ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΨΥΧΗΣ
Τον Οκτώβριο πέρυσι, εν όψει της συμπλήρωσης 60 χρόνων από την πρώτη κυκλοφορία της ΑΜΑΡΥΣΙΑΣ (1.11.1965) μίλησα τηλεφωνικά με τον Δημήτρη Μασούρη. Του γνωστοποίησα την πρόθεσή μου για μια αφιερωματική έκδοση της ΑΜΑΡΥΣΙΑΣ και του εξήγησα διεξοδικά πώς τη σχεδίαζα, εκθέτοντάς του και το περιεχόμενό της. Του ζήτησα τη συμμετοχή του σ’ αυτήν, με ένα κείμενο που θ’ αποτύπωνε την κοινή διαδρομή και τη συνεργασία μας όλα αυτά τα χρόνια, από τον καιρό του πατέρα μου μέχρι σήμερα. Δέχτηκε την πρότασή μου με ιδιαίτερη χαρά και μου έστειλε το κείμενο που ακολουθεί.
Μια αριστουργηματική αποτύπωση της μακροχρόνιας συνεργασίας του με την ΑΜΑΡΥΣΙΑ, κατάθεση ψυχής. Ήταν το τελευταίο κείμενο που έγραψε ο Δημήτρης Μασούρης, όσο ακόμη βρισκόταν στη ζωή.
Τυχαίο πάλι;
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΣΟΥΡΗΣ
Εκπαιδευτικός, Επίτιμος Σχολικός Σύμβουλος Φιλολόγων
ΕΞΗΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ…
Ο Λατίνος ποιητής Οράτιος σ’ ένα αξιόλογο κείμενό του για την εξέλιξη των γραμμάτων και των τεχνών γενικά και για την πρόοδο του νεωτερισμού και τη γρήγορη μετάδοσή τους στη Ρώμη, αναγράφει πως η πρόοδος στην πόλη των γραμμάτων και των τεχνών και γενικά η πνευματική εξέλιξη στην πόλη των παιδιών της λύκαινας, μοιάζει με ασθενές ρυάκι που σταδιακά γίνεται ποτάμι ορμητικό.
Από το πρώτο έτος κυκλοφορίας της, το 1965, παρακολουθούμε την εξελικτική πορεία της ΑΜΑΡΥΣΙΑΣ. Από την ταπεινή αρχή του εμπνευστή της αείμνηστου, αυτοδημιούργητου, ακαταπόνητου, φιλομαθή δημοσιογράφου Ανδρέα Ζαγκλή, την είδαμε με τον καιρό να δυναμώνει, να γίνεται χείμαρρος και να εξαπλώνεται γύρω από την πόλη του Μαρουσιού και τις άλλες προαστιακές περιοχές.
Τη γνωρίσαμε παιδούλα να τρέχει στα σπίτια, στα σχολεία, στα γραφεία, στους δρόμους, στους κάμπους, στις πλατείες, ν’ αναρτιέται στα περίπτερα, να καλεί τον μαρουσιώτικο λαό ν’ ακούσει και τη δική της φωνή. Και έγινε η φωνή της πρόθυμα αποδεκτή. Άμεσα μίλησε στις καρδιές των Μαρουσιωτών και αγαπήθηκε. Γιατί ήταν μια φωνή αληθινή, πηγαία, αμερόληπτη. Έριξε τον προβολέα της ενημέρωσης ακόμη και στις πιο σκοτεινές πτυχές της κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής μας ζωής. Σε δύσκολους πολιτικά καιρούς παρουσίασε το αγωνιστικό της πνεύμα. Καταύγασε με την πρωτότυπη σκέψη της. Περίμεναν όλοι το επόμενο φύλλο της με αδημονία.
Ο διάδοχος υιός, ευρυμαθής, επίμονος, τελειομανής Χρήστος Ζαγκλής έκανε μιας ευρείας απήχησης δημοκρατική εφημερίδα, ώστε η φωνή του πολίτη ν’ ακούγεται απ’ όλα τα σημεία της πόλης. Χάραξε καινούργιους δρόμους, νέες προοπτικές, την εξωράισε πλήρως στην επιταγή των καιρών, συνεργαζόμενος με ιστορικούς και λαογράφους, εκδίδοντας τα βιβλία τους ως πρωτότυπος εκδοτικός Οίκος.
Στον μακρόχρονο βίο της, η ΑΜΑΡΥΣΙΑ έγινε οδηγός. Άνοιξε δρόμους πολλών ενδιαφερόντων με τη δημοκρατικότητά της, ενημέρωσε και διαρκώς ενημερώνει, ενίσχυσε επιστήμονες, απομάκρυνε
τη ραστώνη, έδωσε ιδέες σε υψηλά ιστάμενα στους θώκους της Πολιτείας πρόσωπα, δυνάμωσε δημοτικούς και πολιτικούς ηγέτες, δίδαξε πρακτικές λύσεις. Αγκάλιασε τους νέους, που επιζητούσαν ν’ αναδειχθούν στην επιστήμη τους, γοήτευσε με τη δημοσιότητα του ονόματός τους, άνοιξε διάπλατα τις σελιδοπύλες της και φιλοξένησε τη δυνατή ή αδύνατη -αδιάφορο- πειθωγραφίδα τους.
Τύχη αγαθή συνέβαλε να συναντήσω στον πνευματικό μου δρόμο τον οραματιστή δημιουργό της ΑΜΑΡΥΣΙΑΣ Ανδρέα Ζαγκλή και να συμπορευτούμε μαζί στην ενδιαφέρουσα και σαγηνευτική πορεία αναζήτησης των ριζών μας και προώθησης της ιστορικής μας κληρονομιάς. Το πνευματικό μου έργο είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την εξηκονταετή ζωή της ΑΜΑΡΥΣΙΑΣ που άνοιξε διάπλατα τις σελίδες της και φιλοξένησε με θέρμη άρθρα μου σχετικά με την ιστορία και λαογραφία του Μαρουσιού και των γύρω περιοχών, περιέχοντας πολλάκις πρωτόγνωρα θέματα: ιστορικά, λαογραφικά, παιδαγωγικά, διηγήματα, κριτικές βιβλίων και θεατρικών έργων, ποιήματα – σονέτα και τέλος μαρουσιώτικα και μικρασιάτικα παραμύθια, τα οποία -σημειωτέον- εξέδωκε πρόσφατα σε καλαίσθητη έκδοση.
Η ΑΜΑΡΥΣΙΑ κρατώντας τη σκυτάλη της αλήθειας σθεναρά στα χέρια της, χάραξε και χαράζει την πορεία της θριαμβικά.
Εύχομαι ως ο παλαιότερος εν ζωή συνεργάτης της ΑΜΑΡΥΣΙΑΣ και στους επέκεινα ενιαυτούς προς τη χιλιετία και πέραν της εκατονταετίας.
Στον τόπο που λάτρεψε την Αμαρυσία Άρτεμη και προσκύνησε την Παναγία τη Μαρουσιώτισσα, αγκαλιάζονται ο αρχαίος κόσμος με το νέο, σε μια ξυνωρίδα δημοκρατικής καλλιέργειας και επιτυχημένης δημιουργίας.
ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ…
Κλείνοντας το αφιέρωμα αυτό της ΑΜΑΡΥΣΙΑΣ στον Δημήτρη Μασούρη, τον μακροβιότερο συνεργάτη και αρθρογράφο της, με ιδιαίτερη συγκίνηση και θλίψη για τον βιολογικό χαμό του, έχω να επισημάνω τα ακόλουθα.
Ο Δημήτρης Μασούρης ήταν παιδί μιας παλιάς μαρουσιώτικης οικογένειας. (Ν’ αναφερθεί εδώ ότι ο πατέρας του Σταμάτης Μασούρης συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896, έτρεξε με τον Σπύρο Λούη στη μαραθώνια διαδρομή και τερμάτισε 6ος). Πήγε σχολείο στο Μαρούσι, σπούδασε φιλολογικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, έγινε καθηγητής, δίδαξε στο Γυμνάσιο Θηλέων της πόλης, έγινε σχολικός σύμβουλος φιλολόγων, υπηρετώντας σ’ όλη την επικράτεια. Έγραψε δοκίμια, ποίηση, μελέτες, άρθρα, αποτυπώνοντας ταυτόχρονα προσωπικές του σκέψεις κι ευαισθησίες.
Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την Ιστορία και τη Λαογραφία του Μαρουσιού, ερευνώντας σε βάθος χρόνου και καταγράφοντας την πολιτιστική και πνευματική του κληρονομιά˙ τη διέσωσε και τη μεταλαμπάδευσε στις επερχόμενες γενιές. Εξέδωσε σειρά βιβλίων, υπήρξε μέλος της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών και βραβεύτηκε για την πνευματική προσφορά του. Δημιούργησε μια εξαιρετική οικογένεια. Με τη σύζυγό του Σοφία Λεβαντή έζησαν μαζί 50 χρόνια κι απέκτησαν δύο παιδιά, τον Σταμάτη και την Πηνελόπη.
Η τελευταία συγγραφική εργασία του ήταν τα «37 Μαρουσιώτικα Παραμύθια», τα οποία εξέδωσε η ΑΜΑΡΥΣΙΑ το 2022 σε ιδιαίτερα καλαίσθητο λεύκωμα, παρακαταθήκη για την πόλη του και τη νέα γενιά, που επί σειρά ετών υπηρέτησε και αγάπησε.
Η προσφορά του Δημήτρη Μασούρη στο Μαρούσι, είναι ανεκτίμητη. Λάτρεψε την πόλη και τους ανθρώπους της. Μέσα από τις στήλες της ΑΜΑΡΥΣΙΑΣ δημοσίευσε εκατοντάδες άρθρα, από την Αμαρυσία Άρτεμι μέχρι τις μέρες μας, αναδεικνύοντας την τρισχιλιετή ιστορία της και αποτυπώνοντας στοιχεία από τη ζωή προγενέστερων γενεών.
Ο Δημήτρης Μασούρης έφυγε βιολογικά. Όμως η πνοή του, η αύρα του, το πνεύμα του, το έργο του, η αγάπη του για τη γενέτειρά του, το Μαρούσι, θα κυκλοφορούν ες αεί ανάμεσά μας. Όσο για μένα, έχασα έναν αγαπημένο φίλο, έναν εξαιρετικό άνθρωπο, έναν σπάνιο συνεργάτη, μια ακόμη «κληρονομιά» του πατέρα μου…
Θα μου λείψεις φίλε…
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ
Το Μαρούσι, η πόλη, ο Δήμος, δεν έχουν εκτιμήσει το μέγεθος της προσφοράς του. Έλλειμμα ευαισθησίας και γνώσης…
Το ελάχιστο που επιβάλλεται να κάνουν έστω και εκ των υστέρων για να τιμήσουν τη μνήμη του είναι να δώσουν το όνομά του σε μια πλατεία ή έναν δρόμο της πόλης.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΖΑΓΚΛΗΣ
