Ό,τι σπέρνουμε, θερίζουμε… Γνωστή η παροιμία και αυτό το ευλογημένο το ό,τι είναι η αναφορική αντωνυμία και όχι ο σύνδεσμος ότι!!! Και βγάζω τα απωθημένα μου αυτή τη στιγμή, διότι ακόμα και γραμματιζούμενες πένες, τα έχουν κάνει ίσωμα αυτά τα δύο. Πράγμα απαράδεκτο, όπως τόσα άλλα που κακοποιούν την γλώσσα μας. Any way που λέμε και στις Βρυξέλλες.
Έλειψα κάπου τρεις μήνες από το Μαρούσι και στις 31 Αυγούστου που έκανα μια βόλτα στο κέντρο, συναπαντήθηκα με κάποιες όμορφες εκπλήξεις. Η μία αφορούσε στη διαμόρφωση «νησίδας» στην πλατεία Κασταλίας και στην μεταφορά του «Ολυμπιονίκη» του Γιώργου Γεωργιάδη στο κέντρο της, ώστε να φανεί όλη η όμορφη μεγαλοσύνη του έργου, έτσι όπως «ανασαίνει» ελεύθερο, από τα γύρω στοιχεία που το περιβάλλουν μεν, αλλά δεν το ακουμπούν. Μικρή διορθωτική, που έκανε τη μεγάλη για μένα διαφορά και επί τέλους ανεδείχθη το γλυπτό.
Προχωρώντας, διέσχισα την Ερμού, η οποία, περισσότερο μου θύμισε βρώμικο δρόμο ανατολίτικης αγοράς, παρά δρόμο όπου κτυπά η κεντρική αρτηρία της καρδιάς… τουριστικοολυμπιακής πόλης της Ευρώπης. Τέλος, έφτασα στην Πλατεία Γαρδέλη, η οποία θα έπρεπε να είχε ονομαστεί ΠΛΑΤΕΙΑ ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΤΖΩΝ ΒΟΡΡΕ, όπως πολύ σωστά αναφέρθηκε ο φίλος Νίκος Δημητρακόπουλος σε προηγούμενο φύλλο της ΑΜΑΡΥΣΙΑΣ. Οι λόγοι, είναι εκείνοι της Αναγνώρισης και της Τιμής, που πρέπει να απονέμει ο λαός μιας πόλης, στους πρώτους πολίτες της (και όχι μόνο), όταν τον έχουν ευεργετήσει ποικιλοτρόπως, όπως έκανε ο Τζων Βορρές στα δύσκολα χρόνια τους!!! Όπου όμως οι πολιτικές σκοπιμότητες ή η άγνοια (που δεν επιτρέπεται), η αγνωμοσύνη ή ο… γηγενισμός παρεμβαίνουν, εκεί η Ιστορία γράφει και διαγράφει τα ανάλογα. Και ξανά -μανά any way- που λένε και οι τουρίστες όταν τους έρχεται ο «αλλούτερος» λογαριασμός. Εκεί λοιπόν, στην Πλατεία Γαρδέλη, ένα γλυκά χαλαρωτικό σύμπλεγμα καθιστής γυναίκας με έναν πανέμορφο σκύλο δίπλα της που προτρέπει τον περαστικό: «Χάιδεψέ μου για γούρι τη μουσούδα. Μη φοβάσαι δεν δαγκώνω», ήταν μια επίσης ευχάριστη έκπληξη. Είναι και αυτό έργο -δωρεά- του Μαρουσιώτη γλύπτη Γιώργου Γεωργιάδη και τον ευχαριστούμε πολύ γι αυτό.
Πέρασα απέναντι στην Πλατεία Εθνικής Αντίστασης. Σουλουπώθηκε κι αυτή με μικρές πλην όμως απαραίτητες διορθωτικές παρεμβάσεις και προχωρώντας βρέθηκα αντίκρυ σε μια παλιά αγαπημένη γνώριμη. Τη γοργόνα της Πλατείας Αγίας Λαύρας. Έξοχη τοποθέτηση. Αξιοποιήθηκε ως γλυπτό πάνω σε υπερυψωμένο πέτρινο στοιχείο της λιμνούλας και παρά το «γεμάτο» περιβάλλον, εν τούτοις αποσπά την προσοχή. Δεν χάνεται ανάμεσα στα άλλα που την περικλείουν. Αυτό σημαίνει γνώση, υψηλή αισθητική, και… ενδιαφέρον από πολλές πλευρές.
Περπάτησα μέχρι τέλους την πανέμορφη πλέον Πλατεία του Σταθμού και ήρθε η ώρα να θυμίσω την παροιμία του τίτλου μας. Ό,τι σπέρνουμε θερίζουμε. Κι αυτό το…«χωράφι» κύριε Δήμαρχε, το σπείρατε με καλό σπόρο. Επομένως, θερίζετε και την ευαρέσκεια του υπογράφοντος πολίτη, ο οποίος ανήκει στην κατηγορία εκείνων που «κοσκινίζουν» τους σπόρους, ψάχνοντας για την ειδοποιό διαφορά! Αυτήν η οποία καθορίζει και τον σπορέα.
Τοπογράφει η Θέμις
