Ξεκίνησα να γράφω ένα κείμενο που να αναφέρεται στα δημοτικά δρώμενα. Συγκεκριμένα, την απόφαση του Δήμου Κηφισιάς να επιβάλει πρόστιμα στις εταιρείες κοινής ωφέλειας, ακολουθώντας το παράδειγμα άλλων Δήμων, σε περιπτώσεις ελλιπούς αποκατάστασης οδοστρώματος έπειτα από εργασίες τους. Ήθελα να γράψω ότι, προφανώς και ο Δήμος δεν πρέπει να επιβαρύνεται με έξοδα που θα έπρεπε να αναλάβουν άλλοι, οι οποίοι ευθύνονται για τις φθορές που προκαλούνται. Και εξέφραζα έναν αστερίσκο ως προς το ότι τα πρόστιμα αυτά, πάλι οι καταναλωτές θα τα πληρώνουν, ώστε να μπει ως τροφή για σκέψη για να αυστηροποιηθεί το πλαίσιο αδειοδοτήσεων για τέτοιες εργασίες.
Αλλά, δεν θα το ολοκληρώσω. Δεν θέλω να γράψω τίποτα για τους Δήμους. Μια χαρά τα κάνουν οι δημαρχαίοι. Και, αν δεν τα κάνουν καλά, όπως έγραψα και πάλι, λίγες εβδομάδες νωρίτερα, σε δυο χρόνια ο κόσμος θα τους αξιολογήσει και θα τους κρίνει. Τελεία.
Δεν μπορώ να ασχολούμαι με έναν μικρόκοσμο, τη στιγμή που ο πλανήτης βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση. Και δεν μπορώ γιατί δεν αντέχω άλλο να τα βλέπω και να μην ξέρω τι να κάνω για να το σταματήσω. Σε όσους έχει απομείνει ακόμα ίχνος συνείδησης, οι εικόνες από τις νεκρές μαθήτριες στο σχολείο του Ιράν, θα στοιχειώνουν για πάντα. Όπως στοίχειωνε και η φωτογραφία του νεκρού Αϊλάν, ξεβρασμένου στο κύμα που ήλπιζε να του φέρει την ελπίδα. Ή των χιλιάδων νεκρών παιδιών στη Γάζα, την Ουκρανία ή όπου αλλού σκάνε οι βόμβες που τους διαμελίζουν σάρκες και όνειρα.
Τι να γράψω μετά για τις λακκούβες, πείτε μου;
Πάνε σχεδόν πια δυόμιση δεκαετίες από τότε που, βλέποντας και τότε στην τηλεόραση βόμβες να πέφτουν από τους ουρανούς, παιδιά θλιμμένα, ακρωτηριασμένα σωματικά και ψυχικά με ένα τεράστιο «γιατί» χαραγμένο στην ψυχούλα τους, με τους φίλους μου γράψαμε ένα τραγούδι με τίτλο «What have we done?». Οι αγγλικοί στίχοι αφηγούνταν περίπου την κατάσταση του να βλέπουμε βόμβες να πέφτουν ανεξέλεγκτα, νεκρά παιδιά με μάτια κενά να ρωτούν «γιατί» κι εμείς, νέοι, με μακριά μαλλιά και όνειρα να αλλάξουμε τον κόσμο, να αναρωτιόμαστε, τι διάολο κάναμε ως κοινωνία. Τι έχουμε κάνει σε αυτά τα παιδιά; Στα χρόνια που ακολούθησαν το είδαμε ξανά και ξανά και κάθε φορά ψάχνουμε απαντήσεις και απαντήσεις δε βρίσκουμε.
Αφγανιστάν, Ιράκ, Συρία, Λιβύη, Μιανμάρ, Υεμένη, Ουκρανία, Γάζα, Ιράν… και ποιος ξέρει πού θα σταματήσει. «What have we done?», Τι έχουμε κάνει; Όχι εμείς, ξέρετε ποιοι, αλλά κι εμείς δεν είμαστε άμοιροι ευθυνών. Όλους αυτούς τους παρανοϊκούς μακελάρηδες, τους νομιμοποιήσαμε όλοι μας. Με την ψήφο, την ανοχή, την απάθεια, την αδιαφορία.
Η μεγαλύτερη απογοήτευση έρχεται, όταν συνειδητοποιείς ότι έχει έρθει η ώρα να εξηγήσεις στα δικά σου παιδιά «γιατί αυτό το παιδάκι κλαίει;» και «γιατί κλαίει αφού ο μπαμπάς του το κρατάει αγκαλιά και θα έπρεπε να είναι χαρούμενο;». «Γιατί μπαμπά έριξαν βόμβες στο σχολείο τους;». Γιατί… γιατί έρχεσαι αντιμέτωπος με το τι δεν κάναμε και το βάρος είναι αβάσταχτο.
Έναν κόσμο καλύτερο για τα παιδιά μας. Αυτό δεν κάναμε. Και πώς να τους το εξηγήσεις…
