Κάθε χρόνο στην Παγκόσμια Ημέρα Τέχνης στις 15 Απριλίου, που έχει θεσπιστεί την ημέρα γενεθλίων του κορυφαίου Homo Universalis, Λεονάρντο Ντα Βίντσι (1452-1519), γίνονται απανταχού εκδηλώσεις τέχνης, επισκέψεις, ξεναγήσεις, εκθέσεις, παραστάσεις, συναυλίες σε μουσεία και χώρους τέχνης καθώς και πολλές αναρτήσεις και άρθρα στα μέσα επικοινωνίας.
Ο Κώστας Ευαγγελάτος με αφορμή την παραμονή του -για το Πάσχα- στο Αργοστόλι της Κεφαλονιάς και τις εντατικές προετοιμασίες, τόσο για την επικείμενη έκθεση του στο Μουσείο της Πόλεως των Αθηνών- Ίδρυμα Βούρου- Ευταξία, από τις 22 Μαίου έως τις 7 Ιουλίου 2025, όσο και για την θερινή λειτουργία της Villa Ροδόπη, θα ξεναγήσει αναλυτικά τους φιλότεχνους την Μεγάλη Τρίτη 15 Απριλίου 2025 από τις 11:00 έως τις 14:30 στην μόνιμη συλλογή εικαστικών έργων της Σύγχρονης Πινακοθήκης.
Η συλλογή που είναι επί 25 χρόνια είναι ελεύθερα επισκέψιμη περιλαμβάνει έργα, όλων των τεχνοτροπικών μορφών και τάσεων, σύγχρονων Ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών. Παραλληλα με τις περιοδικές εκθέσεις έχουν παρουσιαστεί από το 2001 με μεγάλη απήχηση και διεθνή εμβέλεια, σημαντικές λογοτεχνικές, μουσικές, χορευτικές, επετειακές performance στην ετήσια εκδήλωση τέχνης και λόγου του Αυγούστου, με τίτλο «Πανσέληνος στον κήπο» που πραγματοποιείται στην «Μωβ Σκηνή» του «Κήπου του Χαρίλαου» της Villa Ροδόπη.
Είσοδος ελεύθερη.
Πληροφορίες: 2671028501
Η ΕΙΚΑΣΤΙΚΗ ΟΠΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ (Απόσπασμα από άρθρο)
Eίναι θεωρητικά παραδεκτό ότι η πολύπλοκη και πολλές φορές αντιφατική φύση της καλλιτεχνικής δημιουργίας, είναι για τον γνήσιο καλλιτέχνη μια υπαρξιακή ανάγκη, εφάμιλλη με τις ζωτικές ανάγκες και ροπές του. Αυτό λοιπόν το δημιουργικό «κάτι» αποτελεί την εικαστική ουσία των μορφικών ή αμορφικών και κατ’ επέκταση συμβολικών εικόνων-ειδώλων, της συνεχούς δημιουργικής ροής του υποκειμενικού, αλλά ταυτόχρονα και αντικειμενικού κόσμου του καλλιτέχνη, σε συνάρτηση με τον κόσμο των ιδεών και παραστάσεων – εμπειριών, που φωλιάζουν στην ατομική του ύπαρξη. Η συνάρτηση αυτή μέσα από μια φυσιολογική διεργασία κρίσης – σύγκρισης – επιλογής – κατάταξης οδηγεί από το φαινομενικό μηδέν σε μια νέα οπτική πραγματικότητα. Η πορεία ερμηνείας και διερεύνησης αυτού του «κάτι» έχει δώσει επαγωγικά διάφορα συμπεράσματα: Προέλευση του έργου τέχνης κατά τον Μάρτιν Χάιντεγκερ στο συνοπτικό μελέτημα του «Η προέλευση του έργου τέχνης», 1950, είναι η Τέχνη, που είναι κατ’ ουσία Ποίηση.
Μέσα στο καλλιτεχνικό έργο ενεργοποιείται η Αλήθεια, που είναι η αποκάλυψη των όντων μέσα στο Είναι τους. Η δημιουργική φανέρωση ενός κόσμου είναι ό,τι βασικότερο μπορεί να επιτύχει το καλλιτέχνημα. Άρα η εικαστική αναγωγή στο Σύμβολο της ουσίας του έργου τέχνης γίνεται μέσα από το αέναο «συμβάν» της Αλήθειας και όχι της Ειλικρίνειας, που την επικαλούνται πολλοί ως αντιπροσωπευτική τους πρόθεση και επίτευξη, η οποία όμως δεν επαρκεί για διαχρονικά αισθητικά επιτεύγματα. Βέβαια ο Φρειδερίκος Νίτσε αποδίδει την γένεση του καλλιτεχνήματος στη διαμάχη του Απολλώνιου με το Διονυσιακό στοιχείο και κατά τον Άλμπερτ Ντύρερ η Τέχνη βρίσκεται μέσα στη φύση και πρέπει να την αποσπάσει με την σπουδή του ο καλλιτέχνης.
Κατά την ψυχαναλυτική άποψη του Φρόυντ, η καταπιεσμένη «λίμπιντο» εκφράζεται με την τέχνη, που αντικατοπτρίζει το άρρωστο «εγώ» ζητώντας να απελευθερωθεί από τις ανασταλτικές συμβάσεις. Όλοι όμως συμφωνούν ότι βασικό στοιχείο για την αναγωγή στην ουσία της τέχνης είναι η Αλήθεια. Η αλήθεια, σαν συμφωνία της γνώσης με τα αντικείμενα, ωθεί προς το δημιουργείν. Εάν δεχθούμε ότι το έργο τέχνης είναι προϊόν της ποιητικής συμφωνίας του εσωτερικού κόσμου του καλλιτέχνη με το αισθητικό αντικείμενο, που αναπλάθεται στην οπτική πραγματικότητα, τότε κριτήριο αξιολόγησης του έργου αυτού είναι η ταύτιση του δημιουργού με το έργο του. Άρα σύμφωνα με την άποψη αυτή, την οποία αποδέχομαι πλήρως, κριτήριο δεν παρέχει το έργο καθαυτό – το θέμα, η τεχνική αρτιότητα δεν επαρκούν – αλλά υπερέχει το εν δυνάμει βιωματικό προσωπικό ύφος – στίγμα του καλλιτέχνη που εμπεριέχεται σε αυτό και το καθιστά μοναδικό.
Κώστας Ευαγγελάτος (Ζωγράφος, Λογοτέχνης, Θεωρητικός της τέχνης)
