Από την έντυπη έκδοση της εβδομαδιαίας Αμαρυσίας – 18/04/2026
Διαρκείς είναι οι εναλλαγές συναισθημάτων και οι ανατροπές δεδομένων στο πεδίο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στη Μέση Ανατολή, με αποτέλεσμα να είναι δύσκολο κάποιος να διαχειριστεί αυτά τα συναισθήματα και τις καταστάσεις, αλλά και να καταλήξει σε ένα ασφαλές συμπέρασμα για το τι μέλλει γενέσθαι στο Ιράν. Εκεί λοιπόν που οι συνομιλίες Ουάσιγκτον – Τεχεράνης κατέρρευσαν σε χρόνο μηδέν στο Πακιστάν και ο Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε ότι οι αμερικανικές δυνάμεις θα καταλάβουν επί της ουσίας τα στενά του Ορμούζ για να ελέγχουν τη ναυσιπλοΐα, ο ίδιος ο Αμερικανός πρόεδρος έκανε πίσω – πράγμα βέβαια όχι πρωτότυπο.
Διαβεβαιώσεις υπό… όρους
Αφού δήλωσε ότι έκανε τη… χάρη της Κίνας να ανοίξει τα στενά, ο Τραμπ δήλωσε για πολλοστή φορά ότι «είμαστε κοντά στο τέλος του πολέμου». Δημοσιογραφικές πληροφορίες ωστόσο συγκλίνουν στο ότι ενδέχεται αυτή τη φορά ο Αμερικανός πρόεδρος να λέει την αλήθεια, πιέζοντας παράλληλα στο παρασκήνιο και το Ισράηλ να προχωρήσει σε εκεχειρία στο μέτωπο του Λιβάνου. Οι επιθέσεις ωστόσο των ισραηλινών δυνάμεων κατά της Χεζμπολάχ στο έδαφος του Λιβάνου συνεχίζονται και η πλευρά του Τελ Αβίβ διαψεύδει ότι βρίσκεται κοντά σε συμφωνία για εκεχειρία ή έστω συνομιλεί αρμοδίως με αυτόν τον στόχο.
Η παράμετρος του Λιβάνου
Είχε προηγηθεί η ισραηλινή προειδοποίηση ότι ενδεχόμενη συμφωνία ΗΠΑ – Ιράν για εκεχειρία δεν καταλαμβάνει το μέτωπο στον Λίβανο, εντείνοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο την ανησυχία και ενώ ο πρόεδρος Τραμπ συνεχίζει την τακτική «καρότο και μαστίγιο». Εκεί δηλαδή που μιλάει για συμφωνία και επιδιώκει να κατευνάσει τα πνεύματα στον Λίβανο, την ίδια στιγμή προειδοποιεί για «συναρπαστικές εξελίξεις» στο μέτωπο του πολέμου και ενισχύει τις αμερικανικές δυνάμεις στον Περσικό Κόλπο, εντείνοντας και τον ναυτικό αποκλεισμό των ιρανικών λιμανιών στο στενό του Ορμούζ και γύρω από αυτό. Παράλληλα, σε τηλεοπτική συνέντευξή του μίλησε για «λογικούς νέους ηγέτες στο Ιράν» και εκτίμησε ότι αυτή η αλλαγή ηγεσίας ισοδυναμεί με «αλλαγή καθεστώτος», ωστόσο δεν έδωσε περισσότερες λεπτομέρειες για τους λόγους για τους οποίους, εφόσον ισχύει αυτό, την ίδια στιγμή συνεχίζονται και οι πολεμικές επιχειρήσεις…
Νίκη με δύο… πατεράδες
Όλα δείχνουν έτσι ότι το ζητούμενο -με δεδομένο ότι οι διαπραγματεύσεις εν τέλει συνεχίζονται- είναι ο τρόπος και οι όροι υπό τους οποίους και οι δύο πλευρές, ΗΠΑ και Ιράν, μπορούν να φτάσουν σε μια συμφωνία. Την οποία αμφότερες θα παρουσιάσουν ως νίκη στο ακροατήριό τους, έχοντας ν’ αντιμετωπίσουν παράλληλα την ενεργειακή και οικονομική κρίση που έχει προκαλέσει η άνοδος της τιμής του πετρελαίου. Οπωσδήποτε όταν μιλάμε για έναν συμβιβασμό, αυτός δεν είναι ιδανικός για καμία από τις δύο πλευρές, οπότε έχει εξαιρετική σημασία το «περιτύλιγμα» που αυτός θα έχει, ήτοι το αφήγημα που θα τον συνοδεύει και το οποίο βεβαίως θα κριθεί στην πράξη. Άλλωστε, αφού ακόμη κι αν σιγήσουν τα όπλα, τούτο δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα τελειώσει οριστικά ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή…
