Ο Γιώργος Παπανδρέου εξέφρασε την ικανοποίησή του για την άντληση των κεφαλαίων από το πενταετές κοινοπρακτικό δάνειο. «Είναι ένα πρώτο καλό μήνυμα για τη χώρα, αλλά έχουμε πολλή και συστηματική δουλειά να κάνουμε για να ανακτήσει η Ελλάδα την αξιοπιστία της κι αυτό ήταν μόνο η αρχή». Επισήμανε ακόμη ότι «η Ελλάδα χρησιμοποιήθηκε από ορισμένους ως αδύναμος κρίκος για άλλους λόγους, καθώς στόχος δεν ήταν η Ελλάδα, αλλά η Ευρωζώνη, καθώς υπάρχουν κάποιοι οι οποίοι δεν είναι ευτυχείς από την ύπαρξη της ζώνης του ευρώ», συμπληρώνοντας ότι «δεν πρόκειται να αποφύγει να αναγνωρίσει τις ευθύνες της χώρας για την κακή κατάσταση της οικονομίας, η οποία προκλήθηκε από υπερβολικές δαπάνες και πελατειακές σχέσεις». «Θα πονέσουμε, θα ματώσουμε, αλλά θα λυτρωθούμε», είχε αναφέρει λίγες μέρες νωρίτερα, μιλώντας στο συνέδριο της ΚΕΔΚΕ.
Θα «ματώσουμε» για να πληρώνουμε τοκογλύφους και να υποκύπτουμε σε κερδοσκοπικά παιχνίδια, ώστε να μας χτυπάνε στην πλάτη τα «λευκά κολάρα» και να μας λένε «είστε αξιόπιστοι»; Είμαστε αξιόπιστοι επειδή συρρικνώνουμε το εισόδημα των μισθωτών, μέχρι παντελούς «πτώχευσης» της λεγόμενης «μεσαίας τάξης»; Κι αν το κερδοσκοπικό «παιχνίδι» αφορά όλη τη ζώνη του ευρώ, καθώς η Ελλάδα αντιπροσωπεύει κάτι λιγότερο από το 3% του ΑΕΠ της ευρωζώνης, γιατί, πλην Σαρκοζί, οι έτεροι «μεγάλοι» της ζώνης του ευρώ έχουν αφήσει το «παιχνίδι» αποκλειστικά και μόνο στα χέρια της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας; Η συνθήκη του Μάαστριχτ για τη νομισματική ενοποίηση «αγγίζει» τα όριά της και από αυτή θα εξαρτηθεί το μέλλον της ευρωζώνης, όχι από τη δυνατότητα της Ελλάδας να «ταΐζει» τοκογλυφικά κεφάλαια…
Μαρία Ζαρίφη
