Γράφει η δρ. Μαρία Γιαλλούση
Συγγραφέας του βιβλίου με τίτλο «Shopping for Love: Για τον έρωτα στην εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης» (2024, εκδ ΚΨΜ)
Πρόσκληση Συμμετοχικής Μυθοπλασίας: Γράψτε το δικό σας τέλος στην ιστορία
Γίνετε μέρος της ιστορίας: Δράση Συμμετοχικής Μυθοπλασίας
Με σκοπό τη μέγιστη αξιοποίηση αυτής της πρωτοβουλίας, προσκαλούμε τους αναγνώστες και τις αναγνώστριες που ενδιαφέρονται για την τεχνολογία και τις νέες μορφές αφήγησης σε ένα πρωτότυπο πείραμα δημιουργικής γραφής.
Μετά την ολοκλήρωση της 7ης δημοσίευσης, μπορείτε να στείλετε το δικό σας σύντομο κείμενο (έως 400 λέξεις), γράφοντας τη δική σας συνέχεια ή το δικό σας τέλος στην ιστορία, απαντώντας στα ερωτήματα:
– «Η ιστορία της Εύας και της ψηφιακής οικειότητας δεν τελειώνει εδώ. Ποιο οραματίζεστε ως το φινάλε της ιστορίας της Εύας και του περίγυρού της;»
– «Πώς η ψηφιακή επικοινωνία θα μπορούσε να επηρεάσει τον τρόπο με τον οποίο αποτιμά την οικειότητα στο σύνολό της;»
– «Αν δεν την νοιάζει ποιος έχει πρόσβαση στα δεδομένα και στο σώμα της, πώς μπορεί να νιώσει πραγματικά κοντά σε κάποιον;»
– «Πώς φαντάζεστε εσείς την επόμενη μέρα της ανθρώπινης επαφής;»
Στείλτε μας τη δική σας εκδοχή (έως 400 λέξεις) στην ηλεκτρονική διεύθυνση της εφημερίδας: info@amarysia.gr
Επισημάνσεις:
1. Η πιο δυνατή και πρωτότυπη συμμετοχή θα σκηνοθετηθεί και θα παρουσιαστεί ως οπτικοακουστικό έργο (podcast/performance) δίνοντας φωνή στις δικές σας σκέψεις για τον έρωτα στα χρόνια της τεχνητής νοημοσύνης.
2. Στην κριτική επιτροπή θα συμμετάσχουν ειδικός/-ή επιστήμονας από ΕΚΕΦΕ Δημόκριτος και συντάκτης της ΑΜΑΡΥΣΙΑΣ.
3. Μπορείτε να επικοινωνείτε με τη συγγραφέα στο email: info@amarysia.gr
Ψηφιακή Οικειότητα vs Ιδιωτικότητας
3ο ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ
Ειδικός επιστήμονας – ψυχίατρος
Έτσι, για να μας αγγίξει κάποιος, πρέπει να μπει στον ιδιωτικό μας χώρο. Πρέπει να είναι κυριολεκτικά σε απόσταση αναπνοής. Εκείνοι με τους οποίους αισθανόμαστε άνετα να είμαστε σε τόσο κοντινή απόσταση είναι γενικά οι άνθρωποι με τους οποίους είμαστε και συναισθηματικά κοντά. Αυτό κάνει εμφανή τη σύνδεση μεταξύ αφής και οικειότητας, τη σύνδεση μεταξύ συναισθηματικής και σωματικής εγγύτητας.
Δημοσιογράφος
Εύα, πώς έζησες την αφαίρεση της επαφής από το φυσικό της πλαίσιο;
Εύα
Ένιωθα παγιδευμένη, σαν να μην μπορούσα ποτέ να είμαι πραγματικά μόνη. Εννοώ, ακόμη και πριν, ήμουν συνεχώς σε επαφή με ανθρώπους μέσω του τηλεφώνου μου. Αλλά, ξέρετε, το γεγονός ότι ήταν συνεχώς μέσα στο μυαλό μου, ήταν κάτι που με έκανε να νιώθω… παρανοϊκή.
Δημοσιογράφος
Με αυτή την εμπειρία της Εύας αναρωτιέμαι τι γίνεται με το θέμα του απορρήτου. Το ερώτημα που απευθύνω στη δικηγόρο της παρέας είναι αν οι νομοθέτες ανταποκρίνονται στις τεχνολογικές εξελίξεις που αλλάζουν την αντίληψη για το ποια δεδομένα είναι «ιδιωτικά/απόρρητο».
Δικηγόρος – Δημοσιογράφος
Μια από τις βασικές πτυχές της συζήτησης έχει να κάνει με το ερώτημα πώς να ορίσουμε το απόρρητο. Κατά μια έννοια, μπορεί να οριστεί ως οι πτυχές της προσωπικής μας ζωής όπως το σώμα, το σπίτι, οι σκέψεις και τα συναισθήματά μας, καθώς και η ταυτότητά μας ως συνόλου. Η ιδέα του απορρήτου μάς δίνει το δικαίωμα να επιλέξουμε σε ποιο από αυτά τα «ιδιωτικά μέρη» του εαυτού μας επιτρέπουμε στους άλλους να έχουν πρόσβαση. Με αυτό τον τρόπο, η ιδέα του προσωπικού απορρήτου διαμόρφωσε την έννοια του απορρήτου των δεδομένων.
Δημοσιογράφος
Η σχέση μας με το απόρρητο εξελίσσεται συνεχώς ανά τους αιώνες, σύμφωνα με την αλλαγή των κοινωνικών κανόνων. Ανέκαθεν, όσο πιο πολλοί είναι οι άνθρωποι που μας περιτριγυρίζουν, με τους οποίους είμαστε συνδεδεμένοι, τόσο περισσότερο βασιζόμαστε στο απόρρητο για να δημιουργήσουμε μια ιδιωτική σφαίρα στην οποία θα νιώθουμε ασφαλείς. Παρόλα αυτά, θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι έχουμε μια έμφυτη ανάγκη για σύνδεση;
Δικηγόρος – Δημοσιογράφος
Οι άνθρωποι έχουν μια θεμελιώδη ανάγκη να είναι κοινωνικοί και να βρίσκονται κοντά στους άλλους. Εξαρτιόμαστε ο ένας από τον άλλον για την επιβίωση, επομένως λαχταρούμε σωματικά και συναισθηματικά τις συνδέσεις. Θέλουμε ενστικτωδώς οι άλλοι να ξέρουν τι σκεφτόμαστε και τι κάνουμε και θέλουμε να νιώθουμε «σε επαφή». Αυτή η ανάγκη είναι αυξημένη σε έναν κόσμο στον οποίο συχνά είμαστε χωρικά ξέχωροι από τη «φυλή» μας. Ως αποτέλεσμα, μοιραζόμαστε τις σκέψεις και το σώμα μας στο διαδίκτυο για να νιώθουμε συνδεδεμένοι. Αλλά ταυτόχρονα χρειαζόμαστε έναν χώρο για να είμαστε ο εαυτός μας, προστατευμένοι από την κριτική των άλλων, και για να έχουμε την ελευθερία να εκφραζόμαστε χωρίς να χρειάζεται να ενεργούμε σύμφωνα με τις κοινωνικές νόρμες.
Συνεχίζεται
