Κινώντας με τα πόδια να πάω στο σπίτι μου, συνάντησα στον τοίχο του γυμναστηρίου του Σπύρου Λούη μία ευχάριστη έκπληξη. Δύο πανέμορφα μπούστα γυναικών, προϊόντα γκράφιτι, να σου χαμογελούν και να σου φτιάχνουν τη διάθεση, η οποία ούτως ή άλλως είναι στο ναδίρ, επηρεασμένη από τα καταθλιπτικά καθημερινά δελτία ειδήσεων.
Αποφάσισα να ασχοληθώ περισσότερο με τα σκίτσα και τις ζωγραφιές που κοσμούν κοινόχρηστους αλλά ελεύθερους χώρους. Αντιμετώπισα με συμπάθεια μια φίλη μου, η οποία μου είπε ότι ο γιος της, ένα ευφυές (φοιτητής Πολυτεχνείου), ευαίσθητο και δημιουργικό παιδί έχει δημιουργήσει μια καινούργια παρέα, η οποία έχει εξοπλισθεί με σκάλες, μπογιές, μαρκαδόρους και σχέδια, φεύγει τη νύχτα από το σπίτι ώρες πολλές και ασχολείται με την καλαισθησία πολλών κοινόχρηστων χώρων.
Κατ’ αρχάς είναι μία εκτόνωση στους χαλεπούς καιρούς που περνάμε, αλλά είναι και μια μορφή τέχνης η οποία έχει ιστορία μερικών δεκάδων ετών, όταν οι κλοσάρ κοσμούσαν τις όχθες του Σηκουάνα στο Παρίσι ή και εκατομμυρίων ετών, όταν αρχαίοι λαοί ζωγράφιζαν τις πέτρες και γίνονται σήμερα αντικείμενο αρχαιολογικών ανασκαφών.
Είναι πολύτιμο πράγμα να κάνεις την έμπνευσή σου αντικείμενο εκτίμησης του κόσμου, με μηδαμινά έξοδα και η προσπάθειά σου να αποβλέπει στη αναγνώρισή σου από την κοινωνία, όχι ως άτομο, αλλά ως τέχνη. Θέλοντας να θεραπεύσει τη ρύπανση, κάποιος πλανόδιος μικρός και εμπνευσμένος ζωγράφος, έφτιαξε ένα τεράστιο μάτι. Την κόρη, το στρογγυλό του ματιού να απεικονίζει σκουπίδια σωρούς, βρώμικους ρυπαντές και γύρω-γύρω η λευκότατη ίριδα, να περιορίζεται από τα καγκελόφρακτα φρύδια. Κάτω από αυτό το μάτι στην άκρη του να κυλά ένα δάκρυ.
Είναι το συναίσθημα του παιδιού στο βρώμικο περιβάλλον. Οι γκράφιτις βρίσκουν ένα ωραίο τρόπο να στηλιτεύσουν τα κακώς κείμενα της καθημερινότητας. Έχουν αρχές. Μοιράζονται σε ομάδες τους χώρους όχι αυτούς που τους δίνονται, αλλά αυτούς που περνούν.
Δεν ζωγραφίζουν ούτε γράφουν στους χώρους των άλλων, αλλά συναγωνίζονται μεταξύ τους για την καλύτερη υπαίθρια ή παρόχθια γηπεδική ενδοσηραγγώδη εμφάνιση. Κοσμούν επιπλέον τα πλευρά των τρένων, των λεωφορείων, τα παγκάκια, τους δρόμους, τα πεζοδρόμια και όπου αλλού βρίσκεται ελεύθερος χώρος, ικανός να περιλάβει το αστείο τους, το φθεγματικό τους, το ρητό τους, τον πόνο τους (Μαρία Σ’ αγαπώ), να γιουχαΐσουν, να δοξάσουν, να σατιρίσουν το καθημερινό.
Σε κάποιο βιβλίο γκράφιτις όταν ρώτησαν κάποιο μέλος τους, γιατί κάνει ανούσια πράγματα, απάντησε: «έτσι θέλω να εκδικηθώ και να κάνω να στραβομουτσουνιάσουν αυτούς που δεν μας θέλουν».
Είναι και αυτή μια μορφή αντίδρασης.
Π. ΧΕΛΑΣ








































































































