Δυο χρόνια συμπληρώθηκαν την Τετάρτη με «πρώτη φορά Αριστερά» και είναι αλήθεια ότι πολλά έχουν αλλάξει και ταυτόχρονα… όλα έχουν μείνει ίδια. Όπως, για παράδειγμα, το σήριαλ της αξιολόγησης, το οποίο πηγαίνει από παράταση σε παράταση. Στην προχθεσινή σύνοδο του Eurogroup χάθηκε ένα ακόμη ορόσημο για την κυβέρνηση και πολύ περισσότερο δεν ξεκαθαρίστηκαν τα επόμενα βήματα της διαπραγμάτευσης.
Αυτό που έγινε διακριτό και κατανοητό ήταν μόνο οι παρατηρήσεις των εταίρων προς την Αθήνα, οι αξιώσεις τους για νέα μέτρα και οι εντεινόμενες πιέσεις τους προς αυτή την κατεύθυνση. Εν αναμονή μάλιστα της απόφασης του ΔΝΤ για συμμετοχή ή όχι στο ελληνικό πρόγραμμα – απόφαση που θα ληφθεί, όπως όλα δείχνουν, στις αρχές Φεβρουαρίου.
Με ή χωρίς το ΔΝΤ, η Αθήνα έχει να αντιμετωπίσει τις αξιώσεις των ευρωπαϊκών θεσμών για «προκαταβολικά» μέτρα και μετά το 2018, δηλαδή μετά τη λήξη του προγράμματος. Όπερ σημαίνει… ταύτιση με το ΔΝΤ. Στην ουσία, Βρυξέλλες και Ουάσιγκτον ζητούν έναν… «ανάποδο» κόφτη, με την έννοια ότι αξιώνουν προκαταβολική νομοθέτηση μέτρων, τα οποία θα χρησιμοποιηθούν ως «κάβα» και απλώς δεν θα εφαρμοστούν, εφόσον η κυβέρνηση θα πιάσει στο τέλος της ημέρας τους δημοσιονομικούς στόχους.
Μόνον κατ’ αυτόν τον τρόπο μπορούν να υπάρχουν βάσιμες ελπίδες ότι η αξιολόγηση θα κλείσει στο επόμενο Eurogroup, στις 20 Φεβρουαρίου. Διαφορετικά, το πράγμα περιπλέκεται και είναι πολύ πιθανό η όλη ιστορία να τραβήξει σε μάκρος, ενώ την εμφάνισή τους έκαναν ήδη αναλύσεις διεθνών οίκων για πολιτικές εξελίξεις και πρόωρες εκλογές στην Ελλάδα – παρά τις διαψεύσεις του πρωθυπουργού και των κυβερνητικών στελεχών.
Όσο για το τι μπορεί να περιλαμβάνει το πακέτο των μέτρων; Όπως έγραφε η «Α» και την προηγούμενη εβδομάδα, δεδομένη θεωρείται η μείωση του αφορολόγητου ορίου (απομένει να μάθουμε το τελικό ποσό), ενώ δεν αποκλείεται να υπάρξουν και περικοπές συντάξεων και μισθών στο Δημόσιο ή ακόμη και νέα αύξηση των έμμεσων φόρων, με τη μεσαία κλίμακα του ΦΠΑ (14%) να βρίσκεται στο στόχαστρο.
