Γράφει ο Γιάννης Μπεθάνης – Από την έντυπη έκδοση της εβδομαδιαίας Αμαρυσίας – 18/04/2026
Mεγάλη Παρασκευή. Συνοδηγός στο αυτοκίνητο συγγενή μου για τα ψώνια της τελευταίας στιγμής σε μεγάλη πόλη της περιφέρειας. Μόλις τελειώνουμε, σπεύδει να γεμίσει με βενζίνη το αμάξι, καθώς ο δείκτης του ντεπόζιτου ήταν χαμηλά. Φτάνουμε σε ένα κεντρικό πρατήριο μιας από τις μεγάλες εταιρείες. Όσο προετοιμασμένος κι αν ήμουν ότι θα το αντικρύσω αργά ή γρήγορα, δεν μπορώ να πω ότι ήμουν προετοιμασμένος. Η τιμή της αμόλυβδης έδειχνε 2,1 (και κάτι) ευρώ! Αυτή ήταν η πρώτη φορά που είδα τιμή στην οποία το «1» μπήκε ακριβώς πίσω από την υποδιαστολή. Και το σοκ δεν το απέφυγα, όσο έτοιμος κι αν ήμουν. Ημιαργία γαρ, με τον χρόνο να πιέζει, ο συγγενής μου με βαριά καρδιά και σκοτεινιασμένο βλέμμα έβαλε βενζίνη και φύγαμε.
Δευτέρα του Πάσχα. Ήταν η σειρά μου να γεμίσω για το ταξίδι της επιστροφής. Έχοντας υπόψη το σοκ δύο ημέρες νωρίτερα, επέλεξα να στραφώ σε άλλη κατεύθυνση της πόλης, όπου υπήρχε πρατήριο της ίδιας εταιρείας την οποία συνήθως προτιμώ. Εκεί η έκπληξή μου ήταν αντίστροφη. Και ένα ξεφούσκωμα ανακούφισης έφυγε από τα μάγουλά μου βλέποντας την τιμή στο ταμπλό: Έδειχνε 2,03 (και κάτι). Εδώ που έχουμε φτάσει, με τη βενζίνη στα 2 ευρώ, η διαφορά στα λεπτά έδειχνε τεράστια. Και μου προξένησε ιδιαίτερη εντύπωση. Πώς δηλαδή ανάμεσα σε δύο βενζινάδικα της ίδιας πόλης, με το πολύ 1.500 μέτρα απόσταση μεταξύ τους, να υπάρχει διαφορά τουλάχιστον 70 λεπτών στην τιμή της βενζίνης;
Την απορία μου για τα παιχνίδια κερδοφορίας, ου μην κερδοσκοπίας, που παίζονται αυτόν τον καιρό με φόντο τα στενά του Ορμούζ, φρόντισε να μου τη λύσει άθελά του ένας υπάλληλος του βενζινάδικου την ώρα που γέμιζε. Ο οποίος εξοργισμένος περιέγραφε το πώς η τιμή του diesel μεταβλήθηκε μέσα σε λίγες ώρες, μέσα στην ίδια αυτή ημέρα, κατά 4 λεπτά προς τα πάνω! Όπως έλεγε, πρόκειται για φαινόμενα πρωτόγνωρα, αφήνοντας και ο ίδιος υπαινιγμούς περί κερδοσκοπικών «παιχνιδιών» που στο τέλος της ημέρας γνωρίζει ότι δεν ζημιώνουν μόνο την τσέπη των οδηγών, αλλά και την πορεία και τη φερεγγυότητα των πρατηρίων.
Κι όσο αυτά τα ωραία γίνονται στη χώρα μας, με την κυβέρνηση αμετάπειστη να αρνείται να ψαλιδίσει τον ειδικό φόρο τουλάχιστον για όσο διαρκεί η κρίση, πολλές είναι οι ευρωπαϊκές χώρες που το έπραξαν, σεβόμενες την ανάγκη για μετακινήσεις των πολιτών τους. Αν το περίφημο fuel pass είναι επαρκές μέτρο αντιμετώπισης του προβλήματος, το αφήνουμε στην κρίση των αναγνωστών μας. Το ζήτημα είναι ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία αρχικά και τώρα στο Ιράν, έχουν αποτελέσει πεδία μάχης μεν ανάμεσα σε κράτη, αλλά και διαρκές ενεργειακό «σφαγείο» της τσέπης μας. Και με την ακρίβεια και στα αγαθά να καλπάζει εδώ και πολύ καιρό ανεξέλεγκτη, σκάνδαλα τύπου ΟΠΕΚΕΠΕ ή «Σπιτιών Ανακύκλωσης», με εκατομμύρια επί εκατομμυρίων ευρώ να χάνονται υπέρ επιτηδείων και εις βάρος του Έλληνα φορολογούμενου, φαντάζουν κάτι παρά πάνω από εξοργιστικά και τιμωρητέα με τη δέουσα αυστηρότητα. Κάτι που ισχύει και για όσους κερδοσκοπούν σε κάθε κρίση. Δυστυχώς, φως στο τούνελ δεν βλέπουμε…
