Διανύοντας τη δεύτερη εβδομάδα μετά τις εκλογές, η όλη ατμόσφαιρα λίγο θυμίζει προηγούμενες μετεκλογικές περιόδους. Συγκρατημένα επινίκια, ελάχιστες συζητήσεις στους δημόσιους χώρους, το ίδιο κατηφές κλίμα που επικρατούσε και πριν, αλλά και κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου. Και το κυριότερο, να πληθαίνουν ανησυχητικά όσοι πολίτες – δημότες δεν προσδοκούν ότι θ’ αλλάξει κάτι στην καθημερινότητά τους.
Του Θάνου Σταθόπουλου
Αν το κρίσιμο στοίχημα των αυτοδιοικητικών εκλογών του 2010 ήταν όντως η Αυτοδιοίκηση και το νέο τοπίο που δημιουργεί ο «Καλλικράτης», μάλλον αυτό έχει χαθεί πριν ακόμη αρχίσει να… τρέχει.
Ελάχιστοι συνδυασμοί ασχολήθηκαν σοβαρά κι αναλυτικά στα προεκλογικά προγράμματά τους για τη νέα εποχή που ξημερώνει στην Αυτοδιοίκηση από την 1η Ιανουαρίου 2011. Ακόμη λιγότεροι ήταν αυτοί που όντως έχουν συλλάβει σε όλο το εύρος τους τις επικείμενες αλλαγές και έχουν επεξεργασμένες θέσεις για τις προκλήσεις που θα προκύψουν.
Για άλλη μια φορά, το εκλογικό παιχνίδι «παίχτηκε», και κερδήθηκε ή χάθηκε, κυρίως στα πρόσωπα, στις συναλλαγές, στις δημόσιες σχέσεις, στη ρίψη λάσπης στον πολιτικό αντίπαλο, στα κλειστά κομματικά γραφεία και οπουδήποτε αλλού, εκτός από τις κοινωνίες. Οι ελάχιστες εξαιρέσεις ήρθαν απλώς για να επιβεβαιώσουν τον θλιβερό κανόνα.
Κι όλα αυτά, βέβαια, με τον πολίτη-δημότη εκκωφαντικά απόντα, να παρακολουθεί τις εξελίξεις σχεδόν σαν να αφορούν κάποιον άλλον, σα να συμβαίνουν σε κάποιαν άλλη χώρα. ‘Ο,τι χειρότερο για τη Δημοκρατία, ό,τι καλύτερο για τις τοπικές και άλλες εξουσίες.
Ωστόσο, θέλουμε δεν θέλουμε, από 1/1/2011 θα μάθουμε να λειτουργούμε όλοι μας σε ένα καινούργιο αυτοδιοικητικό περιβάλλον, που σε πολύ λίγα θα μοιάζει με αυτό που ξέρουμε σήμερα. Η λειτουργία των δημοτικών υπηρεσιών, η στελέχωσή τους, η χρηματοδότησή τους, ο έλεγχός τους, το κόστος τους για τους δημότες, όλα αυτά μπαίνουν σε μια ολότελα διαφορετική βάση.
Πόσοι από τους εν ενεργεία και τους εν… αναμονή αυτοδιοικητικούς παράγοντές μας έχουν προετοιμαστεί για τις αλλαγές που έρχονται; Φοβούμαστε πολύ λίγοι. Κι ο φόβος αυτός επιτείνεται όσο ακούμε, με ολοένα κι αυξανόμενη ένταση, νυν και μέλλοντες δημάρχους της περιοχής μας, αλλά και του συνόλου της χώρας, να αμφισβητούν τις αυτοδιοικητικές μεταρρυθμίσεις και να προετοιμάζονται για «ανένδοτο» κατά της κεντρικής εξουσίας. Μάλιστα, δεν είναι λίγοι οι «τοπάρχες» που καλλιεργούν κλίμα ανασφάλειας για τα μελλούμενα, προκειμένου οι δημότες να μη ζητήσουν ευθύνες για τη δική τους ανεπάρκεια κι αναποτελεσματικότητα.
Θα αναρωτηθεί κάποιος: Μα είναι όλα καλά καμωμένα με τον «Καλλικράτη», έχει όλα τα εφόδια που πρέπει η Τοπική Αυτοδιοίκηση για να αυτοδιοικηθεί και οι δήμαρχοι φωνάζουν άδικα; Και βέβαια όχι. Αναμφίβολα υπάρχουν προβλήματα, πολλά και δυσεπίλυτα. Όπως ακριβώς συμβαίνει την περίοδο τούτη σε ολόκληρο το φάσμα της πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής ζωής του τόπου. Γιατί θα πρέπει η Αυτοδιοίκηση ν’ αποτελέσει εξαίρεση;
Ωστόσο, το παραπάνω ουδόλως την απαλλάσσει από τις δικές της ευθύνες απέναντι στον θεσμικό ρόλο της και κυρίως, έναντι των πολιτών-δημοτών που εξακολουθούν να την πιστεύουν και να στηρίζουν τις ελπίδες τους σε αυτήν. Οι αιρετοί της Αυτοδιοίκησης δεν μπορούν και δεν δικαιούνται να αναλίσκονται μονάχα σε σκληρή κριτική κατά της κεντρικής διοίκησης, αναζητώντας μάταια άλλοθι για όσα σφάλματα και οι ίδιοι διέπρεξαν. Στο κατάντημα της χώρας, ιδιαίτερα στον οικονομικό τομέα, οι Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης είχαν τη δική τους… συνεισφορά, η οποία μόνο αμελητέα δεν μπορεί να θεωρηθεί. Μια ματιά στις τελευταίες εκθέσεις περί διαφθοράς αρκεί να πείσει και τον πλέον δύσπιστο…
Ας αφήσουν, λοιπόν, τις σκέψεις για «αντάρτικα» και άλλες «φαντεζί» αντιδράσεις ορισμένοι αιρετοί κι ας στρωθούν στη δουλειά, μπας και νοικοκυρέψουν τα «μαγαζιά» που διοικούν, προς όφελος των δημοτών τους.
Σε διαφορετική περίπτωση, όχι μόνο θα βρεθούν στο επίκεντρο της σκληρής κριτικής των πολιτών, αλλά θα «κάψουν» και τις όποιες πολιτικές φιλοδοξίες διαθέτουν κάποιοι εξ αυτών για υψηλότερα πόστα στην κεντρική εξουσία, την οποία τόσο εύκολα «πυροβολούν» σήμερα…
