Περίμενα ματαίως να δω έστω και σ’ ένα κανάλι της Ελλάδας να δείχνουν τα φέρετρα των 13 Ελληνόπουλων που κατακρεουργήθηκαν την 11η Ιουλίου στη ναυτική βάση του Μαρί στην Κύπρο. Γύρισα την τηλεόραση στο ΡΙΚ. Εκείνη τη στιγμή, ένα μαύρο ποτάμι διέσχιζε την κεντρική οδό της Λεμεσού, κατευθυνόμενο στον ναό που έγινε η νεκρώσιμη ακολουθία του Ανδρέα Ιωαννίδη. Απ’ αυτήν την στιγμή δεν σταμάτησαν τα μάτια μου να τρέχουν, γιατί έβλεπα ένα κομμάτι του Ελληνισμού να ξεπροβοδίζει τα παιδιά μας. Αυτούς τους άριστους Έλληνες πατριώτες, τους ήρωες ενός πολέμου συμφερόντων που έχουν στόχο τον Ελληνισμό.
Φίλοι αναγνώστες, γέμισαν τα μάτια μου από την εικόνα της γαλανόλευκης, που σκέπαζε τα πάντα.
Γέμισε η καρδιά μου από τον Εθνικό μας Ύμνο που έψαλλαν στις εκκλησίες οι Έλληνες της Κύπρου, όταν ξεπροβόδιζαν τους νεκρούς μας.
Θα σταθώ σ’ αυτά που σημάδεψαν το μυαλό μου και που για μένα αποτελούν σκαμπίλι σ’ όσους αναφέρονται σκέτα στο νησί μας, χωρίς να χαρακτηρίζουν τους κατοίκους, με το «Έλληνες της Κύπρου».
Είναι δυστυχώς περισσότερον Έλληνες από μας, της μητροπολιτικής Ελλάδας. Και ακούστε γιατί: Στην ακολουθία του Ανδρέα Ιωαννίδη, προς στιγμήν ακούσθηκε απ’ έξω μεγάλη φασαρία, με στόχο κάποιον επίσημο. Τότε η γυναίκα του πήρε το μικρόφωνο και τους παρακάλεσε να ησυχάσουν. «Ο άνδρας μου» τους είπε «λάτρευε την Ελλάδα, την πατρίδα μας». Μίλησαν πολλοί, όμως ο γιος του ο Νικόλας, όταν πήρε το μικρόφωνο, με μετέφερε στα δικά μου ακούσματα από τον πατέρα μου. Ξεκίνησε Νικόλας με το «μητρός τε και πατρός και των προγόνων απάντων τιμιότερον εστίν η πατρίς» και συνέχισε «πατέρα μου μας μπόλιασες με τα ιδανικά της Ελλάδας, μας έμαθες πως ο Έλληνας γεννήθηκε αγωνιστής». Τι άλλο ήθελα να ακούσω για να νιώθω υπερήφανη που είμαι Ελληνίδα;
Η μία νεκρώσιμη ακολουθία διαδεχόταν την άλλη. Φέρετρα σκεπασμένα με τη γαλανόλευκη και στα πόδια τους η σημαία του νησιού μας. Και ο ύμνος του Σολωμού προς την Ελευθερία να καλύπτει ηχητικά το χώρο, μέσα και έξω από τις εκκλησίες, με τις φωνές των συμπατριωτών μας.
«Ανδρέα μου σας δολοφόνησαν» είπε ο ηρωικός πατέρας του Ιωαννίδη, στο παιδί του. Αιώνες οι Έλληνες δολοφονούνται από τους προδότες που επιλέγουν. Η ιαχή «βάτραχος» των βατραχανθρώπων της βάσης, μένει ακόμα στα αυτιά μου.
Οι συγγενείς ενός άλλου παιδιού της πατρίδας μας, θεώρησαν ανεπιθύμητη την παρουσία της εξουσίας στην εξόδιο τελετή. Ένας άλλος γονιός ενός ήρωα της ΕΜΑΚ, έδωσε επιταγή και πλήρωσε τα έξοδα της κηδείας των έξι παιδιών.
Είπε «δεν θέλω το κράτος να πληρώσει για τα παιδιά μου». Αυτό θα πει περηφάνια, αυτό θα πει ελληνικό φρόνημα, αυτό θα πει ελληνική λεβεντιά, όμως αυτό θα πει και τιμωρία!!!
Τραγικές φιγούρες οι γονείς των διδύμων. Ο πατέρας έκλαιγε γοερά υποβασταζόμενος, η μάνα, που έχει ανεξάντλητη δύναμη, ζήτησε όλοι όσοι θα ακολουθήσουν την τελετή να φοράνε γαλανόλευκα, λέγοντας «πως όταν πεθαίνει ένας στρατιώτης, μια μάνα παίρνει μια σημαία, εγώ είμαι τυχερή, θα πάρω δύο»…
Χάθηκαν δύο νεαρά Ελληνόπουλα που πήγαν να υπηρετήσουν την Ελλάδα στα 18 τους χρόνια… Δύο νεαροί ήρωες, πατριώτες.
Μοιραίος ο Ιούλιος για το νησί μας. Τα παιδιά μας έπεσαν για τα ξένα γεωπολιτικά συμφέροντα και από την αδιαφορία των διοικούντων που έστειλαν στον θάνατο χρήσιμους για το έθνος μας πολίτες. Οι ηθικά υπεύθυνοι της τραγωδίας, αντί για μια συγγνώμη, είπαν «πως ενδιαφέρονται να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη του λαού στους θεσμούς και τους νόμους».
Εδώ τα παίζεις!!! Αν οι θεσμοί απαιτούν σεβασμό, θα πρέπει να ενδιαφέρονται για τους λαούς τους κι όχι για το αν το ΙΡΑΝ θα στείλει στα αζήτητα τους παγκόσμιους δολοφόνους. Και μόνο ότι έβαλαν τα μπαρούτια στη βάση του Ναυτικού και στον σταθμό παραγωγής ηλεκτρισμού, δείχνει περίεργη επιλογή.
Οι περισσότεροι από τους νεκρούς ήταν αξιωματικοί.
Κλείνω με μια ρήση ενός εκ των ομιλητών που είπε πως «ήταν πολλοί οι Έλληνες που φόρεσαν τη στολή του Έλληνα αξιωματικού, αλλά λίγοι την πότισαν με αίμα».
Στον ακήρυκτο πόλεμο που δέχεται ο Ελληνισμός, εύχομαι να μην πέσουν πολλοί πολεμιστές των πρόσω!!!
Και δεν ακούσθηκε ούτε ένα συγγνώμη. «Πρέπει να έχεις ηρωισμό για να παραδέχεσαι τα λάθη σου». Αυτό μου είπε ο διακεκριμένος Κύπριος φίλος μου Τάκης Κυριακίδης, σε μια από τις πολλές μας συναντήσεις…
Θέλω να παρακαλέσω αυτούς που ζουν αυτή την στιγμή στον παράδεισο, να παρακαλέσουν τον Θεό να δράσει ακαριαία. «Οι καιροί ου μενετοί» για την κοινή μας πατρίδα.
Χαριτίνη Ρασιά
