Viva Πεύκη
Κάποτε στο Μαρούσι, τα…κοινωφελή όνειρα ήταν ζωντανά. Σεργιανούσαν στις γειτονιές όπου τροφοδοτούνταν με ένα σωρό «θέλω» και «πρέπει» για να αρχίσουν κατόπιν το παλετιό. Ένα ωραίο παλετιό, γιατί αυτό αφορούσε στην πόλη μας. Όνειρα που ανασκουμπώνονταν για δουλειά κι αν πήγαιναν τα πράγματα κατ' ευχήν, θα αυγάτιζαν τα «προικιά» του τόπου και θα τον παρέδιδαν στο μέλλον, πιο σπουδαίο, πιο όμορφο, πιο τρανό.
Ήταν η εποχή, όπου η «ΑΛΛΑΓΗ» του Ανδρέα Παπανδρέου, είχε δώσει φτερά σε όνειρα, προσδοκίες, στο όραμα για καλλίτερες μέρες των Ελλήνων σε μια υπερήφανη Ελλάδα, έτσι όπως την θέλαμε. Ήταν τότε, που σημαντικότατες πολιτικές προσωπικότητες στην Κεντρική ∆ιοίκηση και στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, έβαλαν πλάτη «για να γυρίσει ο ήλιος». Ήταν η εποχή του «βυθίσατε το Hora», η εποχή που ο Έλληνας έπαψε να στρώνει σβέρκο, για την καρπαζιά από τα Αμερικανάκια του 6ου στόλου. Και τότε, με όρθια περπατησιά, μέσα σε όλα τα άλλα τα οποία ονειρευτήκαμε, προσπαθήσαμε, επιδιώξαμε ως απλοί πολίτες του Μαρουσιού, ήταν και το «Ανοικτό Λαϊκό Πανεπιστήμιο». Ένα Ανοικτό Πανεπιστήμιο από το οποίο θα περνούσαν μεγάλοι δάσκαλοι μιας Ελλάδας, που είχε να καμαρώνει για τα σπουδαία παιδιά της. Ήταν τότε που η φράση «Πνευματικός Kόσμος» κουβαλούσε μέσα της, όλους τους ζωντανούς χυμούς της οντότητάς της. Κι αυτόν τον κόσμο εγώ, τον ονειρεύτηκα να περνά από το «Ανοικτό Λαϊκό Πανεπιστήμιο Αμαρουσίου». Να μας μιλάει, να μας πλάθει και να μας ζυμώνει με την πολύτιμη μαγιά του.
Τότε στο Μαρούσι, κατοικούσε η κατόπιν εισαγγελέας στη Θεσσαλονίκη -γνωστή για τους αγώνες της για το Γεντί Κουλέ- Χρυσή Γιαταγάνα. Θέλω να κάνουμε στο Μαρούσι ένα ανοικτό Πανεπιστήμιο της λέω και κείνη συμφωνεί. Θα βρω καταστατικά άλλων τέτοιων φορέων, να τα δούμε και να προχωρήσουμε. Θα ήταν η δική της συμβολή κατ' αρχή στο εγχείρημα. Η Χρυσούλα όμως έφυγε από την πόλη και το όνειρο έμεινε να αιωρείται πάνω από τον τόπο μας χωρίς να βρει μέχρι σήμερα στέγη να εγκατασταθεί. Ακόμα και η ∆ημοτική Βιβλιοθήκη μας, (η και «Ωραία Κοιμωμένη» αποκαλούμενη από την γράφουσα) δεν μπήκε σχετικώς «ποτέ» στον κόπο, να οργανώσει εκδηλώσεις του αντικειμένου της. Το βαθύτατο του ύπνου της, αποδεικνύεται από το σκανδαλώδες γεγονός όπου, τη βιογραφία της ∆ιδώς Σωτηρίου, την έγραψε Μαρουσιώτισσα!!! Έ λοιπόν, δεν αξιώθηκε η «Ωραία Κοιμωμένη» μας, να βάλει τις δύο σημαντικότατες αυτές γυναίκες, σε ένα «πάνελ» απέναντί μας… Ως φαίνεται, η «απόφαση» είναι, να συντηρείται σε βαθιά κατάψυξη. Ίσως κάποτε να ξυπνήσει μαζί με τον… Ντίσνεϊ.
Τα χρόνια πέρασαν, η «ΑΛΛΑΓΗ» αρρώστησε βαριά και απεβίωσε. Ο «Πνευματικός Κόσμος» ξέμεινε από πνεύμα σαν Αριστοφανική καρικατούρα. Το όνειρό μου εκείνο, παρέμεινε ως είχε, κι ήρθε σήμερα η Πεύκη δια του ∆ημάρχου της κ. Θεοδωρακόπουλου, να εξαγγείλει τη λειτουργία Ανοικτού Λαϊκού Πανεπιστημίου, από το επόμενο έτος. Όσο για τη «∆ημοτική Βιβλιοθήκη Πεύκης» την καμαρώνω, τη χαίρομαι, τη ζηλεύω. Πιστεύω δε απολύτως, ότι εκτός από την «πολιτική βούληση», χωρίς το μεράκι, τον έρωτα, τα όνειρα κάποιων ανθρώπων και το ανασκούμπωμά τους στη δουλειά, τίποτα δεν μπορεί λειτουργήσει και να προσφέρει Πολιτισμό. Η Πεύκη φαίνεται να διαθέτει αυτόν τον κόσμο και μέσα από τον τίτλο της στήλης, χαιρετίζω την σημαντικότατη προσπάθεια, ευχόμενη Καλή Επιτυχία.






































































































