Οξυδέρκεια, ταχύτητα, καλές συνεργασίες. Ο Γιώργος Λιμνιάτης φαινόταν ότι θα γίνει προπονητής από την εποχή που ήταν ακόμα αθλητής! Τα χαρακτηριστικά του βοηθούσαν τους υπόλοιπους παίκτες να γίνουν καλύτεροι και υπό μια άλλη έννοια, αυτό καλείται να κάνει πλέον κι από τον νέο του ρόλο στην Κηφισιά. Ο 43χρονος προπονητής μίλησε στην ιστοσελίδα της Νέας Κηφισιάς για τη νέα πρόκληση και τα στοιχεία που συνάντησε στην ΑΕΝΚ.
Κόουτς, καλώς ήρθες στην ομάδα μας. Τι σε έπεισε να γίνεις μέλος της ΑΕΝΚ;
Βασικά, για να ξεκινήσω ανάποδα, δεν υπήρχε κάποιος αρνητικός παράγοντας για να μην έρθω. Από την πρώτη στιγμή που ο Ηλίας Παπαθεοδώρου μου πρότεινε να ενταχθώ στο προπονητικό τιμ, έβρισκα μόνο θετικά στην απόφασή μου να έρθω στην Κηφισιά. Έτσι όπως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα στο ελληνικό μπάσκετ, η ΑΕΝΚ είναι ευκαιρία για έναν άνθρωπο που ζει για το μπάσκετ, όποια θέση κι αν έχει. Είτε παίκτη, είτε προπονητή. Οπότε δεν είχα και πολλά να σκεφτώ.
Γιατί είναι ευκαιρία, όπως λες;
Γιατί αν χαρτογραφήσεις τον χώρο του μπάσκετ, θα διαπιστώσεις ότι είναι από τις πιο υγιείς ομάδες σε όλα τα επίπεδα. Έχει εξαιρετική διοίκηση που λειτουργεί σε επαγγελματικά πρότυπα, έχει προπονητική φιλοσοφία και παίκτες υψηλού επιπέδου, καταξιωμένους αλλά και διψασμένους για διάκριση. Οπότε η απόφασή μου ήταν εύκολη. Όταν έχεις μονόδρομο μπροστά σου, δεν μπορείς να πας στην αντίθετη κατεύθυνση.
Από το 2010 είσαι στις μικρές εθνικές ομάδες αλλά και σε τμήματα υποδομής. Τι διαφορά υπάρχει ως προς την μετάβασή σου σε μια ανδρική ομάδα;
Ναι μεν το μπάσκετ είναι μπάσκετ παντού, αλλά σαφώς σε μια ανδρική ομάδα είναι άλλα τα δεδομένα. Έχω μεγάλο κίνητρο πάντως και για αυτό ήθελα να ακολουθήσω τον συγκεκριμένο δρόμο. Κέρδισα εμπειρίες προπονώντας παιδιά και ήρθε η ώρα για το επόμενο βήμα. Νομίζω πως η ΑΕΝΚ θα με βοηθήσει να γίνει καλύτερος κι αυτό που θέλω είναι να βοηθήσω κι εγώ την ομάδα από το δικό μου πόστο. Ελπίζω να βαδίσω στα χνάρια των προκατόχων μου, του Γιώργου Μπιτζάνη και του Θεόφιλου Μπεκέ που έκαναν φανταστική δουλειά πέρυσι ως συνεργάτες του Ηλία Παπαθεοδώρου.
Ζώντας την ΑΕΝΚ από μακριά την προηγούμενη χρονιά, ποια ήταν η εντύπωσή σου ως προπονητής και ως θεατής του μπάσκετ;
Ότι είναι πολύ σοβαρή ομάδα. Είχε πλάνο σε όσα έκανε, ήταν ομάδα με ξεκάθαρο προσανατολισμό κι αυτό μου άρεσε πολύ. Οι παίκτες ήταν πειθαρχημένοι και έβγαζαν το ταλέντο τους στο γήπεδο μέσα από συνεργασίες και στο τέλος η ομάδα εισέπραξε ένα φανταστικό αποτέλεσμα που ήταν πολλές σημαντικές νίκες και την 5η θέση στο πρωτάθλημα. Το βασικό όμως, είναι ότι στην πρώτη της χρονιά κέρδισε τον σεβασμό όλων, σε μια χώρα όπου όλοι είναι δύσκολοι κριτές.
Αυτό το διάστημα που οι αθλητές ξεκουράζονται πώς κυλάει για σένα;
Βασικά βγαίνουν λίγο τα μάτια μου, αλλά είναι για καλό σκοπό! Είναι οι μέρες που κάνουμε μαζί με όλο το προπονητικό τιμ το scouting των ξένων αθλητών και πρέπει να ελέγξουμε τα πάντα.
Και παράλληλα πρέπει να είσαι σε ετοιμότητα και για την σπουδαιότερη «μεταγραφή» της ζωής σου, τον ερχομό του γιου σου.
Ναι, έτσι είναι. Περιμένουμε μέσα στο μήνα.
Ευχόμαστε τα καλύτερα και να αποτελέσει άξιο διάδοχο στην ζωή και στο μπάσκετ!
Την υγεία του να έχει και… να είναι γρήγορος. Τα άλλα θα τα βρούμε στην πορεία (γέλια).
