Η ζωή μου στην πόλη
«Στην Αγία Παρασκευή μένω από το 1995. Δυο χρόνια στο Κοντόπευκο, και μετά στην επάνω πλευρά της Αγ. Παρασκευής, προς το κολλέγιο. Η επιλογή της περιοχής έγινε τυχαία.
Το σπίτι που μένω δεν είναι δικό μου. Τότε στα 1995 ψάχναμε ένα διαμέρισμα προς τα δω, λόγω του ότι είχα συχνή συνεργασία με την ΕΡΤ. Στην αρχή με τρόμαζε η ιδέα ότι θα έμενα τόσο μακριά από το κέντρο και την Κυψέλη, δεδομένου ότι ζούσαν ακόμα και οι γονείς μου. Τώρα πια βέβαια είναι μια τρίτη «πατρίδα» για μένα. Τη λατρεύω. Όμως εξακολουθεί να μου δημιουργεί ένα άγχος η απόσταση από το κέντρο και τα τεκταινόμενα. Δεν τις αντέχω πια τις μεγάλες αποστάσεις. Τόση απώλεια χρόνου, τόση απώλεια ενέργειας».
Η θέα από το μπαλκόνι μου;
«Ότι πιο υπέροχο θα μπορούσατε να ονειρευτείτε. Πεύκα και μόνο πεύκα. Απέναντί μου έχω το βουνό, την άπλα του και τη δροσιά του. Γι’ αυτό και λέω καμιά φορά, χάριν αστειότητος: «Εγώ, παιδιά, δεν χρειάζομαι διακοπές και θέρετρα. Μένω στο βουνό κι όποτε θέλω καβαλάω τ’ αμάξι κα πάω Ραφήνα για τις βουτιές μου».
Τι μου αρέσει περισσότερο στην πόλη μου;
«Ολόκληρη η Αγία Παρασκευή με μαγεύει. Δε θα εξάρω ιδιαίτερα τον αστικό της ιστό, γιατί σ’ αυτό τον τομέα έχει μετατραπεί κι αυτή σε μια ανελέητη τσιμεντούπολη. Βεβαίως έχει κρατήσει αρκετό πράσινο, αλλά έχει χαθεί εν πολλοίς η γοητεία του προαστίου. Αυτό που με ξετρελαίνει εμένα, ως αθεράπευτη επαρχιωτοπούλα, είναι η χλωρίδα της. Εδώ βρίσκεις τα πάντα. Περπατάς στους δρόμους κι ανακαλύπτεις συνεχώς θησαυρούς. Νεραντζιές, ελιές, λεμονιές, πορτοκαλιές, μουριές, αχλαδιές, κορομηλιές, μουσμουλιές, συκιές, χαρουπιές, δάφνες. Κάποιες φορές έχω την αίσθηση ότι βρίσκομαι σε πραγματική εξοχή. Μαζεύω ρόκα και χαμομήλι απ’ το βουνό και το χειμώνα βρούβες και σταμναγκάθι. Αυτό είναι το σπουδαίο αυτής της περιοχής. Ότι συνδυάζει με θαυμαστό τρόπο την πόλη με την εξοχή. Κι εσύ διαλέγεις αυτό που σου πάει κι αυτό που επιθυμεί η διάθεσή σου.
Κάτι άλλο που με εκφράζει πολύ είναι οι δράσεις που γίνονται εσχάτως στην Αγ. Παρασκευή. Καινοτόμες ιδέες που υλοποιήθηκαν κυρίως χάρις στην πρωτοβουλία του νυν δημάρχου μας, του Γιάννη Σταθόπουλου. Πέρυσι το φθινόπωρο, ας πούμε, μαζέψαμε τις ελιές από τα «αδέσποτα» ελαιόδενδρα των πεζοδρομίων της πόλης μας. Πολλοί συμμετείχαν σ’ αυτό το project (πρώτη και καλύτερη εγώ), πολλές και οι ελιές που μαζέψαμ, και το λάδι που βγάλαμε καταναλώθηκε για τις ανάγκες του Κοινωνικού Μαγειρείου. Εξαιρετική Δράση. Επίσης άλλες εθελοντικές ομάδες ασχολούνται κατά διαστήματα με τον καθαρισμό πάρκων, δρόμων και εγκαταλελειμμένων οικοπέδων. Πολύ καλή και η πρωτοβουλία του Δήμου για την επαναλειτουργία του θερινού κινηματογράφου «Θανάσης Βέγγος» με δωρεάν είσοδο. Αυτό σημαίνει μέριμνα για τον δημότη. Να πληρώνουμε όσα πληρώνουμε για τον Δήμο, αλλά κι ο Δήμος να σέβεται και να προσφέρει στον δημότη. Νομίζω πως ο δήμος της Αγ. Παρασκευής μπορεί θαυμάσια να αποτελέσει υπόδειγμα και για άλλους δήμους».
Τι δε μου αρέσει;
«Αγανακτώ κάποιες φορές με τη ρυμοτομία. Άναρχη πόλη. Άναρχη δόμηση, δρόμοι τρελοί. Αυτή η Αγίου Ιωάννου είναι ένα μόνιμο δράμα. Δεν νομίζω να υπάρχει άλλη πόλη, που ο κεντρικός της δρόμος να βρίσκεται μονίμως σε τέτοια παράλογη κατάσταση. Το άλλο που μ’ ενοχλεί πάρα πολύ, είναι που κάποιοι ανεύθυνοι ζωόφιλοι έχουν καταντήσει τους δρόμους και τις προσβάσιμες περιοχές του βουνού δημόσια «αφοδευτήρια». Βγάζουν το σκυλάκι τους, κάνει την ανάγκη του και απλώς συνεχίζουν το δρόμο τους. Κι εγώ έχω σκυλί, αλλά δεν διανοούμαι να το βγάλω βόλτα χωρίς μια σακουλίτσα στο χέρι».
Ποιο θεωρώ μείζον θέμα στην Αγία Παρασκευή που πρέπει να λυθεί οπωσδήποτε;
«Θεωρώ απαράδεκτο ότι η Αγία Παρασκευή, ένας τόσο μεγάλος Δήμος, δεν έχει ακόμα ιδιόκτητο Δημαρχείο και σπαταλούνται τόσα χρήματα σε ενοίκια. Επίσης δεν έχει κανονικό Πνευματικό Κέντρο. Επίσης δεν κατάφερε τόσα χρόνια να δημιουργήσει μια Στέγη Καλλιτεχνικών εκδηλώσεων. Έχουν βολευτεί με το αμφι-θεατράκι του Γυμνασίου της οδού Νεαπόλεως και εκεί κάνουν όλες τους τις εκδηλώσεις. Άπαντες. Και Δήμος και φορείς και ιδιώτες. Υπάρχουν φυσικά τα μεγάλα αμφιθέατρα του Κολλεγίου και του Δημόκριτου, αλλά αυτά διατίθενται επί πληρωμή. Εκτός αυτού, ένας Δήμος με τόσο πράσινο και τόσες εκτάσεις, επιτρέπεται να μην έχει ένα open-air θέατρο, που θα φιλοξενεί παραστάσεις και εκδηλώσεις το καλοκαίρι; Οι Αγιοπαρασκευιώτες που θέλουν να ψυχαγωγηθούν και να ξεσκάσουν το καλοκαίρι, αναγκάζονται να πηγαίνουν στο θέατρο Δάσους του Παπάγο, ή στο θέατρο Ρεματιάς του Χαλανδρίου ή στα Βριλήσσια.
Αυτό όμως που πρέπει άμεσα να φροντίσει ο Δήμος, είναι η επιδιόρθωση των πεζοδρομίων. Η κατάσταση έχει γίνει πλέον αφόρητη. Σε πολλούς δρόμους οι ρίζες των δέντρων έχουν σηκώσει και έχουν σπάσει τις πλάκες των πεζοδρομίων με αποτέλεσμα να είναι πολύ επικίνδυνο ακόμα και το απλό περπάτημα, ιδίως τη νύχτα. Θα μου πείτε, όλα αυτά χρειάζονται χρήματα και στην κατάσταση που έχουμε βρεθεί εσχάτως, το χρήμα έχει παραγίνει… ακριβό. Ίδωμεν. Υπομονή και ίδωμεν».
