Εγώ δεν είμαι «αγανακτισμένη»… ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΕΝΗ είμαι: Πηγαίνω πίσω στα δύσκολα, τα σκλαβωμένα, τα πέτρινα χρόνια που πέρασαν πάνω από αυτήν την πατρίδα και μέσα από τον λαό της.
ΤοποΓράφει η Θέμις Μαυραντή
Και δεν πάω πολύ μακριά – αναλογικά. Μέχρι τα μαύρα χρόνια της τουρκοκρατούμενης Ελλάδας, των σκλαβωμένων «γκιαούρηδων» φτάνω. Κι έτσι όπως ανασύρω στη μνήμη όσα γνωρίζω από τις γραφές για τη ζωή εκείνου του Ελληνικού λαού, στέκομαι με απέραντο Σεβασμό και Δέος, μπροστά στον ξεσηκωμό του 1821. Απίστευτη «αποκοτιά» -μετά από κοντά 400 χρόνια σκλαβιάς- ετούτη η ένοπλη Επανάσταση για την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Ένα Ιδανικό που δεν αφορά μόνο στο υλικό πεδίο. Η ελευθερία έχει άμεση και απόλυτη σχέση με Ηθικές και Πνευματικές Αξίες, γι αυτό και είναι από «κόκκαλα βγαλμένη» Ιερά!
Ο ξεσηκωμός εκείνος, με τις χιλιάκριβες «ανθρωποθυσίες», έφτασε κάποτε στο τέλος του και καταξιώθηκε να δει πιασμένες χέρι-χέρι, τη Δόξα με το δαφνοστέφανο στην κόμη και την ρακένδυτη αλλά υπερήφανη Ελλάδα, να μετράει τους τάφους των παλικαριών της, τους Ήρωες που της είχαν απομείνει, τις πληγές, αλλά και τα όνειρά της. Όνειρα, τα οποία η Ελευθερία τώρα πια, της επέτρεπε να κάνει…. Πού να φανταζόταν, πως θα έβλεπε αυτούς τους Ήρωες να λιμοκτονούν, να διώκονται, να φυλακίζονται, το λαό της να τον κυβερνούν ξένοι και τα κουμάντα να τα κάνουν και πάλιν οι ολίγοι ισχυροί αφεντάδες;!…
❍ ❍ ❍
ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΣ φτάνω στο «Έπος του ’40» και στο ΜΕΓΑΛΕΙΟ της Εθνικής Αντίστασης του Ελληνικού λαού, ενάντια στον φασισμό του Γερμανο-Ιταλικού άξονα, ο οποίος ξεκίνησε πάνοπλος να κατακτήσει τον «κόσμο», μαζί και την Ελλάδα. Την Ελλάδα των Ελλήνων, των οποίων «ο τράχηλος ζυγόν δεν υπομένει», όπως η Ιστορία χιλιάδων χρόνων ύπαρξής τους καταμαρτυρεί. Άλλες θυσίες από ’κει. Άλλοι άνισοι αγώνες, άλλα μαρτύρια, κι από κοντά Ηρωισμοί, οι οποίοι ξαναφόρεσαν στη Δόξα το δάφνινο στεφάνι κι όταν η Λευτεριά επανήλθε στον Τόπο, η Ελλάδα άρχισε ξανά το μέτρημα. Τάφοι, Ήρωες, πληγές, μέχρι που έφτασε και στα όνειρα. Τα όνειρα τα οποία η Ελευθερία επέτρεπε να κάνει, αλλά και πάλι δεν φαντάστηκε ότι και αυτοί οι Ήρωες θα διώκονταν, θα φυλακίζονταν, θα έμεναν «δίχως στον ήλιο μοίρα» και πως οι ξένοι θα διαφέντευαν τον τόπο, ενώ προδότες, δοσίλογοι, μαυραγορίτες που πλούτισαν στην Κατοχή, σαν κύριοι -αφού οικονομικώς ισχυροί- θα είχαν όπως πάντα το πάνω χέρι στα… «πράγματα»!…
❍ ❍ ❍
«ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ – ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ». Έ αυτή τη φάση της νεότατης πλέον Ιστορίας μας, την έζησα κι εγώ. Έζησα τη χούντα των επίορκων ένστολων εφιαλτών, έζησα το Δράμα το Ηρωικό και Πένθιμο αλλά τόσο μα τόσο ΛΥΤΡΩΤΙΚΟ των Παναγούληδων και του Μουστακλή: του Έλληνα Αξιωματικού, τον οποίον κατάντησαν φυτό από το ξύλο και τα βασανιστήρια στο κολαστήριο της ΕΑΤ-ΕΣΑ. Και πόσα μα πόσα τέτοια αισχρά δεν πλήγωσαν Ελλάδα και Ελληνισμό από τη μια, αλλά και πόσα Υπέροχα σκιρτήματα Ελευθερίας και Αξιοπρέπειας δεν έγραψαν σημαντικές σελίδες στον παγκόσμιο Πολιτισμό, από τη μεριά του λαού, από την πλευρά των ανθρώπων των Τεχνών και των Γραμμάτων!
Και φτάνουμε μετά από την 7χρονη αγκύλωση του κόσμου λόγω… «γύψου», στο ξέσπασμα της νεολαίας μας στη Νομική και μετά στο Πολυτεχνείο. Τα γεγονότα που ακολούθησαν είναι γνωστά, η εξέλιξη επίσης, και η Ελλάδα γεύθηκε και τώρα την Ελευθερία χάρις στον ξεσηκωμό των παιδιών της. Ελεύθερη να ξαναμετράει τάφους, Ήρωες, πληγές και να ονειρεύεται αυτή τη φορά τα καλύτερα για την ίδια και το λαό της. Ποιος θα της έλεγε τότε πως η «ηρωική γενιά του Πολυτεχνείου» θα την οδηγούσε στο χείλος της αβύσσου και θα τον πίστευε;!….Και νάτην, ΣΚΛΑΒΩΜΕΝΗ ξανά από «φίλους ομόσταυλους» της ευρωπαϊκής αρένας και από τα γνωστά και μη εξαιρετέα «γηγενή καθάρματα», να σύρεται στα τραπέζια των μεγάλων παζαριών, σαν να είναι πόρνη στα κρεβάτια ξαναμμένων αδίστακτων αφεντάδων.Κατά της ζοφερής κατάστασης, υψώνουν τώρα πια φωνή διαμαρτυρίας, χιλιάδες «Αγανακτισμένοι» άνθρωποι.
ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟ σημάδι, αλλά! Το ότι η ΦΑΥΛΟΤΗΤΑ καταφέρνει να αναρριχάται τελικώς στην Εξουσία και να καθορίζει την τύχη χώρας και λαού, θα πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπ’ όψιν, διότι τυχαίο ΔΕΝ είναι.
