Γράφει η Ελένη Κονιαρέλλη-Σιακή
Οι ημέρες τρέχουν, οι εποχές αλλάζουν και τα χρόνια μας επισκέπτονται με χαρά στην ώρα τους και μετά απομακρύνονται το ένα μετά το άλλο, μπερδεμένα και αναποφάσιστα κι αυτά, χωρίς να έχουν αλλάξει τίποτα στη ζωή μας προς το καλύτερο. Μόνο ο τελευταίος τους αριθμός ανεβαίνει μία μονάδα και τώρα έχει φτάσει στο 2018.
Η σύγχυση που επικρατεί γενικά, αλλά κυρίως η οικονομική κρίση που βιώνουν οι πολίτες της χώρας μας, έχει πάρει κι αυτή τον απότομο ανήφορο. Όσα νούμερα ανεβαίνουν, φέρνουν μόνο κακό σε κάποιους και όσα κατεβαίνουν είναι επίσης…, μόνο για κακό σε κάποιους άλλους. Για παράδειγμα ανεβαίνουν οι φόροι, οι ασφαλιστικές εισφορές, η ΔΕΗ, ο ΟΤΕ, η ΕΥΔΑΠ, ανεβαίνουν οι τιμές των προϊόντων, τα ενοίκια, τα εισιτήρια, ανεβαίνει ο αριθμός των ανέργων, των εταιριών που πτώχευσαν, των αστέγων, ανεβαίνει η εγκληματικότητα που ανεξέλεγκτη μαστίζει τη χώρα μας, ανεβαίνει το χρέος μας, κλπ.
Παράλληλα, κατεβαίνουν οι συντάξεις, οι μισθοί, τα επικουρικά ταμεία (μέχρι εξαφανίσεως), κατεβαίνουν τα επιδόματα, οι πρόσθετες παροχές, χάθηκαν τα Δώρα Χριστουγέννων και Πάσχα, το Επίδομα Αδείας, τα επιδόματα ανθυγιεινής εργασίας από πολλές ειδικότητες, κλπ.
Κι εμείς, τι κάνουμε; Τα λέμε μεταξύ μας και νιώθουμε μια μικρή «εκτόνωση» όταν τα λέει ο ένας στον άλλον και ακόμα νιώθουμε μία «εκτόνωση», όταν τα λέει ο ένας στον άλλον και ακόμα νιώθουμε και μια πικρόχολη ανακούφιση όταν βλέπουμε ότι οι άλλοι βρίσκονται σε χειρότερη κατάσταση από τη δική μας. Και με τους κυβερνώντες της χώρας μας, τι γίνεται; Το γνωρίζετε καλά. Τίποτα δε γίνεται. Έχουμε χορτάσει να ακούμε κάθε μέρα ψέματα…, και άλλα πολλά ψέματα…, που πέφτουν στο κεφάλι μας σα χιονόμπαλες και μας τραυματίζουν στο σώμα και την ψυχή. Μετά ήρθαν και άλλες καινούριες υποσχέσεις στολισμένες με ατελείωτα απατηλά «θα», που τις ακούσαμε στο παρελθόν, τις πιστέψαμε με ενθουσιασμό…, και στο τέλος είδαμε ότι είχαμε πατήσει την «πεπονόφλουδα», που, αν και πέρασαν κάποια χρόνια από τότε, εμείς εξακολουθούμε να γλιστρούμε όλο και πιο επικίνδυνα στην κατηφόρα της φτώχειας, ενώ ο Πρωθυπουργός και οι Υπουργοί μας, είναι περήφανοι και διατυμπανίζουν επιτεύγματά τους. Μάταια προσπαθούμε να δούμε – έστω με τα κιάλια – αυτά τα επιτεύγματα. Το παράξενο είναι ότι έχουν πιστέψει τόσο πολύ σε επιτυχία της διακυβέρνησής τους, που στο τέλος θα αρχίσουμε κι εμείς να αμφισβητούμε για την ψυχική μας υγεία. Δε θα μας φτάνουν τα ηρεμιστικά που «κοσμούν» σήμερα το φαρμακείο του σπιτιού μας, γιατί θα πρέπει να αναζητήσουμε κι άλλα.
Ο κόσμος διαμαρτύρεται. Κάνει πορείες, διαδηλώσεις, απεργίες, καταλήψεις. Δυστυχώς όμως απέναντί του, είναι οργανωμένα τα ΜΑΤ, έτοιμα να παρέμβουν και να σταματήσουν με κάθε τρόπο, κάθε «αταξία αγανάκτησης» του πλήθους. Εκτός όμως από τα ΜΑΤ, ο κόσμος βρίσκεται αντιμέτωπος με την υποκρισία των πολλών που την έχουν μετατρέψει (την υποκρισία) σε προσοδοφόρο επάγγελμα.
Το συμπέρασμα είναι ότι, όσα και να πει, ό,τι και να κάνει ο ταλαιπωρημένος λαός, δεν πρόκειται ποτέ να μάθει την καθαρή και ολόκληρη αλήθεια, ούτε τι έλεγαν οι μυστικές συμφωνίες των κυβερνώντων που την έφεραν σε αυτή την κατάντια.
Σκέφτηκα, μη βρίσκοντας άλλη διέξοδο, να απαντήσουν στα θλιβερά δρώμενα της κυβέρνησης, κάποιοι
άνθρωποι σοφοί και σπουδαίοι που «μίλησαν σε ανάλογες καταστάσεις και περιπτώσεις στην αρχαιότητα, και αυτά που είπαν είναι στην εποχή μας τόσο επίκαιρα και σημερινά, όσο δεν ήταν ποτέ:
Έτσι, στον Πρωθυπουργό μας και στην Κυβέρνηση, ο σοφός Αλκιβιάδης, θα συμβούλευε: «Το κυβερνάν εστί προβλέπειν» (Το να κυβερνάς σημαίνει να προβλέπεις) και ο σπουδαίος Πυθαγόρας, θα πρόσθετε: «Ο πολιτικός δεν πρέπει να επιδεικνύεται με τα λόγια που λέγει, αλλά με τα έργα που πράττει».
Ο Θουκιδίδης θα έλεγε (σε διαφωνίες μεταξύ αρχηγών, εξουσίας, αντιπολίτευσης): «Οι καιροί ου μενετοί» που σημαίνει ότι οι καιροί απαιτούν ενότητα και άμεση δράση και όχι χρονοτριβές.
Ο λογοτέχνης Ιάσων Ευαγγέλου, θα διευκρίνιζε πολύ απλά ότι: «όταν όλοι γύρω σκάβουν, ο βασιλιάς φαίνεται ψηλότερος».
Ο Ηρόδοτος θα τους προειδοποιούσε ότι: «Τυραννίς το χρήμα δηλαδή, το χρήμα αποβαίνει δυνάστης.
Ο Σοφοκλής θα φώναζε για το χρήμα και την απληστία ότι: «Το χρήμα δίδαξε στους ανθρώπους τον δόλο και την ασέβεια» και υποστήριζε για το ψέμα ότι: «Ποτέ το ψέμα δε ζει για να γεράσει».
Ο Λέων Τολστόι, καταδικάζοντας το ψέμα θα τόνιζε ότι: «δεν υπάρχει μεγαλείο, εκεί που δεν υπάρχει απλότητα, καλοσύνη και ΑΛΗΘΕΙΑ.
Μάθαμε από τη γιαγιά μας ότι: «Ο καλός φοβάται το ψέμα. Ο κακός την αλήθεια». Ακόμα μάθαμε ότι: «Το Σύμβολο της Πίστεως δεν έχει καμία λέξη που να αρχίζει από το γράμμα – Ψ – διότι από αυτό αρχίζει η λέξη -ψέμα-, και για το σκοτάδι της ανέχειας και της στέρησης που μας έχει σκεπάσει, διαβάσαμε: «Δεν είναι αλάργα το σκοτάδι, κλείσε τα μάτια να το δεις».
Έρχεται όμως και ο σοφός συγγραφέας των ημερών μας ο Χαλίλ Γκιμπράν να μας παρηγορήσει γράφοντας ότι:
«Κάθε πράξη, έχει το αύριο της». Αλλά και ο Σόλων της Αρχαιότητας θα μας πει: «Μηδένα προ του τέλους μακάριζε», αν και εμείς τυλιγμένοι στο γκρίζο σύννεφο της άγνοιας, της σύγχυσης και της θλίψης, μας ενδιαφέρει λιγότερο το τέλος των άλλων και περισσότερο το δικό μας άγχος και ο προβληματισμός και η αγωνία των παιδιών μας, που καθημερινά πολλαπλασιάζεται.
Ο σοφός λαός μας, προειδοποιώντας την Κυβέρνηση για την αγανάκτηση προκάλεσε στον κόσμο, θα πει με τον δικό του τρόπο: «Μπορείς να κοροϊδέψεις πολλούς για λίγο. Λίγους για πολύ. Αλλά κανέναν για πάντα!»
Ο Κώστας Βάρναλης, ο μεγάλος ποιητής μας, έρχεται στη σκέψη μας να μας μιλήσει ακόμα και για θαύματα. Όμως, είναι βέβαιο ότι: «Δειλοί, μοιραίοι, και άβουλοι αντάμα, προσμένουμε ίσως, κάποιο θάμα…» θα μας πει ο ποιητής στο ποίημά του.
Τέλος, επειδή είπαμε πολλά και διάφορα για τα ψέματα που ακούμε τα τελευταία χρόνια από τον Πρωθυπουργό και την Κυβέρνηση της χώρας μας, προσθέτουμε μόνο ότι: τα ψέματα όταν προέρχονται από πολιτικούς μπορούν να προδώσουν την πατρίδα μας να διακινδυνεύσουν την ασφάλειά μας και να υποσκάψουν τη δημοκρατία μας. Στην αρχαία Αθήνα, υπήρξε το φαινόμενο της δημαγωγίας. Δημαγωγός, ήταν αυτός που συνειδητά επιδίωκε την εξαπάτηση των συμπολιτών του, για να αυξήσει την πολιτική του ισχύ. Μήπως, σήμερα κάποια πολιτικοί μας ζήλεψαν τους δημαγωγούς της Αρχαίας Αθήνας, και ακολουθούν τα βήματά τους;
Μήπως, ήρθε ο καιρός να πούμε κι εμείς: «Κύριοι… Αφιππεύσατε την κάλαμον!», δηλαδή «Κύριοι… Ξεκαβαλλικεύστε από το καλάμι!»
