Το ξεκίνημα
Ήταν ένα πρωί Κυριακής. Απρίλιος 1966. Η ΑΜΑΡΥΣΙΑ στα πρώτα της βήματα. Ο πατέρας μου, ο Ανδρέας Ζαγκλής, με φωνάζει και μου λέει: «Γύρω στις 11 περιμένω τον Δημήτρη Μασούρη. Είναι γηγενής Μαρουσιώτης, φιλόλογος καθηγητής στο Γυμνάσιο Θηλέων Αμαρουσίου και μου ζήτησε να αρθρογραφεί στην ΑΜΑΡΥΣΙΑ σε τακτά χρονικά διαστήματα».
«Τον γνωρίζω, -του απάντησα- διδάσκει φιλολογικά μαθήματα στις φίλες μου στο Γυμνάσιο Θηλέων και όλες μιλάνε με τα καλύτερα λόγια. Είναι εξαιρετικός καθηγητής, μου είπαν, μα πάνω απ’ όλα, πραγματικός δάσκαλος».
Η συνάντηση μεταξύ τους πραγματοποιήθηκε σε ένα ιδιαίτερα θερμό κλίμα. Αντάλλαξαν απόψεις για την πορεία της ΑΜΑΡΥΣΙΑΣ, για την ιστορία και τη λαογραφία της πόλης, αλλά και για τον τρόπο με τον οποίο ο Δημήτρης Μασούρης θα αναδείκνυε μέσω της εφημερίδας την πολιτιστική ταυτότητα του Μαρουσιού διαχρονικά. Με μεγάλη χαρά συμφώνησαν να ξεκινήσει η συνεργασία τους, η οποία -πού να φαντάζονταν τότε- διήρκησε 60 ολόκληρα χρόνια!
Ήταν μόνο η αρχή!
1η Μαΐου 1966 • Έτος 1ον • Αριθμός Φύλλου 13
Αρχαιολογικαί απόψεις
ΜΙΑ ΑΡΧΑΙΑ ΕΠΙΓΡΑΦΗ ΤΩΝ ΑΝΑΒΡΥΤΩΝ
Υπό του κ. ΔΗΜ. ΜΑΣΟΥΡΗ καθηγητού
Κατά τους αρχαίους χρόνους και συγκεκριμένως κατά τον 5ον π.Χ. αιώνα φαίνεται, ότι εις την περιοχήν των Αναβρύτων και εντός του κτήματος Συγγρού υπήρχε βωμός ή ναΐσκος αφιερωμένος εις θεότητα. Τούτο απέδειξε πλήθος από θραύσματα λίθων και πλίνθων, οι οποίοι ήσαν τεχνικώς επεξεργασμένοι όταν κατά το έτος 1960 εγένετο η διάνοιξις οδού εντός του κτήματος υπό του Δήμου Αμαρουσίου.
Εις τούτον τον βωμόν ή τον ναΐσκον οι κάτοικοι του αρχαίου Αθμόνου (=Αμαρουσίου) αφιέρωσαν ψήφισμα τιμής ίσως προς νεκρούς πεσόντας εις μάχην ή και εις άρχοντας, οι οποίοι προσέφερον κάποτε αξιολόγους υπηρεσίας εις την ιδιαιτέραν αυτών πόλιν. Το ψήφισμα είχε γραφή επί μαρμαρίνης πλακός, της οποίας ευρέθη εν μόνον τεμάχιον. Τούτο κατόπιν ενεργειών του τέως Γυμνασίου Αρρένων Αμαρουσίου παρεδόθη εις την Αρχαιολογικήν Υπηρεσίαν.
Το τεμάχιον αυτό της μαρμαρίνης πλακός – επιγραφής έχει ύψος 0,58 εκατοστά, πλάτος 0,37 και πάχος 0,12. Η επιγραφή φαίνεται λεία εις το έμπροσθεν αυτής μέρος και τα άκρα, είναι δε ακατέργαστος όπισθεν. Τούτο σημαίνει, ότι ήτο εντοιχισμένη. Εις το άνω αυτής μέρος έχει θραυσθή. Εκεί ασφαλώς ευρίσκετο και η αρχή του ψηφίσματος.
Εξ αυτού του τεμαχίου της επιγραφής αναγράφω επτά στίχους, οι οποίοι αναφέρονται εις τα ονόματα πολιτών μετά των πατρωνύμων αυτών. Τα γράμματα έχουν ύψος 0,08 εκ. και ακολουθούν το Μικρασιατικόν Ιωνικόν Αλφάβητον, το οποίον επισήμως εισήχθη εις τας Αθήνας επί άρχοντος Ευκλείδου κατόπιν προτάσεως του ρήτορος Αρχίνου την 94,2 Ολυμπιάδα, ήτοι το 403) 2 π.Χ. και εκυριάρχησε πλέον ως Αττικόν.
Η επιγραφή έχει ως εξής:
ΘΡΑΣΥΚΛΗΣ ΘΡΑΣΥΛΛΟΥ
ΕΥΘΥΔΙΚΟΣ ΑΚΕΣΑΝΔΡΟΥ
ΕΥΤΡΟΠΟΣ ΚΟΛΟΙΟ
ΘΟΥΓΕΙΤΩΝ ΘΕΟΔΩΡΟΥ
Ο (ΝΗΣΙΛΟ) Σ ΟΝΟΜΑΝΤΟΣ
ΦΙΛΕΑΣ (ΕΥΡΥ) ΚΛΕΙΔΟΥ
Ακολουθούν άλλοι 30 στίχοι ονομάτων και πατρωνύμων.
Η επιγραφή αυτή ευρίσκετο εις κοινήν θέαν και επί πολυσυχνάστου τόπου, όπως συνήθως συνέβαινε με τας τοιούτου είδους επιγραφάς, αι οποίαι ανεφέροντο εις παντοία θέματα του δημοσίου και ιδιωτικού βίου των Αρχαίων Ελλήνων. Κατά συνέπειαν, κέντρον θρησκευτικόν θα απετέλει ο βωμός ή ο ναΐσκος πλησίον δημοσίας οδού ή ιερού άλσους εις εκείνον τον χώρον.
Μία εγκύκλιος του Υπουργείου Εσωτερικών προς τους Νομάρχας δια την ανάγκην αναπτύξεώς του.
Το τέλος
Πέρυσι τον Δεκαπενταύγουστο, στο φύλλο 2872 της 9ης Αυγούστου 2025, η ΑΜΑΡΥΣΙΑ δημοσιεύει το τελευταίο κείμενο του Δημήτρη Μασούρη. Είναι ένα ποίημά του με τίτλο «Το ρόδον το Αμάραντον» αφιερωμένο στη γιορτή της Κοίμησης της Θεοτόκου, και στη θαυματουργή εικόνα, που κοσμεί τον μητροπολιτικό ναό της πόλης.
Η αγάπη του για τη Θεοτόκο και τον Ναό της Κοίμησης αποτυπώθηκε ποικιλόμορφα καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του. Το 1975 έγραψε την «Ιστορία του εν Αμαρουσίω Καθεδρικού Ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου» (επί τη εκατονταετηρίδι από της κτίσεως) και δεκάδες άλλα δημοσιεύματα για τον Ναό και τη γιορτή της Κοίμησης, ιστορικά και λαογραφικά, αποδίδοντας όχι μόνον τον τρόπο αλλά και τη σημασία του εορτασμού για τους Μαρουσιώτες, διαχρονικά…
Ήταν το τελευταίο κείμενό του, αφιερωμένο στην Κοίμηση και τον Ναό της. Πρόκειται για το ποίημα που ακολουθεί. Ήταν τυχαίο; Δεν νομίζω…
Μαρούσι
Δεκαπενταύγουστος 2025
Δέηση
στην Πολιούχο του Μαρουσιού
Ρόδον το Αμάραντον
AΠΟ ΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΑΣΟΥΡΗ
Παντοκρατόρισσα, Προστάτρια,
Αφοσιωμένη στο λαό, που σε τιμάει,
Θεόνυμφη, Φιλεύσπλαχνη,
Ερμηνεύτρια των βαθύτερων πόθων μας
Συ Μητέρα της ζωής στις βιοτικές μας μέριμνες
τις τόσο βάναυσα καταπιεστικές και φθοροχρόνες,
οδήγησε στους φωτεινούς σου δρόμους τα βήματά μας
Αφόβητα, όπως τα χάραξε η θυσία του Γιού σου.
Όλη η γη κατακλύζεται από βία, αναλγησία,
απληστία και συμφέροντα.
Έχει υπερπληρωθεί η θέληση αυτών,
που επιθυμούν να ζήσουν, από αποφάσεις ανόμων.
Δέσποινα Μαρουσιώτισσα προστάτεψέ μας Αμόλυντη,
και γίνου πηγή αναζωογόνησης, προλαβαίνοντας
τα ναυάγιά μας από τις παγίδες του βίου.
Η δέηση ταπεινό θυμίαμα,
ας φτάσει στα κράσπεδα του Θρόνου σου.
Γκρέμισε τις αμφισβητήσεις και αποκατάστησε
την ποθητή ειρήνη στον κόσμο, διώχνοντας
τις συνέπειες των αθέμιτων πολεμικών προσβολών.
Φώτισε τη σκέψη των δυνατών της γης
να χαλιναγωγήσουν τις απαράδεκτες επιθυμίες
και να μεταλλάξουν σε αγάπη και σωφροσύνη
το πάθος τους.
Κάνε μας ικανούς το στάχυ, που κρατάς
να είναι σύμβολο ευημερίας, όπως τα παλιά χρόνια,
προϋποθέσεων καλλιέργειας πνευματικής και υλικής
στον πολλαπλασιασμό του ταλάντου μας
και το Ρόδο το Αμάραντο
να γίνει σε μας αιώνια ζείδωρη αύρα Αερμών,
οδηγώντας το σκάφος της ζωής μας
σε ήμερους όρμους.
Με το γλυκύτατο γαλήνιο βλέμμα σου
παρακολούθησέ μας και ζύγισε τις πράξεις μας,
μεσιτεύοντας προς το Γιο σου, Θεό και Λόγο,
όπως έγραφε ο Ιωάννης.
Ανάξιοι, επιζητούμε να χαράξουμε νέες προοπτικές
ιδιαίτερα από απληστία και να στρέψουμε το ρου
της ιστορίας του πλανήτη μας, σβήνοντας τα κεφάλαια
της φιλαλληλίας και της εντιμότητας, στραγγαλίζοντας
το δίκαιο του άλλου, εξαιτίας υπέρμετρης φιλοδοξίας.
Κυρία των Αγγέλων, χρυσοπόρφυρο λουλούδι
στην ανεκτίμητη θαυματουργή Εικόνα σου
άφησε ν’ αποθέσουμε τις ελπίδες.
Ενθάρρυνέ μας ότι η θεϊκή βούληση
θα μας λυτρώσει από τις εσωτερικές μας αδυναμίες
και θα μας οδηγήσει στην επίγεια ηρεμία και την ειρήνη,
που χαρίζει η Αγάπη,
αυτή που βάναυσα υποφέρει σήμερα
και που γι’ αυτή θυσιάστηκε ο Μονογενής Γιος σου.
