Την Παρασκευή 24 Απριλίου, σε μια έντονη συγκινησιακά τελετή, το Μαρούσι αποχαιρέτησε στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου τον καθηγητή Δημήτριο Μασούρη, ο οποίος απεβίωσε την Τρίτη 21 Απριλίου 2026.
Παραβρέθηκε πλήθος συμπολιτών, κυρίως παλιοί Μαρουσιώτες, για να τον συνοδεύσουν στην τελευταία του κατοικία.
Επικήδειους εκφώνησαν ο πρώην δήμαρχος Γιώργος Πατούλης και o Λευτέρης Τζόκας πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών, οι οποίοι αναφέρθηκαν στο πλούσιο πνευματικό έργο του Δημήτρη Μασούρη.
Ιδιαίτερη συγκίνηση προκάλεσε ο επικήδειος λόγος που εκφωνήθηκε από την τ. Λυκειάρχη του 1ου Γενικού Λυκείου Αμαρουσίου Μαριάνα Μήλλα, η οποία ταυτόχτονα εκπροσώπησε και όλες τις συμμαθήτριες της τάξης, όπου ο καθηγητής δίδαξε επί 5 συνεχή χρόνια.
Η ομιλήτρια έδωσε πλήρη και ανάγλυφη την εικόνα για τον Δάσκαλο Δημήτρη Μασούρη, ο οποίος καθόρισε σε μεγάλο βαθμό την πορεία και τον χαρακτήρα των μαθητριών του.
Παραθέτουμε αυτούσιο τον επικήδειο λόγο.
«Σμίλευε, δάσκαλε, ψυχές»
Κωστής Παλαμάς
Πολύ αμήχανη η σημερινή συνθήκη και ιδιαίτερα δύσκολος ο ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ.
Είναι ιδιαίτερα και συγκινησιακά φορτισμένα τα συναισθήματα που νιώθουμε, σήμερα, που βρισκόμαστε όλοι εδώ στον Ιερό Ναό της Παναγίας μας, για να αποχαιρετίσουμε τον καθηγητή Δημήτρη Μασούρη.
Δεν θέλαμε να φύγει ΠΟΤΕ…
Μια προσωπικότητα εμβληματική για τον τόπο μας. Γηγενής Μαρουσιώτης από το γένος του Ολυμπιονίκη Σπύρου Λούη! Μάλιστα ο πατέρας του Σταμάτης Μασούρης αγωνίστηκε και αυτός στον Μαραθώνιο Δρόμο και τερμάτισε 6ος Ολυμπιονίκης.
Ο καθηγητής αγάπησε πολύ το Μαρούσι και το ανέδειξε μέσα από τη λαογραφική και ιστορική έρευνά του. Αλλά και ως δάσκαλος, στη μακρόχρονη πορεία του σε Γυμνάσια και Λύκεια στην Περιφέρεια και το Μαρούσι, ανέλαβε να σμιλέψει τις ψυχές των μαθητών του και να διαμορφώσει την πορεία τους.
Αποχαιρετούμε μια ολόκληρη εποχή!
Αυτή τη δύσκολη και ιδιαίτερη στιγμή καλούμαι να μιλήσω για τον Δάσκαλό μου! Όχι μόνο δικό μου Δάσκαλο/Φιλόλογο αλλά και μιας τάξης μαθητριών, όταν το 1966 μας πήρε από το χέρι -συμβολικά- και συμπορεύτηκε μαζί μας μέχρι την 3η του σημερινού Λυκείου ή την 6η τάξη του τότε Γυμνασίου Θηλέων Αμαρουσίου στο εκατοντάχρονο, σήμερα εμβληματικό Γυμνάσιο Αμαρουσίου.
Πολύ νέος, τότε, με πάθος διδάσκει την Αρχαία Ελληνική Γραμματεία, τη Νεότερη Λογοτεχνία αλλά και την Ιστορία και τα Λατινικά. Κατά τη διδασκαλία του πράγματι «γκρεμίζονταν τείχη» από την προσπάθεια και τη στεντόρεια φωνή του για μεταδοτικότητα της ύλης που δίδασκε.
Διαρκής η μελέτη του, αναζήτηση και έρευνα γύρω από το επιστημονικό του αντικείμενο, ακούραστος υπηρέτης της Γλωσσικής Έκφρασης, Παιδαγωγός, Δάσκαλος, και Πνευματικός Ταγός μας. Μιλούσε για τέχνη, ζωγραφική, γλυπτική, κλασσική μουσική και χορό. Στις θεατρικές παραστάσεις που διοργάνωνε ανέδειξε και το ταλέντο της μετέπειτα ηθοποιού Μαίρης Ιγγλέση. (Παροιμιώδες οι πρόβες του «Ματρόζου», ίσως θυμούνται μερικοί)!
Διάσημο και το βαλιτσάκι με τις διαφάνειες που πρόβαλε στις τάξεις με εκπαιδευτικό περιεχόμενο, για να επιτύχει όχι μόνο την ακουστική αλλά και την οπτική διδασκαλία.
Διψούσαμε, οι μαθήτριες, τότε για γνώση και στο πρόσωπό του βρήκαμε την πηγή να γευτούμε το ΝΑΜΑ. Ενέπνεε σεβασμό και οδηγούσε προσεκτικά την ομάδα με το παράδειγμά του στον «κόσμο των ιδεών».
Μας βοηθούσε να οραματιστούμε το μέλλον μας και να επιδιώξουμε να κάνουμε το ωραίο ταξίδι στο Παλάτι των Επιστημών!
Δεν επιτρέπαμε στον εαυτό μας ποτέ λιγότερη μελέτη απ’ όση μας ζητούσε. Αγαπήσαμε τα βιβλία γιατί με τον επιδέξιο τρόπο και τις προτάσεις του οδηγούμαστε σε αυτά.
Μας δίδαξε ήθος, ευγενή άμιλλα, αλληλεγγύη και ο κόσμος μας, εκείνα τα μαθητικά χρόνια, εμπλουτιζόταν καθημερινά με άδολα, αγνά αισθήματα εγκράτειας, φιλομάθειας… και πολλά οράματα.
Ένας στίχος του Κωστή Παλαμά για τον δάσκαλο προτρέπει: «Σμίλευε, δάσκαλε, ψυχές». Έτσι σμίλευε την ψυχή μας, άλλοτε ως «δρων επί σκηνής» και άλλοτε ως «ενδιαφερόμενος θεατής».
Οι σχέσεις του με τους γονείς της ταπεινής μας κοινωνίας της δεκαετίας του ’60-’70 λειτουργούσαν διαδραστικά, σαν σκαληνό τρίγωνο, όμως! Ανέπτυσσε ευελιξία διδασκαλίας και απόμακρη εγγύτητα. Έτσι, κατάφερνε να κρατιέται ψηλά η εικόνα του δασκάλου στα μάτια του μαθητή, μια εικόνα που για 60 χρόνια δεν έπαψε ποτέ να έχει τα χρώματά της έντονα, ζωηρά με ευγενικούς συνδυασμούς, όπως τα αισθήματά μας.
Επιδραστικός πολλές φορές στη διαμόρφωση του εφηβικού μας χαρακτήρα, δεν μας επέτρεπε εξάρσεις ή διαμαρτυρίες και πάντα επιδίωκε το μάθημα στην τάξη να μοιάζει με ΜΥΣΤΑΓΩΓΙΑ.
Ποτέ δεν ξέφευγε σε προσωπικές αναφορές, κριτική ή απόρριψη των προσπαθειών μας, αλλά ο παιδαγωγικός του τρόπος είχε μια θεατρικότητα και δυναμική που μας παρέσυρε ακόμη και στο διάλειμμα να είμαστε σωστές, τυπικές, συνεπείς.
Το αποτέλεσμα ήταν αυτή η τάξη, τελειώνοντας τον κύκλο της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, να επιτύχει εισαγωγή στα Πανεπιστημιακά Ιδρύματα σε εύρος επιστημών με ιδιαίτερα υψηλό ποσοστό. (Είχε σπείρει το σπόρο) – βλέπετε…
Ο Δάσκαλος έχει τη μοίρα να γράφει η συμπεριφορά του μέσα στην ψυχή του μαθητή και να αφήνει ανεξίτηλο αποτύπωμα στη μετέπειτα ζωή του. Ιδιαίτερα μετά την ενηλικίωση.
Έτσι σημάδεψε και το μέλλον των μαθητριών του. Με την παροιμιώδη αρχαιομάθειά του δεν έχανε ευκαιρία να παραλληλίζει το σήμερα με ρήσεις και παραδείγματα δράσεων και προσωπικοτήτων της Ιστορίας μας σε βαθμό που καθήλωνε τον συνομιλητή του ή προκαλούσε τους μαθητές του να αναζητούν ακόμη περισσότερες γνώσεις.
«Όταν ο δάσκαλος εμπνέει, για τον μαθητή η επιμέλεια είναι μονόδρομος».
Προσωπικά του οφείλω το «ΕΥ ΖΗΝ». Υπήρξε φάρος φωτεινός στην πορεία μου ως Καθηγήτριας Φιλολόγου. Το λαμπρό του παράδειγμα οδηγούσε πάντα τη σκέψη μου, τον τρόπο διδασκαλίας μου και τις πρακτικές στην παιδαγωγική διαδικασία.
Ήταν πάντα στο μυαλό μου ο τρόπος του ΚΥΡΙΑΡΧΟΣ.
Εκφράστηκα παλαιότερα με σεβασμό ενώπιόν του λέγοντας: «Υποκλίνομαι δάσκαλε». Σήμερα θα πω «ΠΡΟΣΚΥΝΩ ΚΑΙ ΕΥΓΝΩΜΟΝΩ» για όσα απλόχερα μας πρόσφερες και μοιράστηκες μαζί μας από τη σοφία σου και για όσα κερδίσαμε από την αέναη ενασχόλησή σου με τη Θεωρητική Επιστήμη.
Καθηγήτρια, πια, το 1986 στο 1ο Γυμνάσιο Αμαρουσίου, τον συνάντησα ως Λυκειάρχης στο απέναντι 1ο Λύκειο και το δέος ήταν αξεπέραστο κάθε φορά που στην πρωινή συγκέντρωση στεκόταν αγέρωχος στη μεγάλη σκάλα. Μια θητεία που διήρκεσε έως το 1994 οπότε προήχθη σε Σχολικό Σύμβουλο.
Δεν χαθήκαμε όμως, γιατί η ζωή τα έφερε έτσι που επέλεξε να συμπορευτεί με την αγαπημένη του Σοφούλα, την πολυαγαπημένη συμμαθήτριά μας και να κάνουν μια ωραία οικογένεια. Έτσι πάντα είχαμε την ευκαιρία να μαθαίνουμε τα νέα του και να συναντιόμαστε σε διάφορες κοινωνικές εκδηλώσεις. Μάθαινε για την πορεία μας, μας ενθάρρυνε και εμείς του αποδίδαμε τον δέοντα σεβασμό για τη σύμπραξή του στη ζωή μας.
Ο γάμος του με τη Σοφία έφερε τα δύο λατρεμένα του παιδιά, τον Στάμο και την Πηνελόπη, επιστήμονες πια, που είχαν την ευλογία να γαλουχηθούν από αυτόν τον σπουδαίο πατέρα που ό,τι μοιράστηκε μαζί τους θα είναι η προίκα τους, πολύτιμα πετράδια για τη μετέπειτα ζωή τους.
Από σήμερα η πόλη μας, το Μαρούσι, και ο Πολιτισμός της είναι φτωχότερη αφού φεύγει από κοντά μας η πολύτιμη παρουσία του καθηγητή μας Δημήτρη Μασούρη. Με βαθιά γνώση και μελέτη της Ιστορίας και Λαογραφίας του Αμαρουσίου και έχοντας δημοσιεύσει πλήθος μελέτες και άρθρα, η πένα του θα σταματήσει να παράγει λόγο και έργο. Αφήνει όμως σπουδαία παρακαταθήκη το συγγραφικό του έργο ως πηγή γνώσης για τις επερχόμενες γενεές.
Ο θάνατος δεν σημαίνει ΤΕΛΟΣ. Είναι ο αποχαιρετισμός της ψυχής από το φθαρτό σώμα και η αρχή του ταξιδιού της ψυχής στον άυλο κόσμο, στο φως της αιωνιότητας.
Η επίγεια ζωή, δυστυχώς, ως αρχέγονη δύναμη της Φύσης έχει ΤΕΛΟΣ – έχει όριο.
Η μνήμη όμως είναι δεμένη σφιχτά με την αέναη σκέψη και κρίση, έχει διάρκεια, δεν έχει ΤΕΛΟΣ.
Καλό ταξίδι στο Φως το Αληθινό! Δάσκαλε!
Θα είσαι για εμάς ένας Φωτεινός Φάρος που πάντα θα μας φωτίζει με το Φως το Ιλαρό!
Σε ευχαριστούμε και υποσχόμαστε ότι θα τιμούμε πάντα τη μνήμη σου με ωραίες αναμνήσεις!
ΜΑΡΙΑΝΑ ΜΗΛΛΑ
