ΕπιΤόπου [27/12]

Παρακολουθώντας τα πολιτικά ζητήματα της πόλης μας μέσα από τα ∆ημοτικά Συμβούλια -τα οποία θεωρώ πως είναι η καρδιά της πολιτικής ουσίας λόγων και έργων της ∆ημοτικής Αρχής- πέρασα από διάφορα δύσκολα μονοπάτια της ψυχής και του νου, όταν άκουγα το νέο ∆ήμαρχο να ζωγραφίζει με τα μελανότερα χρώματα, το τέρας που κατάπινε τόσα χρόνια -λόγω κακής οικονομικής διαχείρισης- πόλη και θεσμούς της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Τη σπάταλη, την ολισθαίνουσα ποικιλοτρόπως, την ύποπτη διαχείριση της οικονομίας και των οικονομικών του ∆ήμου, την επικοινώνησε με ένταση και πάθος ο νέος ∆ήμαρχος Αμαρουσίου, ο οποίος προέβη σε καταγγελίες στα αρμόδια όργανα της πολιτείας. Την πέρασε από όλα τα Μ.Μ.Ε. Την κατέγραψε σε ειδικό φυλλάδιο για την ενημέρωση των Αμαρουσιωτών, ώστε να έχουν κατά νου, τα κακά που επέφερε στον τόπο, η «ολέθρια σχέση» Τζανίκου-Οικονομίας.

Αφού… εμπέδωσα το επικίνδυνο της κατάστασης -για το οποίο ζητήθηκε από τον κύριο ∆ήμαρχο η αρωγή της κυβέρνησης δια του αρμοδίου Υπουργού- περίμενα ότι τώρα πια, μέχρι να θεραπευτούν οι «πληγές», η νέα ∆ιοίκηση, θα προέβαινε σε έργα υποδομής. Σε έργα ουσίας, όπως τα ευαγγελιζόταν. «ΣΕΜΝΑ & ΤΑΠΕΙΝΑ» και με το αίσθημα της ευθύνης, αφού παρέλαβε, ένα «ναυαγισμένο καράβι», το οποίο ανέλαβε να το επαναφέρει και να το καταστήσει αξιόπλοο. Περίμενα να ακούσω άλλες προτάσεις, άλλες Εισηγήσεις- Αποφάσεις. Περίμενα να γίνουν άλλα έργα στο Μαρούσι. Τέτοια που θα έκαναν τη διαφορά. Τέτοια, που θα έδιναν το στίγμα, πως εδώ έχουμε να κάνουμε με μια πολιτική προσέγγιση των θεμάτων της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, απαλλαγμένη από τα στοιχεία που καταδικάζει ο πολίτης, είτε στις συζητήσεις του «επί του καναπέως», είτε στους καφενέδες, είτε μέσα από την κάλπη τη δεδομένη στιγμή.

Περίμενα 2 χρόνια, παρακολουθώντας και τις δημοτικές συνεδριάσεις. Εδώ και αρκετό καιρό, δεν ξαναπάτησα σε δημοτικά συμβούλια. Όσον καιρό τα παρακολουθούσα, έβλεπα πως τα νέα υπεσχημένα, είχαν βεβαίως την επικοινωνιακή τους «αξία», απείχαν όμως από την ΑΛΗΘΕΙΑ που για κάποιους πολίτες αυτής της Χώρας, αυτού του Τόπου, είναι πολύ πιο ακριβή από όλο το χρυσάφι των τραπεζών της γης. Οι επιδερμικές «ευαισθησίες», οι μασκοφόρες «αλήθειες», οδήγησαν τις συνειδήσεις του κόσμου να βολοδέρνουν στο λαβύρινθο των γκρεμισμένων Αξιών.

Έτσι. Ως θεατής στο πολιτικό θέατρο των:…«εγκαινίων» χώρων πολιτισμού, τους οποίους παρέλαβε η νέα ∆ιοίκηση από την απελθούσα. Παρακολουθώντας τα ευρωβόρα (!!!) πολιτιστικά δρώμενα του καλοκαιριού, τα οποία επίσης παρέλαβε σαν σκυτάλη ένα πράγμα, η « χρηστή» διοίκηση από την «ατάσθαλη» προηγούμενη. Βλέποντας τις αντικαταστάσεις διακοσμητικών στοιχείων των…υπαρχόντων πεζοδρόμων του ιστορικού κέντρου της πόλης – για την «επιβολή» και την κατασκευή των οποίων, «έφτυσε αίμα» η προηγούμενη ∆ιοίκηση. Ακούγοντας τις…καμπάνες να διαλαλούν καμαρωτά για τις προσφορές στέγης (που προϋπήρχαν βεβαίως) σε διάφορους συλλόγους. Γενομένη μάρτυς της Απόφασης έκδοσης πολυτελούς περιοδικού του ∆ήμου μέσα από το οποίο «θα πετάξουμε το Μαρούσι έξω» και τελικά το είδαμε να εξυπηρετεί πρόσωπα και όχι «πράγματα». Θεωμένη τις δαπανηρές «αναπλάσεις», όπως είναι αυτή της Πλατείας Ηρώων, σε συνδυασμό με το ξήλωμα των δρόμων, μου ήρθε στο νου όλως αυθορμήτως η φράση: …

Στης ακρίβειας τον καιρό, εμείς αλλάζουμε μασέλα.
Και μέσα από τέτοια φαινόμενα, οδηγούμαι στο πατροπαράδοτο γνωστό αγωνιώδες ερώτημα -προσαρμοσμένο εις τα καθ’ ημάς- το οποίο χαρακτηρίζεται από τα δύο διαζευτικά του. 1ο: Ή στραβός …ήταν ο γιαλός. 2ο: Ή στραβά αρμενίζουμε…