Έφθανε μία σφαίρα αστυνομικού για να ραγίσει η πολύχρωμη «δημοκρατική» βιτρίνα που τόσα χρόνια κατασκευάζαμε εμείς οι μεγαλύτεροι; Ήταν αυτή η σφαίρα αποτέλεσμα του εν θερμώ «τσαμπουκά» ενός «μπάτσου» ή μήπως κρύβει πίσω της εν ψυχρώ σχεδιασμούς κέντρων που απεργάζονται μιαν… άλλη εποχή για την Ελλάδα; Το κύμα τυφλής βίας που ζήσαμε τα τελευταία 24ωρα μπορεί ν’ αναλυθεί με πολιτικούς όρους ή πρέπει να το… χρεώσουμε, έτσι αβασάνιστα, στα «κωλόπαιδα» των Εξαρχείων και στα καλοζωισμένα -και για τούτο κακομαθημένα- παιδαρέλια των Βορείων Προαστίων;
Η λίστα των ερωτημάτων θα μπορούσε να επεκταθεί σε όλη τη σημερινή έκδοση και πάλι να μην εξαντληθεί. Γιατί όσα βιώσαμε τελευταίως είναι όντως πρωτόγνωρα για την κοινωνία μας. Ίσως είναι η πρώτη φορά στη μεταπολιτευτική ιστορία της χώρας που φάνηκε τόσο ξεκάθαρα η «γύμνια» ενός κράτους, η ανυπαρξία μιας κυβέρνησης, το βαθύ έλλειμμα ηγετικών προσωπικοτήτων.
Στον αντίποδα μια νεολαία που, έχοντάς την στριμώξει στο περιθώριο, την παραδώσαμε βορά σε εκείνους που έχουν και λόγο και τρόπο να τη χρησιμοποιήσουν, να την εκμεταλλευθούν, να την κατευθύνουν εκεί που επιθυμούν, ώστε να εξυπηρετήσουν τους σχεδιασμούς τους.
Αλλά και το σύνολο της κοινωνίας είναι στον αντίποδα, καθώς οι πολίτες ασφυκτιούν από την «κακοσμία» που εκπέμπουν τα Βατοπέδια, οι μίζες, η παγκόσμια οικονομική κρίση, το πολύχρονο «δούλεμα» πολιτικών και μη. Μπορεί να τους πονά η βιτρίνα που θρυμματίζεται, το κατάστημα που καίγεται, η βιβιοθήκη που γίνεται στάχτη, το αυτοκίνητο που καταστρέφεται, γιατί σε όλα τούτα «προβάλλονται» τα δικά τους αγαθά ιδιοκτησίας, αλλά την ίδια στιγμή η εικόνα του αστυνομικού που πατά στον λαιμό το 15χρονο (στην ηλικία του δικού τους παιδιού), τους βγάζουν από τα ρούχα τους. Και ό,τι ετοιμάζονταν να πουν «κοίτα του αλήτες, δεν άφησαν τίποτε όρθιο», τελικά εκστομίζουν: «Αυτοί δεν είναι αστυνομικοί, είναι δολοφόνοι!».
Και το κράτος, η κυβέρνηση πού βρίσκονται; Η πολιτική, πνευματική, εκκλησιαστική ηγεσία της χώρας σε ποιον ασφαλή χώρο έχουν καταφύγει; Τώρα, στα δύσκολα, πόσο μικροί αποδεικνύονται όλοι αυτοί που κατά καιρούς διεκδικούν την εμπιστοσύνη μας, την ψήφο μας, την αποδοχή μας; Και το χειρότερο, τους τα δίνουμε…
Όταν εκπρόσωποι της εξουσίας δηλώνουν αδιάντροπα ότι το νόμιμο είναι de facto και ηθικό, τότε μόνοι τους ανοίγουν τον λάκκο της ίδιας της εξουσίας τους, αλλά δυστυχώς και της χώρας.
Το ερώτημα είναι ως πότε θα συνηγορούμε όλοι εμείς, οι πολίτες, σε αυτόν τον καθημερινό βιασμό της ∆ημοκρατίας μας. Ως πότε θα αδιαφορούμε -άρα και θα συγκαλύπτουμε- το διαρκές έγκλημα εις βάρος των θεσμών, των νόμων, των «πιστεύω» αυτού του λαού.
Μήπως ήρθε η ώρα για πραγματικά κινήματα πολιτών, που δεν θα αποτελούν ευκαιρία για μικροπαραγοντισμούς κάποιων, αλλά για δυναμική παρέμβαση στα κοινά του χωριού, της πόλης, της χώρας;
Μήπως να… ξαναθυμηθούμε τα Τοπικά Συμβούλια Νέων, όχι ως «σχολεία εκπαίδευσης» των μελλοντικών διαδόχων των δημοτικών συμβούλων, αλλά ως ζωντανά κύτταρα αντίδρασης κι ελέγχου στην εξουσία των… μεγάλων;
Μήπως να ανοίξουμε μάτια, αυτιά κι αισθήσεις, αφουγκραζόμενοι όσα οι άλλοι θέλουν να μας πουν;
Αυτά που συμβαίνουν απ’ άκρη σ’ άκρη στη χώρα δεν συνιστούν κατάλυση της ∆ημοκρατίας. Κατάλυση ενός ανίκανου, διεφθαρμένου, απρόσωπου-απάνθρωπου μηχανισμού διακυβέρνησης αποτελούν. Ας το καταλάβουμε κι ας αναγκάσουμε τους κυβερνώντες ν’ αλλάξουν ρότα.
Τον κάθε Αλέξη μας τον μεγαλώνουμε για να μάς πάει μακρύτερα ως κοινωνία και ως χώρα. Αν είναι να του εξασφαλίζουμε το μέλλον μέσα σε μία ξύλινη κάσα, τότε είμαστε ξοφλημένοι…






































































































