– Κυρία Παυλάκου, σας γνωρίζω ως διευθύντρια του Γυμνασίου Νέας Ερυθραίας, αλλά δεν γνωρίζω τις σπουδές σας, την ειδικότητά σας.
Μετά το βασικό πτυχίο Πολιτικών Επιστημών (Πάντειο Πανεπιστήμιο) και το πτυχίο της ΠΑΤΕΣ (ΣΕΛΕΤΕ), πήγα στη Γαλλία, στο Στρασβούργο και σπούδασα ψυχολογία (DEA) και κοινωνιολογία (Doctorat d’ Universite).
– Είδα το νέο σας βιβλίο: «Φως ως ιμάτιον» από τις εκδόσεις «Αρμός» και θεωρώ ότι σε σχέση με τα προηγούμενα ποιητικά βιβλία υπάρχει μια στροφή, αλλάζει ο προβληματισμός.
Κοινωνικοπολιτικές συνθήκες πρωτόγνωρες για τα ελληνικά δεδομένα μας πηγαίνουν στη δεκαετία ’60, ΔΝΤ, ανεργία κ.λπ. Ως πολίτης αισθάνομαι καταρρακωμένη και αγανακτισμένη. Ίσως αυτά να είναι έκδηλα και στην ποίηση. Σας ευχαριστώ για την παρατήρηση, δεν φανταζόμουν ότι κάποιοι συμβολισμοί θα οδηγούσαν σε αυτή την παρατήρηση περί στροφής που κάνατε πριν.
Υπάρχει παρακμή και διογκώνεται υπονομεύοντας κατακτήσεις δεκαετιών. Υποχωρεί η παιδεία, η υγεία, η κοινωνική δικαιοσύνη, το εισόδημα.
Γέμισε η Ελλάδα νεόπτωχους, η μια βιοτεχνία κλείνει μετά την άλλη. Μόνο η τέχνη και ο πολιτισμός μπορούν να μας κρατήσουν και να μας τονώσουν το ταπεινωμένο αίσθημα.
– Οι δεσμοί που φαίνεται πως έχετε με την ποίηση, την τέχνη γενικότερα υπάρχουν και σε άλλους τομείς της ζωής σας;
Σε αυτή την ανυπαρξία γερού αξιακού συστήματος, σε μια επιτρέψτε μου την έκφραση, φαβελοποίηση της μικρομεσαίας τάξης και της ποιότητας ζωής, πρέπει να βρίσκουμε διεξόδους και στην ποίηση και στη ζωγραφική και στη μουσική, κυρίως στην ελληνική φύση. Κάθε ανάβαση στο βουνό είναι λύτρωση, όπως και κάθε ταπεινό κερί σε κάποιο ξωκλήσι, κάθε βοήθεια σε όποιο μαθητή το χρειαστεί, και πια τα παιδιά χρειάζονται από τυρόπιτα το πρωί ως και τετράδια, στιλούς, στήριξη. Πρέπει να στηριχτούμε και να στηρίξουμε τα παιδιά.
– Αυτή είναι η πρότασή σας για την εποχή και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει η χώρα μας;
Είμαι ο τελευταίος των ανθρώπων που θα έδινα συμβουλές και παραιτήσεις. Αυτό μου επιτρέπει η ιδιότητα και το λειτούργημα της δασκάλας να το πράττω μόνο σε σχέση με τους μαθητές στο σχολείο. Εκεί και παραινέσεις και προτροπές για το καλό.
Αυτό που μας στηρίζει, όμως, σε προσωπικό επίπεδο καλό είναι να το διακηρύσσουμε μήπως αποτελέσει και στήριγμα για άλλους συνανθρώπους.
Ο έντιμος αγώνας, τα βιβλία, τα κατοικίδια, οι ορεινές πεζοπορίες, τα ήρεμα απόδειπνα σε μια Μονή είναι τρόπος, μάλλον ο τρόπος που θα συνιστούσα στον καθένα.
– Σας ευχαριστώ πολύ για την ενδιαφέρουσα συνέντευξη.
Και εγώ σας ευχαριστώ…
Συνέντευξη στην Αμάλθεια Καραλή
