Γράφει ο Γιώργος Ν. Παπαθανασόπουλος
∆ημοσιογράφος – ∆ημοσιολόγος
Φίλος καλός, µου διηγήθηκε µια πικρή ιστορία για το πώς το ελληνικό κράτος ανάλγητα διώχνει ανίψια του, που ζουν στις ΗΠΑ και θέλουν να αποκτήσουν την ελληνική ιθαγένεια.
Έως τώρα γνωρίζαµε ότι το υλιστικού και ωφελιµιστικού φρονήµατος κράτος -µε την ανοχή ή συνεργία γονέων του αυτού φρονήµατος- διώχνει τα παιδιά από την Ελλάδα σε µια ξένη χώρα, όπου ωραιοποιείται ο τρόπος ζωής και εργασίας. Γνωρίζαµε επίσης ότι µε το να δοθεί δικαίωµα ψήφου στους Έλληνες κατοίκους του εξωτερικού είναι ένας τρόπος διατηρήσεως των δεσµών τους µε την πατρίδα. Τώρα µάθαµε πως η γραφειοκρατία του κράτους µας προκαλεί σχεδόν ανυπέρβλητα προβλήµατα σε οµογενείς που γεννήθηκαν στο εξωτερικό, και έχοντας εθνική συνείδηση επιθυµούν να καταστούν και τυπικά αυτό που είναι, Έλληνες. Σηµειώνεται ότι και οι δύο γονείς των αιτούντων την ελληνική ιθαγένεια οµογενών είναι Έλληνες, γεννηµένοι στην Ελλάδα!
Το ιστορικό της υπόθεσης. Ο παππούς τους από τη µητέρα τους γεννήθηκε στην Κρήτη και είχε µεταναστεύσει στις ΗΠΑ το 1909. Το 1912 ο αδελφός του σκοτώθηκε πολεµώντας κατά τον Α’ Βαλκανικό Πόλεµο και ο ίδιος αποφάσισε το 1913 να επιστρέψει στην Ελλάδα, όπου επιστρατεύθηκε και έλαβε µέρος στον Β’ Βαλκανικό Πόλεµο. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή παρέµεινε στην Ελλάδα, παντρεύτηκε φυσικά Ελληνίδα και το 1942 γεννήθηκε η µητέρα των αιτούντων την ελληνική ιθαγένεια. Το 1948 επέστρεψε στις ΗΠΑ. Ο παππούς από τον πατέρα τους γεννήθηκε στην Κεφαλονιά, όπου και παντρεύτηκε. Ο πατέρας τους γεννήθηκε στις ΗΠΑ το 1938. Το 1962 οι γονείς παντρεύτηκαν και απέκτησαν τα παιδιά που ζητούν την ελληνική ιθαγένεια και δεν τους δίδεται…
Η αιτία. Ο 88χρονος πατέρας των αιτούντων, κατά τη συνήθεια που κυριαρχεί στις ΗΠΑ, έκοψε το επώνυµό του και από «Καραγιώργης» (Σηµ. Ψευδώνυµο, το πραγµατικό επώνυµο είναι στο αρχείο του γρ.) το έκαµε «Κάρας». Αυτό κατά την ελλαδική γραφειοκρατία θεωρείται ότι µπορεί να είναι αιτία πλαστοπροσωπίας και απορρίπτεται για χρόνια η αποδοχή του αιτήµατος των παιδιών του! Το πιστοποιητικό γάµου των γονέων, που εξεδόθη στις ΗΠΑ και στο οποίο αναγράφονται και τα δύο επώνυµα του «Κάρας», αυτό δηλαδή που είχε στην Ελλάδα και αυτό που µετέτρεψε στις ΗΠΑ, δεν ήταν αρκετό να πείσει τη γραφειοκρατία. Ούτε η βεβαίωση του ελληνορθοδόξου ιερέα της ενορίας του στις ΗΠΑ, ότι πρόκειται περί του ιδίου προσώπου ήταν αρκετή. Σηµειώνεται ότι όλη η οικογένεια είναι εκ των φιλακόλουθων µελών της ενορίας και εκ των στελεχών της.
Το Τµήµα Ειδικού Ληξιαρχείου του Ελληνικού Υπουργείου των Εσωτερικών, στο οποίο το 2024 προσκοµίσθηκε η εκδοθείσα στις ΗΠΑ ληξιαρχική πράξη γάµου και αποδεικνύει την ταυτοπροσωπία του «Κάρα» µε το ελληνικό του επώνυµο, απέρριψε το αίτηµα. Στο αιτιολογικό γράφει: «Απαντώντας στο αίτηµά σας… σας ενηµερώνουµε ότι για τη διόρθωση του επωνύµου του πατρός σας… απαιτείται η έκδοση αναγνωριστικής απόφασης από ελληνικό δικαστήριο της απόφασης πολιτογράφησής του στις ΗΠΑ και στη συνέχεια η αυτοπρόσωπη εµφάνισή του στην Υπηρεσία µας µε την αλλοδαπή απόφαση, επικυρωµένη µε τη σφραγίδα της Συνθήκης της Χάγης, την επίσηµη µετάφρασή της στα ελληνικά, την ελληνική αναγνωριστική δικαστική απόφαση και την έκθεση επίδοσής της στον εισαγγελέα…Το συνηµµένο στο ηλεκτρονικό σας µήνυµα
Πιστοποιητικό από τον ∆ήµο Κεφαλονιάς, τέλος, δεν αποδεικνύει την αλλαγή του επωνύµου του πατρός σας στα ∆ηµοτολόγια, παρά συνιστά πιστοποιητικό ταυτοπροσωπίας, το οποίο δεν γίνεται δεκτό στην Υπηρεσία µας».
Ουσιαστικά η ελλαδική γραφειοκρατία ζητεί από τον 88χρονο «Καρά» και µετά από 76 χρόνια στις ΗΠΑ µε το επώνυµο αυτό να το αλλάξει. ∆εν δέχεται την προφανή ταυτοπροσωπία και θέλοντας να του επιβάλει αδύνατες γι’ αυτόν καταστάσεις, επικυρωµένες και µε… τη Συνθήκη της Χάγης (!!!) ουσιαστικά του αρνείται αυτό που αισθάνεται από τότε που γεννήθηκε, ότι είναι Έλληνας!
Για την ιστορία πρέπει να αναφερθεί ότι όταν η γραφειοκρατία αντιµετωπίζει ελληνοποίηση, που την χρειάζεται για ωφελιµιστικούς λόγους, ξεπερνιούνται όλες οι δυσκολίες… Παράδειγµα αυτή του καλαθοσφαιριστή του Ολυµπιακού Τάιλερ Ντόρσεϊ. Ελληνοαµερικανός ήταν ο παππούς του από την πλευρά της µητέρας του. Όταν η Οµοσπονδία Καλαθοσφαίρισης πείσθηκε ότι θα βοηθούσε την Εθνική Ελλάδος µε την ελληνοποίησή του κινητοποιήθηκε η ίδια και, µε τη φροντίδα της, κυβερνητικός παράγων και η γραφειοκρατία. Ο δηµοσιογράφος Νίκος Παπαϊωάννου περιγράφει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ την περίπτωση:
«Το θετικό ήταν πως η µητέρα του Τάιλερ Ντόρσεϊ είχε όλα τα χαρτιά. Βρέθηκε αµέσως η µερίδα του παππού του στον ∆ήµο Αθηναίων και ξεκίνησε ένας αγώνας δρόµου για να προλάβουµε τις ηµεροµηνίες. Είχαµε βοήθεια από όλους τους υπαλλήλους… Τα χαρτιά τα πήγαµε στις αρµόδιες Αρχές, όταν ο Τάιλερ ήρθε στην Αθήνα. Μέσα σε 3 εβδοµάδες, σε χρόνο ρεκόρ, βγήκαν τα χαρτιά του και το διαβατήριό του.. Την ταυτότητά του την πήρε µία ή δύο ηµέρες πριν αρχίσει το Παγκόσµιο Πρωτάθληµα Πήγε στο αστυνοµικό τµήµα, στο Ηράκλειο Κρήτης. Εκεί είχε εκδοθεί!»… Καλώς επιδείχθηκε αυτός ο ζήλος για τον Ντόρσεϊ, όµως αυτός ο ζήλος και η ίδια ευρύτητα πνεύµατος θα έπρεπε να επιδεικνύεται σε κάθε πολίτη και µάλιστα όταν δεν είναι µόνο ο ένας παππούς του που γεννήθηκε στην Ελλάδα, αλλά και οι δύο γονείς του.
