Aπογοητευτικό ξεκίνημα σε ό,τι αφορά τη λειτουργία των νέων Δημοτικών Συμβουλίων πραγματοποιήθηκε σε δύο από τους βασικότερους Δήμους των Βορείων Προαστίων. Με αφορμή τις δημαιρεσίες, τα μέλη των δύο Σωμάτων αναλώθηκαν σε πολύωρες συνεδριάσεις και αντεγκλήσεις, που στην περίπτωση του Δήμου Πεντέλης οδήγησαν στην αποχώρηση της μείζονος μειοψηφίας, στο δε Μαρούσι στην επανάληψη της διαδικασίας, προκειμένου να συμπληρωθούν τα μέλη του προεδρείου του Δημοτικού Συμβουλίου και τα μέλη της Οικονομικής Επιτροπής και της Επιτροπής Ποιότητας Ζωής.
Του Θάνου Σταθόπουλου
Θα ευχόμασταν να πρόκειται για ατυχείς στιγμές των δύο αυτών Συμβουλίων, αλλά πολύ φοβούμαστε ότι μάλλον ορισμένοι εξακολουθούν να λειτουργούν σε συνθήκες προ κρίσης και προ «Καλλικράτη», αρνούμενοι να δεχθούν ότι τα πράγματα στη χώρα αλλάζουν με δραματικές ταχύτητες. Και είναι πράγματι κρίμα, ιδιαίτερα γι’ αυτούς που μέχρι χθες υπερθεμάτιζαν υπέρ των συναινετικών λύσεων και δράσεων, να διεκδικούν σήμερα πρωταγωνιστικό ρόλο σε κινήσεις διάσπασης ή να καταφεύγουν σε «ρεβανσιστικές» μεθόδους.
Την ώρα που μια συντρηπτικά μεγάλη μερίδα των Ελλήνων πολιτών προσπαθεί να βρει τρόπους για να επιβιώσει αξιοπρεπώς και σε μια δύσκολη καμπή για την Τοπική Αυτοδιοίκηση, η οποία καλείται να «απορροφήσει» τις μεγάλες αλλαγές που φέρνει ο «Καλλικράτης», ορισμένοι αιρετοί εξακολουθούν να διαγκωνίζονται για καρέκλες και «οφίτσια», επιβεβαιώνοντας ότι δύσκολα οικοδομείς κάτι νέο με παλαιά υλικά κατεδάφισης…
Θα μπορέσουν, άραγε, οι όποιες εξαιρέσεις να γυρίσουν το παιχνίδι και να σώσουν -όχι τα προσχήματα- αλλά την ουσία της αυτοδιοικητικής μεταρρύθμισης; Θα καταφέρουν οι αιρετοί που πράγματι διαπνέονται από αισθήματα προσφοράς στα κοινά να «διασωθούν» από τη μετριότητα του μέσου όρου, δίνοντας στην Τοπική Αυτοδιοίκηση τη δυναμική που χρειάζεται για να λειτουργήσει ως ανάχωμα στα κύματα της κρίσης;
Οι απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα δεν θα κρίνουν μόνο την πολιτική συνέχεια για τα ίδια τα μέλη των δημοτικών διοικήσεων και Συμβουλίων στην τρέχουσα δημοτική περίοδο, αλλά και τη δική μας καθημερινότητα στις πόλεις και στα χωριά. Γιατί είναι σίγουρο ότι η Ελλάδα που θα βγει από τη… δίνη στην οποία έχει εγκλωβιστεί σήμερα, θα μοιάζει ελάχιστα στην Ελλάδα που ζήσαμε τις τελευταίες δεκαετίες. Κι όσοι νομίζουν ότι, αργά ή γρήγορα, θα ξαναγυρίσουμε στην πρότερη κατάστασή μας, για να συνεχίσουμε την ίδια αυτοκαταστροφική πολιτική που μας οδήγησε στα σημερινά αδιέξοδα, μάλλον θα απογοητευτούν. Τους θυμίζουμε δε, τη σοφή παροιμία που λέει ότι «πολλές φορές πάει η στάμνα στην πηγή, μια φορά πέφτει και σπάει…». Και στην περίπτωση της χώρας μας, η στάμνα δείχνει να έσπασε για τα καλά, οπότε μερεμέτια δεν σηκώνει και απαιτείται άμεση αντικατάστασή της…
Γι’ αυτό, λοιπόν, θα πρέπει όλοι μας να συνειδητοποιήσουμε ότι με τις παλιές περπατησιές δεν μπορούμε να πάμε μακριά. Οφείλουμε να αλλάξουμε βηματισμό, πριν η ίδια η ζωή μάς εξαναγκάσει σε αυτό, με τον σκληρό τρόπο που μόνο εκείνη γνωρίζει.
Και για να επιστρέψουμε στα τοπικά δρώμενα, θα συμβουλεύαμε τους εκπροσώπους μας στα Δημοτικά και Τοπικά Συμβούλια να αφήσουν γρήγορα στην άκρη τα… παζάρια για τις θέσεις και να καταπιαστούν άμεσα με τα ζέοντα προβλήματα που ταλαιπωρούν τις τοπικές κοινωνίες. Κοινωνίες που ελάχιστα ενδιαφέρονται για το ποιος θα ασκήσει διοίκηση και από ποιο πόστο, αλλά απαιτούν πλέον να δουν τα χρήματα που πληρώνουν σε δημοτικά τέλη και άλλους φόρους να πιάνουν, επιτέλους, τόπο.
Και στο σημείο αυτό, θα πρέπει και οι εκπρόσωποι του τοπικού Τύπου να κάνουμε και τη δική μας αυτοκριτική. Να παραδεχθούμε ότι, αρκετές φορές, παρασυρόμαστε κι εμείς από τα όσα γίνονται στον «μικρόκοσμο» των Δημοτικών Συμβουλίων, βάζοντας σε δεύτερη μοίρα τα όσα διαδραματίζονται σε επίπεδο γειτονιών. Μόνο που εκεί «κτυπά» στην πραγματικότητα η «καρδιά» κάθε πόλης.
Η ΑΜΑΡΥΣΙΑ, σε όλη την εκδοτική πορεία της, έχει αποδείξει ότι βρίσκεται κοντά στον απλό δημότη, καταγράφοντας τα προβλήματά του και πιέζοντας για την επίλυσή τους. Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι οι δημοσιογράφοι της δεν πέφτουν κι αυτοί στην παγίδα που προαναφέραμε.
Επειδή, όμως, οι εκλογές τελείωσαν και η πολιτική επικαιρότητα μοιραία περνά σε χαμηλότερη κλίμακα ενδιαφέροντος (αν και με βάση τα ποσοστά αποχής, μάλλουν ουδέποτε κτύπησε «κόκκινο»), καιρός είναι ο δημοσιογραφικός φακός να στραφεί σχεδόν αποκλειστικά στα θέματα που άπτονται της καθημερινής ζωής μας. Και είναι αυτά ακριβώς τα θέματα που θα πρέπει να βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη των Δημοτικών Συμβουλίων μας, μονοπωλώντας τις συζητήσεις των αιρετών μας.
Σε διαφορετική περίπτωση, πολιτικοί και δημοσιογράφοι θα συνεχίσουμε να αναρωτιόμαστε γιατί ο κόσμος μάς απαξιώνει, θεωρώντας μας κρίκους του ίδιου αρρωστημένου συστήματος.








































































































