Με τι ασχολούμαι αυτόν τον καιρό…
«Με την εκπομπή μου κατ’ αρχάς στον Alpha989, το ραδιόφωνο του Alpha. Μ’ αυτό το υπέροχο «Αχ, τι καλά που είν’ εδώ». Ζωντανή εκπομπή, που αγαπήθηκε και έχει ευρύ και φανατικό ακροατήριο. Επίσης αυτό το διάστημα ασχολούμαι με την προβολή και προώθηση του τελευταίου μου βιβλίου, μ’ αυτές τις ανατρεπτικές και πολυαγαπημένες «12 και 5 αμαρτωλές ιστορίες» με παρουσιάσεις που γίνονται σε Δήμους και άλλους φορείς. Στις χρονικές χαραμάδες που μου αφήνουν αυτές οι επαγγελματικές υποχρεώσεις, προχωρώ σιγά-σιγά το επόμενο βιβλίο μου, ένα σκληρό μυθιστόρημα, που όμως το λατρεύω ακριβώς γι’ αυτή του τη σκληρότητα. Δε γράφω γλυκερά, καταπραϋντικά. Ο κόσμος μας είναι πολύ σκληρός κι αν θες να αποδώσεις το μεγαλείο της αναλγησίας του, πρέπει η πένα σου να είναι κοφτερή, αμείλικτη. Και έτσι γράφω. Το ροζ συννεφάκι μάς τελείωσε. Και μακάρι να τελειώσει για όλους. Και ν’ ανοίξει επιτέλους η Σταχτοπούτα τα μάτια της για να δει, ότι ο πανέμορφος πρίγκιπας που έπεσε στα πόδια της, ήταν τελικά ένας κακάσχημος δράκος. Που της φόρεσε το γοβάκι για να την αλυσοδέσει και να την κάνει υποχείριό του για πάντα. Αυτός είναι ο κόσμος μας».
«Μεγάλη χαρά βεβαίως μου δίνει η Δράση Αλληλεγγύης που έχω δημιουργήσει, και που μου απορροφά πολύ χρόνο. Ο ΦΙΛΟΚΟSΜΟS. Δραστηριοποιούμαστε, η ομάδα μου κι εγώ, εδώ και τρία χρόνια, για να καλύψουμε ανάγκες αναξιοπαθούντων συνανθρώπων μας. Με ψωμί, αρτοσκευάσματα και γλυκά (φρέσκα προϊόντα) που παίρνουμε από φούρνους της Αγ. Παρασκευής, καθώς επίσης και με ρούχα, παπούτσια, παιδικά, μωρουδιακά, βιβλία, που τα προωθούμε σε Ιδρύματα ή σε οικογένειες. Μέχρι σήμερα έχουμε συνδράμει δεκάδες οικογένειες σε διάφορες περιοχές της Αττικής, καθώς και Ιδρύματα με αξιέπαινη δράση, όπως το «Μητέρα Τερέζα», τη «Στέγη Μερίμνης Ανηλίκων», τη Στέγη γερόντων και τη Μονή «Τίμιος Σταυρός» της Αγ. Παρασκευής. Επίσης τροφοδοτούμε τακτικά και το «Κοινωνικό Μαγειρείο» του Δήμου της Αγ. Παρασκευής».
«Ο ΦΙΛΟΚΟΣΜΟΣ ξεκίνησε δειλά, όμως τώρα είναι σε πλήρη και ικανοποιητική δραστηριότητα. Φυσικά μού απασχολεί αρκετές ώρες κάθε μέρα. Κάποιες μέρες δεν έχω χρόνο ούτε ν’ αναπνεύσω.
Ευνόητο είναι πως έχω απομακρυνθεί από κάθε κοινωνική συναναστροφή. Δεν έχω κανένα πρόβλημα όμως. Νοιώθω τόσο μεγάλη χαρά ξέροντας πως ένα παιδάκι θα γίνει ευτυχισμένο με μια κούκλα ή με ένα παραμύθι. Και βέβαια είναι και το ψωμί, τα αρτοσκευάσματα. Ένας φίλος διατύπωσε πρόσφατα την απορία:« Μα κάθε μέρα; Είναι ανάγκη να το κάνεις αυτό κάθε μέρα»; «Ξέρεις» του είπα, «οι άνθρωποι χρειάζονται φαγητό κάθε μέρα». Και έτσι είναι. Όταν μπεις σ’ αυτή τη διαδικασία, δε χωρά η έννοια «περιστασιακή απασχόληση». Εκ του ασφαλούς και όποτε ευκολύνομαι, δεν γίνονται αυτά τα πράγματα. Γιατί κάποιος περιμένει να γεμίσει το στομάχι του από σένα. Έστω και με τυρόπιτες ή σπανακόπιτες. Τρομακτικό να το σκέφτεσαι, αλλά απλό όταν το κάνεις».
Το μεγαλύτερο προτέρημα και το μεγαλύτερο ελάττωμα μου;
«Νομίζω ότι το μεγαλύτερο ελάττωμά μου είναι συγχρόνως και το μεγαλύτερο προτέρημά μου. Η τελειομανία. Μπορεί να τρελάνει άνθρωπο. Καλό από τη μια, αλλά απ’ την άλλη απόλυτα βασανιστικό. Θα ’θελα να ξεφύγω, πιέζω τον εαυτό μου πολλές φορές να χαλαρώσει λίγο, να μην είμαι τόσο προσκολλημένη στην επίτευξη της τελειότητας, αλλά δεν τα καταφέρνω. Βασανίζομαι εγώ, βασανίζω και τους άλλους».
Αν πιστεύω στον Θεό;
«Ασφαλώς και πιστεύω. Και προσεύχομαι συχνά. Πιστεύω στη θεία τάξη και στη θεία πρόνοια. Δεν είμαστε μόνοι μας μέσα στο αχανές σύμπαν. Όμως δεν επιχειρώ να μπω στη «λογική» του Θεού. Ο χωματένιος ανθρώπινος νους είναι πολύ μικρός, για να εξερευνήσει τέτοια πεδία. Στην αναποδιά κάνω το σταυρό μου, λέω «γενηθήτω το θέλημά Σου» και πάω παρακάτω. Οι άνθρωποι ζητούν συνεχώς εξηγήσεις. Στο «Πάτερ ημών» παπαγαλίζουν συνεχώς αυτό το «γενηθήτω το θέλημά Σου», όμως την ίδια στιγμή εναντιώνονται στο θέλημά Του. Πρέπει να αφεθείς, να συμπλεύσεις με ειρήνη ψυχής με το ποτάμι που σου έχει ορισθεί».
Ποιο είναι το μότο της ζωής μου;
«Ποτέ δεν τελειώνει η ζωή, αν δεν τελειώσει η ζωή». Είναι μια φράση από το μυθιστόρημά μου «Το Ζ της ζωής» και είναι και το προσωπικό μου πιστεύω. Έχει άπειρες στροφές αυτός ο δρόμος που λέγεται ζωή και ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις τι σου έχει φυλαγμένο».
Πώς φαντάζομαι τον εαυτό μου 20 χρόνια μετά;
«Να πω μια γριούλα με κάτασπρα μαλλιά; Κάπως έτσι. Γριούλα, λίγο παραξενούλα, μπαστουνάκι, απομόνωση (μάλλον δεν θα θέλω να βλέπω κανέναν. Κουραστικοί οι άνθρωποι, πολύ κουραστικοί. Από τώρα μ’ έχουν κουράσει, φαντάσου πώς θα τους βλέπω μετά από 20 χρόνια. Αφόρητοι)!
Τι άλλο; Διάβασμα πολύ (αν με βοηθούν τα μάτια μου). Υποθέτω πως δεν θα γράφω πια, αλλά τα βιβλία που θα έχω γράψει μέχρι τότε πιθανώς να έχουν γίνει μεγάλες επιτυχίες και εκτός Ελλάδας, οπότε θα ασχολούμαι με το συγγραφικό μου έργο. Αυτό είναι κάτι που θα ήθελα πολύ να συμβεί: Να μεταφραστούν τα βιβλία μου και να εκδοθούν στο εξωτερικό. Και κάτι μου λέει διαισθητικά ότι θα γίνει. Θα την απολαύσω αυτή τη χαρά».
