Γράφει η Δρ. Μαρία Γιαλλούση
Συγγραφέας του βιβλίου με τίτλο «Shopping for Love: Για τον έρωτα στην εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης»
(2024, εκδ ΚΨΜ)
Πρόσκληση Συμμετοχικής Μυθοπλασίας: Γράψτε το δικό σας τέλος στην ιστορία
Γίνετε μέρος της ιστορίας: Δράση Συμμετοχικής Μυθοπλασίας
Με σκοπό τη μέγιστη αξιοποίηση αυτής της πρωτοβουλίας, προσκαλούμε τους αναγνώστες και τις αναγνώστριες που ενδιαφέρονται για την τεχνολογία και τις νέες μορφές αφήγησης σε ένα πρωτότυπο πείραμα δημιουργικής γραφής.
Μετά την ολοκλήρωση της 7ης δημοσίευσης, μπορείτε να στείλετε το δικό σας σύντομο κείμενο (έως 400 λέξεις), γράφοντας τη δική σας συνέχεια ή το δικό σας τέλος στην ιστορία, απαντώντας στα ερωτήματα:
- «Η ιστορία της Εύας και της ψηφιακής οικειότητας δεν τελειώνει εδώ. Ποιο οραματίζεστε ως το φινάλε της ιστορίας της Εύας και του περίγυρού της;»
- «Πώς η ψηφιακή επικοινωνία θα μπορούσε να επηρεάσει τον τρόπο με τον οποίο αποτιμά την οικειότητα στο σύνολό της;»
- «Αν δεν την νοιάζει ποιος έχει πρόσβαση στα δεδομένα και στο σώμα της, πώς μπορεί να νιώσει πραγματικά κοντά σε κάποιον;»
- «Πώς φαντάζεστε εσείς την επόμενη μέρα της ανθρώπινης επαφής;»
Στείλτε μας τη δική σας εκδοχή (έως 400 λέξεις) στην ηλεκτρονική διεύθυνση της εφημερίδας: info@amarysia.gr
Επισημάνσεις:
- Η πιο δυνατή και πρωτότυπη συμμετοχή θα σκηνοθετηθεί και θα παρουσιαστεί ως οπτικοακουστικό έργο (podcast/performance) δίνοντας φωνή στις δικές σας σκέψεις για τον έρωτα στα χρόνια της τεχνητής νοημοσύνης.
- Στην κριτική επιτροπή θα συμμετάσχουν ειδικός/-ή επιστήμονας από ΕΚΕΦΕ Δημόκριτος και συντάκτης της ΑΜΑΡΥΣΙΑΣ.
- Μπορείτε να επικοινωνείτε με τη συγγραφέα στο email: info@amarysia.gr
Όταν η συναισθηματική και η σωματική διαθεσιμότητα αλλάζουν…
7ο ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ
Δημοσιογράφος
Ο Seymour Mike, στην ομιλία του στο TED, τον Ιανουάριο του 2019 -τόσο πριν- είχε προειδοποιήσει πως:«Οι νέοι δυσκολεύονται να εξασκήσουν τη βασική μη λεκτική επικοινωνία, επομένως είναι κακοί σε αυτήν και στη συνέχεια πιο ανασφαλείς όσον αφορά την προσωπική αλληλεπίδραση. Η έλλειψη αυτών των δεξιοτήτων καθιστά πιο δύσκολη την ενσυναίσθηση και την αληθινή σύνδεση. Συμβιβαζόμαστε με την ψηφιακή αφή, η οποία όμως δεν μπορεί να αντικαταστήσει την πραγματική οικειότητα. Ανησυχώ πραγματικά για το πώς αυτό αλλάζει την έννοια και την αξία της οικειότητας. Φαίνεται σαν το άγγιγμα να έχει γίνει περιττό και κοινότοπο». Θα ήθελα να ακούσω τη δική σας θέση – σχόλιο σε αυτή τη δήλωση.
Ψυχολόγος – Ερευνητής
Υποστηρίζω ενεργά τις προσπάθειες για αύξηση των ορίων ηλικίας όσον αφορά τη χρήση της ΝεΔιΕ αλλά και κάθε είδους ψηφιακής επαφής. Βλέπουμε ήδη μια αλλαγή συμπεριφοράς στη νέα γενιά. Είμαι σίγουρος ότι όλοι θυμόμαστε πόσο δύσκολο και άβολο είναι να είσαι έφηβος. Να πρέπει να αντιμετωπίσεις αυτό το νέο σώμα και όλες αυτές τις ορμόνες και να καταλάβεις πώς να νιώθεις οικεία με τους άλλους. Αλλά το να παρακάμψουμε αυτή την ανάπτυξη αλληλεπιδρώντας μόνο μέσω ψηφιακής αφής, σε μια αποκαλούμενη «ασφαλή απόσταση», δημιουργεί πάρα πολλά προβλήματα. Οι έφηβοι δεν μαθαίνουν να συνδέονται συναισθηματικά, πόσο μάλλον να κατανοούν τα δικά τους όρια και τις ανάγκες, αλλά και τα όρια και τις ανάγκες των άλλων.
Δημοσιογράφος
Σε ένα τέτοιο πλαίσιο επικοινωνίας αμφιβάλλω αν μπορούμε πραγματικά να πούμε ότι είμαστε πλήρως παρόντες… Αυτό το είδος πολλαπλών εργασιών που δημιουργείται από την τεχνολογία -το ονομαζόμενο multitasking- κρατά την προσοχή μας διαρκώς μοιρασμένη μεταξύ των πραγματικών αλληλεπιδράσεων και των ψηφιακών.
Είμαστε σε επαφή με κάποιον ψηφιακά, αλλά ταυτόχρονα συνεχίζουμε με τις πραγματικές μας δραστηριότητες, δίνοντας συχνά μερική μόνο προσοχή στην πραγματική και την ψηφιακή εμπειρία. Αυτό επηρεάζει σοβαρά το πόσο συνδεόμαστε με τους άλλους και πόσο μπορούμε να «κερδίσουμε» από την οποιαδήποτε «σύνδεση».
Δικηγόρος – Δημοσιογράφος
Οι νέοι χρειάζεται να εκπαιδεύονται όχι μόνο στον ψηφιακό γραμματισμό, αλλά και σε έναν νέο γραμματισμό που γεφυρώνει τον ψηφιακό και τον φυσικό. Και πέρα από αυτό, πρέπει να συζητάμε περισσότερο γύρω από τις κοινωνικές και ηθικές επιπτώσεις. Άλλωστε, οι αλλαγές στη νοοτροπία του ατόμου έχουν σχέση με τις αλλαγές στο κοινωνικό σύνολο και συνεπώς μας αφορούν όλους, ανεξαρτήτως ηλικίας.
Δημοσιογράφος
Στη σύγχρονη εποχή, η έρευνα για τις επιπτώσεις, είτε θετικές είτε αρνητικές, δεν έχει μέχρι στιγμής οδηγήσει σε κάποιο συμπέρασμα. Οι συνέπειες μπορούν να παρατηρηθούν σε τόσες πολλές πτυχές της ζωής, που είναι δύσκολο να δούμε τη μεγαλύτερη εικόνα. Είναι δύσκολο να δείξουμε την ακριβή συσχέτιση των αλλαγών σε φαινόμενα που εκτείνονται από την ενσυναίσθηση και την κατανόηση μέχρι την αίσθηση της ταυτότητας και της προθυμίας μας να αναλάβουμε το ρίσκο και να παλεύουμε για τα δικαιώματά μας μαζί με άλλους.
Κλείνοντας θα ήθελα να υπογραμμίσω τη βαθιά μου ανησυχία: αποσυρόμαστε στα σπίτια μας και απομακρυνόμαστε από τους άλλους ανθρώπους. Αισθανόμαστε πιο μόνοι και δημιουργούμε ολοένα και περισσότερες τεχνολογίες για να συνδεόμαστε με τους άλλους. Το γεγονός ότι αυτές οι συνδέσεις συμβαίνουν σε έναν ψηφιακό χώρο σημαίνει ότι έχουμε λιγότερα κίνητρα για να αναζητήσουμε φυσικούς χώρους για σύνδεση. Λιγότερα κίνητρα να συναντηθούμε να επικοινωνήσουμε και να δράσουμε συλλογικά. Καθώς οι ψηφιακές διεπαφές αλλάζουν την ίδια την ανθρώπινη εμπειρία, ο καιρός εγγύς να αναλογιστούμε τι κάνουμε.
Σας ευχαριστώ για τη συμμετοχή σας.
