Γράφει ο Νίκος Μπαλιδάκης
Όπως θα έχετε παρατηρήσει, εδώ και πολύ καιρό τα ελληνικά ΜΜΕ έχουν πάψει ν’ ασχολούνται με τη Λευκορωσία. Ενώ κατά τη διάρκεια του περασμένου καλοκαιριού έβριθαν ειδήσεων για τη χώρα, στη συνέχεια δεν υπήρχε καμία αναφορά, πλην κάποιων σποραδικών εμφανίσεων.
Για παράδειγμα, στο μέσον του χειμώνα, παρουσιάστηκε η είδηση για κάποιον που αυτοπυρπολήθηκε σε κεντρική πλατεία του Μινσκ, σε μια προσπάθεια να δοθεί η εντύπωση ότι επρόκειτο για… πράξη αντίστασης εναντίον της κυβέρνησης, ανάλογη με αντίστοιχες βουδιστών μοναχών κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Βιετνάμ, του Έλληνα φοιτητή που αυτοπυρπολήθηκε στην Ιταλία κατά τη διάρκεια της Επταετίας ή ακόμα και του Τυνήσιου μικροπωλητή, που πυροδότησε τη λεγόμενη «Αραβική Άνοιξη».
Δυστυχώς για τους θιασώτες της ανωμαλίας και τα εν Ελλάδι παπαγαλάκια τους, επρόκειτο για κάποιον ημιπαράφρονα, που ουδεμία σχέση είχε με τα σχέδια που απεργάζονται. Η αλήθεια είναι ότι για μερικές εβδομάδες τον περασμένο Αύγουστο και Σεπτέμβριο η κατάσταση στη Λευκορωσία υπήρξε ταραχώδης, αφ’ ενός μεν διότι ένα μειοψηφικό -αλλά σημαντικό- μέρος του πληθυσμού συμμετείχε σε αντικυβερνητικές διαδηλώσεις, αφ’ ετέρου δε διότι ο τρόπος που η κυβέρνηση αντιμετώπισε αρχικά αυτές τις διαδηλώσεις -σε συνδυασμό με πράξεις και παραλείψεις της κατά το αμέσως προηγούμενο διάστημα- υπήρξε τουλάχιστον ανεπαρκής, αν όχι λανθασμένος. Από τη στιγμή, όμως, που η Ρωσία τάχθηκε εναντίον αυτών των διαδηλώσεων και με δεδομένο ότι πολλοί εκ των συμμετεχόντων είχαν φιλορωσικό προσανατολισμό, οι παριστάμενοι από εβδομάδα σε εβδομάδα έφθιναν, έως ότου απέμειναν τα πλέον φανατικά και ξενοκίνητα στοιχεία, χωρίς πλέον κάποια ουσιαστική αναφορά στην κοινωνία.
Εδώ και πολλούς μήνες η κατάσταση έχει ομαλοποιηθεί πλήρως, η χώρα βρίσκεται σε καθεστώς συνταγματικής αναθεώρησης, με το προσχέδιο του νέου Συντάγματος να βρίσκεται στη διαδικασία κατάρτισής του και με σχεδιασμό το τελικό κείμενο να τεθεί σε δημοψήφισμα στο τέλος του 2021.
Η σιωπηρή πλειοψηφία παραμένει στο πλευρό του προέδρου Λουκασένκο, εργάτες και αγρότες -πλην ελαχίστων εξαιρέσεων- ουδέποτε παρασύρθηκαν από τις «Σειρήνες» της αντιπολίτευσης, γι’ αυτό και ουδέποτε υπήρξαν μαζικές απεργίες κατά τη διάρκεια της περιόδου των ταραχών, οπότε απομένει η καλοζωισμένη μεσοαστική και μεγαλοαστική τάξη του Μινσκ και των άλλων μεγάλων πόλεων, καθώς και μια μερίδα φανατισμένης και αποπροσανατολισμένης νεολαίας, ν’ αντιδρούν σπασμωδικά στις προσπάθειες της κυβέρνησης για την πλήρη επαναφορά της ομόνοιας και της ομαλότητας στη χώρα. Όσοι κραυγάζουν για το «καθεστώς Λουκασένκο», καλό θα ήταν ν’ αναρωτηθούν πότε άλλοτε στην Ιστορία και στον κόσμο ένα καθεστώς είχε απέναντί του σχεδόν το σύνολο των ευκατάστατων και πλουσίων πολιτών, αλλά έχαιρε της στήριξης της πλατιάς πλειοψηφίας του απλού λαού…
Αφού, λοιπόν, μία ακόμα απόπειρα «πολύχρωμης επανάστασης» συνετρίβη, ελλείψει πραγματικού λαϊκού ερείσματος, και η Λευκορωσία επανέκτησε τον βηματισμό της, θ’ ανέμενε κάποιος ότι οι εμπνευστές της θα επέστρεφαν ηττημένοι στα… λαγούμια τους. Αντ’ αυτού, εκείνοι επιχείρησαν ν’ «αλλάξουν πίστα» και να προχωρήσουν στην εκδήλωση κανονικού πραξικοπήματος, με πρωταρχικό στόχο τη δολοφονία του προέδρου Αλεξάντερ Λουκασένκο και άλλων κρατικών αξιωματούχων!
Στα μέσα Απριλίου, σε μία συντονισμένη επιχείρηση των ρωσικών και λευκορωσικών υπηρεσιών κρατικής ασφαλείας, οι οργανωτές του πραξικοπήματος συνελήφθησαν κι έχουν ήδη οδηγηθεί ενώπιον της Δικαιοσύνης. Τα στοιχεία είναι αδιάσειστα, αφού υπάρχουν κι έχουν δημοσιευθεί οι συναντήσεις τους στην ηλεκτρονική πλατφόρμα Zoom, όπου ένας εκ των συνωμοτών λέει ξεκάθαρα: «Ας αποτελειώσουμε τώρα τον Λουκασένκο και μετά θα δούμε ποιος θα κυβερνήσει τη Λευκορωσία», ενώ ένας άλλος αναφέρεται στη δολοφονία Σαντάτ το 1981 στην Αίγυπτο και πώς αυτή οδήγησε στην «επιτυχή διαδοχή» σε επίπεδο εθνικής ηγεσίας. Σύμφωνα με τη ρωσική Υπηρεσία Εθνικής Ασφάλειας, το σχέδιο περιλάμβανε τη δολοφονία σχεδόν όλης της ηγεσίας της Λευκορωσίας, η εκδήλωσή του είχε προγραμματιστεί για τις 9 Μαΐου -ημερομηνία της επετείου της Νίκης επί της ναζιστικής Γερμανίας- και την εκτέλεση του θ’ αναλάμβαναν ένοπλες ομάδες, που βρίσκονταν ήδη σε μυστικές βάσεις (οι πληροφορίες αναφέρουν ότι πρόκειται γι’ ακροδεξιούς παρακρατικούς Ουκρανούς, που ανέκαθεν συμμετείχαν στις οργανωμένες ταραχές, που κατά καιρούς λάμβαναν χώρα στη Λευκορωσία)!
Ο πρόεδρος Λουκασένκο, αμέσως μετά την αποκάλυψη του σκοτεινού σχεδίου, κατηγόρησε ανοιχτά τις Η.Π.Α. ως εμπνευστές της απόπειρας πραξικοπήματος, λέγοντας ότι «είναι σίγουρα έργο ξένων μυστικών υπηρεσιών, πιθανότατα της CIA ή του FBI». Και πριν κάποιος σπεύσει να ισχυριστεί ότι αυτά είναι αποκυήματα νοσηρής φαντασίας, ήρθε ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου, Ντιμίτρι Πεσκόφ, στην καθιερωμένη ενημέρωσή του προς τους δημοσιογράφους, να δηλώσει ότι το γεγονός απασχόλησε την τηλεφωνική συνομιλία Πούτιν-Μπάιντεν, που έλαβε χώρα λίγες μέρες μετά τις συλλήψεις των επίδοξων πραξικοπηματιών.
Αν τώρα έχετε πλήρη άγνοια περί του γεγονότος, απλώς αναρωτηθείτε για την ομερτά που επικρατεί στα κυρίαρχα ΜΜΕ και για το είδος της ενημέρωσης που παρέχουν. Είτε έτσι, όμως, είτε αλλιώς, η Λευκορωσία, παρά τις όποιες υποκειμενικές και αντικειμενικές δυσκολίες, έχει επιστρέψει για τα καλά στον δρόμο της ομαλότητας και της κοινωνικής ειρήνης. Κι ενώ είναι βέβαιο ότι τα διάφορα κέντρα αποσταθεροποίησης, τόσο εντός όσο κι εκτός συνόρων, θα επιχειρήσουν να προκαλέσουν προβλήματα και ταραχές στο μέλλον, άλλο τόσο βέβαιο είναι ότι η στιβαρή προσωπικότητα του προέδρου Λουκασένκο και η αγαστή συνεργασία με τη Ρωσία, θα στείλει τους εμπνευστές και τους θιασώτες αυτών των σχεδίων εκεί που τόσοι άλλοι κατέληξαν, κατά το παρελθόν. Στον Καιάδα της Ιστορίας…
