Το ‘δαμε κι αυτό… Θα τρίζουν (αν υπάρχουν ακόμη …) τα κόκκαλα των αείμνηστων Ενρίκο Μπερλιγκουέρ και Άλντο Μόρο: ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ – ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜAΡ, πραγματώνουν σήμερα, σαράντα τόσα χρόνια μετά, την ελληνική εκδοχή του ιταλικού ιστορικού συμβιβασμού (δεκαετία του 1970) σε λάθος ιστορικό χρόνο, με λάθος πολιτικούς συσχετισμούς, με κίβδηλους (ως προς τη σύγκρισή τους με τους προαναφερθέντες ιταλούς) πολιτικούς αρχηγούς. Και καλά, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ έχουν κάθε λόγο να συμπράξουν για την ολοκλήρωση των υποσχέσεων που έδωσαν με τις υπογραφές τους για τη συνέχιση της εφαρμογής των μνημονίων. Η ΔΗΜΑΡ ποιο λόγο έχει να στηρίζει μια τέτοια κυβέρνηση; Αλήθεια, ποιος είναι ο προοδευτικός χαρακτήρας της, ώστε να στηριχθεί από τον Φώτη Κουβέλη; (ειδικά για την Φώτη: αχ, που ‘σαι νιότη που ‘λεγες πως θα γινόμουν άλλος…).
Αποτολμώ μια πρόβλεψη: στους υποψήφιους για επόμενο Πρόεδρο Δημοκρατίας θα συμπεριλαμβάνεται και ο Φώτης…
Κατά τα άλλα, πρώτη φορά σχηματίστηκε κυβέρνηση, οι συνιστώσες της οποίας στα λόγια έκαναν τα πάντα για να συγκροτηθεί, ενώ στην πράξη κάνουν τα πάντα για να ελαχιστοποιήσουν τις ευθύνες τους αν αυτή αποτύχει: η Νέα Δημοκρατία παραχωρεί το σπουδαιότερο υπουργείο (Οικονομικών) σε προταθέντα από το ΠΑΣΟΚ εκσυγχρονιστή, το ΠΑΣΟΚ δεν συμμετέχει με ηγετικά πολιτικά του στελέχη, η δε ΔΗΜΑΡ παρέχει απλώς ψήφο εμπιστοσύνης … Ο πλήρης πολιτικός χαμαιλεοντισμός (και τι θα δούμε ακόμα…).
Ευχαριστώ για τη φιλοξενία
Χρήστος Τσίκας
Ένας Πευκιώτης πολίτης
