊκού κινήματος κόντρα στους τοπικούς εκπροσώπους των μνημονίων και στις λογικές της διαχείρισης με βασικούς στόχους πάλης:
Την αυτοοργάνωση του λαού (λαϊκές συνελεύσεις, επιτροπές αγώνα κ.τ.λ.), ενάντια στην κρίση και τα μνημόνια, ενάντια στην εξαφάνιση – ιδιωτικοποίηση των κοινωνικών δημόσιων παροχών (υγεία, παιδεία, πρόνοια, καθαριότητα κλπ), ενάντια στην καταλήστευση του λαϊκού εισοδήματος και σε κάθε είδους οικονομική βία (δημοτικά τέλη, χαράτσια, εφορίες, φόροι, τοκογλυφικά δάνεια, πλειστηριασμοί-κατασχέσεις, διακοπές ρεύματος και νερού, ενεχυροδανειστήρια κλπ.), ενάντια στην ιδιωτικοποίηση – εμπορευματοποίηση του δημόσιου χώρου και φυσικού πλούτου.
