Η συστημική αναγκαιότητα του φασισμού
Θα μπορούσαμε να αφιερώσουμε σελίδες επί σελίδων ως απάντηση στα όσα ανιστόρητα έγραψε σε πρόσφατο άρθρο στην εφημερίδα Αμαρυσία ο Ναπολέων Λιναρδάτος. Ο ιδεολογικός αχταρμάς που παρουσιάζει, οι τεχνητές ταυτίσεις, τα χοντροκομμένα ψέματα που αραδιάζει και όλα τα κλισέ της κυρίαρχης προπαγάνδας, είναι ενδεικτικά για το επίπεδο του συγκεκριμένου άρθρου και αρθρογράφου. Πρόκειται για ασύστολα ψέματα τα οποία βγαίνουν απ’ ευθείας από τα εργαστήρια της CIA, κατακλύζουν κυρίως πανεπιστημιακούς χώρους, ώστε η Ιστορία να ξαναγραφτεί. Ψάχνοντας λίγο παραπάνω στο διαδίκτυο για το συγκεκριμένο αρθρογράφο, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι, δεν χρειάζεται να είσαι χρυσαυγίτης για να είσαι φασίστας, μπορείς να είσαι και φιλοκυβερνητικός και να είσαι το ίδιο φασίστας. (http://www.blemilo.com/2011/02/blog-post_21.html)
Όσον αφορά τα γελοία που αναφέρει σχετικά με τη συμφωνία Σοβιετικής Ένωσης – Γερμανίας και Στάλιν – Χίτλερ, είναι τόσο χοντροκομμένα αυτά που αναφέρει που προκαλούν ακόμα και γέλιο σε όσους έχουν τη στοιχειώδη αίσθηση της ιστορίας και των δημογραφικών δεδομένων της εποχής. Αν στα 100 εκατομμύρια νεκρών του κομμουνισμού προσθέσουμε και τα 20 που καταλογίζουν κάποιοι στο Στάλιν η Σοβιετική Ένωση δεν πρέπει να είχε καθόλου πληθυσμό. (Άλλος για πλειοδοσία;) Η Σοβιετική Ένωση είχε 20 εκατομμύρια νεκρούς και άλλους τόσους τραυματίες και ανάπηρους από τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο. Το αναφέρουμε απλά ως παράδειγμα για να καταλάβει κανείς πόσο χοντροκομμένα ψέματα και πόσο αισχρή είναι η προπαγάνδα του «κυρίου» Λιναρδάτου. Μάλλον ζήλεψε την αίγλη του ειδώλου του, του Γκέμπελς. Όπως και ο πρόγονός του δεν μπορεί να χωνέψει ότι αυτά τα θύματα του σοβιετικού λαού ήταν η βασική προϋπόθεση για να καρφωθεί το σφυροδρέπανο στην καρδιά του φασισμού, στο Βερολίνου.
Ο συγγραφέας του άρθρου υποστηρίζει ότι η ΕΣΣΔ συμμάχησε με τον Χίτλερ για την αρπαγή ξένων εδαφών, παρουσιάζει το σύμφωνο Ρίμπεντροπ – Μολότοφ ως μέσο επεκτατικής πολιτικής της ΕΣΣΔ και της Γερμανίας στην Ευρώπη, και άλλα τέτοια ανιστόρητα. Δεν άκουσε ποτέ (!) ο κ. Λιναρδάτος ότι η Σοβιετική Ένωση ήταν το αγκάθι στα μάτια των καπιταλιστικών χωρών -τις οποίες παρεμπιπτόντως αθωώνει, υπερασπίζεται και απολογείται γι’ αυτές- γιατί μέσα σε 13χρόνια, από το 1917-1940, κατόρθωσε ν’ ανήκει στις ισχυρότερες οικονομικά χώρες παγκοσμίως και ήταν η πρώτη χώρα που δεν υπήρχε εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Ενώ όλος ο κόσμος ζούσε τις συνέπειες της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης του 1929, στη σοβιετική Ρωσία η οικονομία και η επιστήμη έκαναν άλματα. Είχαν κάθε λόγο, λοιπόν, οι Αγγλία, Γαλλία και ΗΠΑ να βγάλουν την ΕΣΣΔ από τη μέση. Την εποχή εκείνη αποτελούσε «κακό» πρότυπο για τους καταπιεσμένους και πεινασμένους λαούς τους. Και ο Χίτλερ ήταν η ευκαιρία τους.
Ας ρίξουμε όμως μια ματιά στα γεγονότα
Ύστερα από την καταβρόχθιση της Αυστρίας από τη Γερμανία, ήρθε η Συμφωνία του Μονάχου, στις 30 του Σεπτέμβρη του 1938, που υπογράφτηκε μεταξύ Αγγλίας, Γαλλίας και φασιστικής Γερμανίας. Η συμφωνία παραχώρησε στον Χίτλερ την Τσεχοσλοβακία και έτσι ενίσχυσε τον επιθετικό προσανατολισμό της Γερμανίας προς την ανατολή. Το Σεπτέμβρη του 2008 δημοσιοποιήθηκαν τα απόρρητα έγγραφα της Συμφωνίας του Μονάχου, με τα οποία τεκμηριώνεται ότι η Γαλλία και η Βρετανία είχαν σκοπό να στρέψουν τον Χίτλερ προς τη Σοβιετική Ένωση.
Στις 7 του Απρίλη του 1939 η Ιταλία εισέβαλε στην Αλβανία και στις 8 την κατέλαβε ανενόχλητη. Στις 31 του Μάρτη 1939 η Βρετανία και η Γαλλία δίνουν εγγυήσεις προστασίας της Πολωνίας από επίθεση του Χίτλερ (υπογράφτηκε γαλλο-πολωνική συμμαχία το 1939 και με τη Βρετανία «Σύμφωνο αμοιβαίας βοήθειας»). Την 1η του Σεπτέμβρη η Γερμανία εισέβαλε στην Πολωνία και οι ΗΠΑ κήρυξαν στάση ουδετερότητας (!), ενώ οι Αγγλογάλλοι κήρυξαν τον πόλεμο κατά της Γερμανίας χωρίς να τον διεξαγάγουν, για περίπου ένα χρόνο μετά!
Η κυβέρνηση της Πολωνίας πριν την επίθεση διαπραγματευόταν με τον Χίτλερ με προθυμία για το χτύπημα της Σοβιετικής Ένωσης. Αυτό δεν έγινε λόγω διαφωνιών και η πολωνική άρχουσα τάξη, για να προστατευτεί από την ενδεχόμενη γερμανική επίθεση, προχώρησε σε συμφωνίες με τους Αγγλογάλλους, ενώ αρνήθηκε «Σύμφωνο» με την ΕΣΣΔ, όπως της πρότεινε, για κοινή πάλη κατά της χιτλερικής επιδρομής.
Μετά απ’ όλα αυτά το Σύμφωνο Ρίμπεντροπ – Μολότοφ ήρθε αφού πρώτα η ΕΣΣΔ εξάντλησε κάθε προσπάθεια για συμφωνία με Αγγλία – Γαλλία, προκειμένου από κοινού να αντιμετωπίσουν τη ναζιστική Γερμανία, αλλά αυτές οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις απέρριψαν κατηγορηματικά κάθε τέτοια πρόταση, «σπρώχνοντας» τη Γερμανία σε πόλεμο ενάντια στη Σοβιετική Ένωση. Ο ενάμισης χρόνος στρατιωτικής προετοιμασίας που κέρδισε η ΕΣΣΔ εξ αιτίας αυτής της συμφωνίας, της έδωσε τη δυνατότητα να κερδίσει τις στρατιές του Χίτλερ. Αυτό ο κ. Λιναρδάτος και οι όμοιοί του δεν μπορούν ακόμη να το αποδεχτούν. Για φαντάσου, οι κομμουνιστές να τσακίζουν τον αντίπαλο, όταν «της την είχανε στημένη»!
Αυτά λέει η ιστορία, ακόμη και αστοί ιστορικοί! Τα γεγονότα… είναι γεγονότα. Μάλλον ο καθένας την ερμηνεύει και την παραποιεί ανάλογα τα συμφέροντα που είναι αποφασισμένος να εξυπηρετήσει, κάποιοι και με το αζημίωτο.
Παρόμοια σχέση με τα ιστορικά γεγονότα έχουν και τα όσα γράφει ο συγγραφέας για τη θηριωδία του Κατίν.
Ενδεικτικά να αναφέρουμε τα παρακάτω:
- Οι σφαίρες που βρέθηκαν στον τόπο των εκτελέσεων είχαν κατασκευαστεί στη Γερμανία. Το διαμέτρημά τους δεν ανταποκρινόταν σε κανέναν τύπο όπλου που παρήγε η Σοβιετική Ένωση. Τα χέρια των εκτελεσθέντων ήταν δεμένα με σκοινί που επίσης δεν παράγονταν τότε στην ΕΣΣΔ.
- Στα πτώματα βρέθηκαν έγγραφα, επιστολές, αποδείξεις, κ.ά. με ημερομηνίες που έπονταν της γερμανικής εισβολής (οι Γερμανοί είχαν ισχυριστεί πως οι Σοβιετικοί εκτέλεσαν τους Πολωνούς αξιωματικούς την άνοιξη του 1940).
- Δεκάδες πολωνοί μάρτυρες κατέθεσαν στην Ειδική Επιτροπή, που συστάθηκε το Σεπτέμβρη του 1943, που ανέλαβε να ερευνήσει την υπόθεση, μεταξύ των οποίων και ορισμένοι που είχαν καταναγκαστεί από την Γκεστάπο, να υπογράψουν ως «μάρτυρες» στη γερμανική έκθεση που αξιοποιήθηκε ως προπαγάνδα του Γκέμπελς εναντίον του Κόκκινου Στρατού και της Σοβιετικής Ένωσης
Ακόμα και οι «Times» έγραψαν στις 28 Απρίλη 1943 για το θέμα του Κατίν: «Αισθήματα έκπληξης και μετάνοιας θα νιώσουν εκείνοι οι οποίοι, ενώ γνωρίζουν τόσο καλά την υπουλότητα και ιδιοφυΐα της προπαγανδιστικής μηχανής του Γκέμπελς, πέφτουν θύματα της παγίδας που η ίδια έστησε». Μέχρι και το 1945 διπλωματικά έγγραφα των ΗΠΑ αναφέρονταν στην υπόθεση Κατίν ως «προπαγάνδα των ναζί». Ωστόσο, η ιστορική αλήθεια, όπως και τα σχετικά έγραφα και έρευνες, θα απορριφθούν εν συνεχεία στο σύνολό τους από την αστική ιστοριογραφία ως «σοβιετικό προπαγανδιστικό κατασκεύασμα», ενώ αντίστοιχα τα συμπεράσματα του ναζιστικού πορίσματος θα υιοθετηθούν ασυζητητί. (Γιατί άραγε αυτή η μεταστροφή εν μέσω Ψυχρού πολέμου;!)
Έτσι, λοιπόν, και το φερέφωνο όλης της ανιστόρητης προπαγάνδας ονόματι Ναπολέων Λιναρδάτος, ευθυγραμμίζεται πλήρως με την επίσημη πολιτική της ΕΕ, που εξισώνει το φασισμό-ναζισμό με τον κομμουνισμό, και παράλληλα «ξεπλένει» όλη τη φασιστική προπαγάνδα και το ρατσιστικό δηλητήριο που χύνει η Χρυσή Αυγή καθημερινά.
Φαίνεται ότι τον τελευταίο καιρό, ο φασισμός έχει προκύψει σαν ανάγκη του ίδιου του καπιταλισμού, σαν την τελευταία εφεδρεία του, όπως και μετά την κρίση του 1929 και πριν το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, και στην προσπάθεια αυτή υπάρχουν πολλοί καλοθελητές που είναι πρόθυμοι να του στρώσουν το χαλί. (Συνήθως με το αζημίωτο!)
ΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΒΑΣΗΣ ΛΥΚΟΒΡΥΣΗΣ-ΠΕΥΚΗΣ ΤΟΥ KKE
